امروز را به گونه‌ای زندگی کن که گویی فردایی نیست به این شکل همیشه زمان حال برای توست ..

بعضی از ابزارهایی که بدست آورده‌ام اینها هستند ؛  نیروی‌برتر ، مراقبه ، پذیرفتن و زندگی کردن با وسوسه تا زمانی که از وجودم پاک شود ، پذیرش مشکلات و پنج ابزار مهم دیگر ، تنفس عمیق ، تغییر تمرکز ، به تعویق انداختن مصرف ، مشغول شدن به کاری دیگر و نوشیدن آب ...

کاری را انجام میدهم که برایم سودمند باشد و نه کاری که فکر میکنم باید انجام شود .

دریافته‌ام بزرگترین عاملی که باعث لغزشهایم می‌شد نداشتن برنامه‌ریزی و دعا نکردن بود .

دریافته‌ام بدون پذیرش و عشق به خودم و دیگران به هیچ آرامش و صلحی نخواهم رسید .

با ماندن در مسیر بهبودی دیگر مجبور نیستم بهای سنگین لغزش را با درد و رنج بپردازم .

این حقیقت را همیشه بیاد خواهم داشت که ؛ بله ، در زندگی لحظاتی را با مشکلات روبرو خواهم شد اما ، پس از حل مشکلات به سرور و شادمانی ، خلاقیت ، عشق ، شکوفایی ، مدیریت و عزت نفس بالاتری خواهم رسید .

آیا این احساسات بهتر از احساس یاس و ناامیدی که براثر مصرف نیکوتین ایجاد میشد نیست ؟

برای امروز ؛ مسیر بهبودی را با پذیرش مشکلات ادامه میدهم و قلبم را به روی خوبی‌ها و مهربانی باز میگذارم .

"نود روز نود راه"
مراقبه روز بیست و یکم

               نیکوتینی‌های گمنام

فقط کسانی که از اسرار پشت پرده باخبرند
می‌توانند که غیرممکن را ممکن سازند.

وقتی گرفتار وسوسه‌ی مصرف میشوم به
یاد می‌آورم که امروز حق انتخاب دارم
که به وسوسه پاسخ مثبت ندهم.

ساده انتخاب می‌کنم تا اسیر احساسات
و محرکات نشوم.
هیچ‌کس نمی‌تواند آزادی مرا بگیرد
مگر اینکه خودم اجازه دهم.

برای امروز مشکلات را همچون کوهی بر
دوش نمیکشم بلکه به گونه‌ای دیگر زندگی
خواهم کرد.
با کمک انجمن و نیروی برتر بدون نیاز به
فرار از واقعیت، در آرامش زندگی خواهم
کرد.

"نود روز نود راه"
مراقبه روز بیست‌ودوم

              نیکوتینی‌های گمنام

گاهی مسیر را از میان تلاطم‌ها می‌یابم.

نیروی‌برتر را جایگزین نیکوتین کرده‌ام.
قطع مصرف از روی بها دادن به قضاوتهای
دیگران، نتیجه‌ای جز ناکامی به همراه نداشت.

در کتاب پایه نیکوتینی‌های‌گمنام آمده که
لغزش بخشی از فرآیند به آخر خط رسیدن است.
به وسوسه بها ندهم و از لغزش درس بگیرم.
بپذیرم که معتاد به نیکوتین هستم.

نیروی‌برتر ، مرجع نهایی رهایی از بیماری
اعتیاد به نیکوتین است.
با اراده شخصی موفق نخواهم بود.

برای امروز ؛ می‌دانم که هیچ قدرتی در برابر
نیکوتین ندارم و می‌دانم که خداوند کاری
را برایم انجام داده که خود به تنهایی قادر
به انجامش نبوده‌ام.

"نود روز نود راه"
مراقبه روز بیست‌وسوم

       « نیکوتینی های گمنام »

اگر شهامت شروع کردن داری، شهامت موفقیت هم‌داری.

از آخرین مصرف آموختم که هنوز می‌خواهم که مصرف را کنترل کنم.
برای قطع مصرف به یک نیروی برتر نیاز داشتم.

با تمام وجود در برابر بیماری اعتیاد تسلیم شدم.
عجز خود را پذیرفتم و اجازه دادم که خداوند در زندگی‌ام کار کند.

در مسیر رهایی از اعتیاد به نیکوتین، خود را به نیروی برتر و راهنمایم واگذار کرده‌ام.

اگر انجمن نبکوتینی‌های گمنام نبود اکنون اسیر نیکوتین لودم.

برای امروز ؛ رها می‌کنم و به خدا می‌سپارم و بابت هدیه‌ی آرامش از او سپاسگزارم.

"نود روز نود راه"
مراقبه روز بیست‌وچهارم

       « نیکوتنینی‌های گمنام »

بیداری روح  ارزشمندترین
نعمتی است که
یک معتاد
میتواند دریافت کند ..

بیل ویلسون

خدا را به خانه قلبت دعوت کن.
هدایای بسیاری به تو ارزانی خواهد داشت.

دانه‌های شن هرچقدر بزرگتر باشد حملش آسانتر است.

هر وقت وسوسه میشدم این جمله را تکرار میکردم:
هر بار که وسوسه را به تاخیر بیاندازی، وسوسه مصرف از بین میرود.

عاقبت توانستم قطع مصرف کنم.

برای امروز، با تامل آرامش را انتخاب میکنم.

"نود روز نود راه"
مراقبه روز بیست‌وپنجم

           « نیکوتینی‌های گمنام »

« ما به این باور رسیده‌ایم که او می‌خواهد سرهای ما در آسمان‌ها، همراه با او، باشد ؛ اما پاهایمان باید محکم بر زمین استوار باشد. »

« زیرا آنجاست که همراهان ما در مسیر هستند، و آنجا مأموریت ما باید انجام گیرد. این‌ها همان واقعیاتی هستند که ما با آن‌ها سر و کار داریم. ما هیچ تعارضی میان تجربه‌ی روحانی نیرومند و زندگی‌ای معقول و شاد و سودمند نیافته‌ایم. »

کتاب بزرگ ،
الکلیهای گمنام ، فصل ؛
"خانواده پس از آن" ، ص 130

ما دریافتیم که در یک شوخی فریبنده بزرگ بوده‌ایم.
ما چیزی را از دست نداده‌ایم.

نیکوتین مرا محدود و اسیر کرده بود.
در ابتدا مصرف می‌کردم تا در جمع دوستانم پذیرفته شوم ولی بعد از ۳۵ سال مصرف به عنوان یک سیگاری‌ِ حرفه‌ای در هیچ جمعی پذیرفته نمی‌شدم.

می‌ترسیدم زمانی برسد که از شدت بیماری، دیگر نتوانم سیگار بکشم!
اکنون پنج سال است که رها شده‌ام.
آزاد هستم که به هرکجا که می‌خواهم بروم و هر قدر که دلم می‌خواهد آنجا بمانم.

من آزاد و رها هستم.

برای امروز زندگی رها از مصرف نیکوتین را انتخاب می‌کنم.

خدایا! نگذار که محدودیتهای ناشی از مصرف نیکوتین را فراموش کنم.

"نود روز نود راه"
مراقبه روز بیست‌وششم

           « نیکوتینی‌های گمنام »

ما دریافتیم که باید دست از تلاش یک‌جانبه
برای حل مشکلات برداریم و آن را با خـدا
و یک انسان دیگر در میان بگذاریم.

مشکل خواب داشتم.
ماهها راهنما داشتم ولی اصلا مایل نبودم که از
احساس واقعی‌ام با او صحبت کنم.

از واگذار کردن به خـدا اجتناب می‌کردم.
می‌خواستم خود را شاد و رها نشان دهم.
راهنمایم دیگر جوابم را نمی‌داد و مرا فقط
به نشریاتِ انجمن فرا می‌خواند.

اکنون یاد گرفته‌ام که از خـدا بخواهم.
با دعا به آرامش می‌رسم.

برای امروز، خداوند را بابت راهنما و آنانی
که آینه شدند تا خود را در آنان ببینم
شکرگزاری می‌کنم.

"نود روز نود راه"
مراقبه روز بیست‌وهفتم

        « نیکوتینی‌های گمنام »

وقتی در ترافیک گیر می‌افتم یا اتوبوسی را
از دست می‌دهم و یا هر چیز کوچک باعث
ناراحتی‌ام شود، به خود می‌گویم این دقیقا
همان چیزی است که خداوند برایم مقرر کرده است.

گرفتار یک نیروی اهریمنی شده بودم
که هیچ اعتنایی به مطالباتم‌ نداشت
و ارزشهایم را نادیده می‌گرفت.

با تسلیم به آرامش رسیدم.

وقتی تمایل صادقانه‌ام با نیروی الهی
در هم آمیخت، موفق به قطع مصرف شدم.

در مسیر بهبودی، خودخواهی و رفتار
پرخاشگرانه‌ام رو به بهبود است.

زندگی بدون نیکوتین یعنی بهبود کیفیت زندگی؛

برای امروز، بابت روبه‌رویی با زندگی بدون
مصرف نیکوتین از خداوند سپاسگزارم .

"نود روز نود راه"
مراقبه روز بیست‌وهشتم

          « نیکوتینی‌های گمنام »

سه سال در جلسات شرکت می‌کردم تا
در نهایت به این باور رسیدم که بدون
کمک برنامه، نمی‌توان قطع مصرف کرد.

می‌ترسیدم که از شدت سرفه بمیرم. نمی‌توانستم چیزی بخورم.

موقع خواب مدام سرفه می‌کردم.
به شدت لاغر و ضعیف شده بودم.
اما باز هم قادر به قطع مصرف نبودم.

واقعا عاجز شده بودم. فقط خدا
می‌توانست به من کمک بکند.
به جای جنگیدن با وسوسه،
آن را به خداوند سپردم.

برای امروز، از کمک خداوند برای کارهایی
که انجامش از توان من خارج است، سپاسگزارم.

"نود روز نود راه"
مراقبه روز بیست‌ونهم

         « نیکوتینی‌های‌گمنام »

تنها لازمه عضویت در انجمن نیکوتینی‌های
گمنام، تمایل به قطع مصرف نیکوتین است.

اوایل که در جلسات نیکوتینی‌های گمنام
شرکت می‌کردم، هنوز سیگار می‌کشیدم.

بعد از مدتی بخاطر ترس از قضاوت گروه،
قطع مصرف کردم.
دلیل خوبی نبود. پس از
یک‌ماه لغزش کردم.
ولی هنوز به جلسه
می‌آمدم.

پس از یکسال، عاقبت آن روز رسید و
آن را به خداوند واگذار کردم.

ماهها طول کشید تا بیاموزم که
از سر راه خداوند کنار بروم.

سنت سوم فرصتی داد تا با وجود
مصرف، در جلسات شرکت کنم.

یاد گرفتم که به نیروی برتر اعتماد کنم.


برای امروز ؛ این گفته را به یاد خواهد داشت
که خداوند ما را به ایمان فرامی‌خواند و نه موفقیت ..

"نود روز نود راه"
  مراقبه روز سی‌ام


     « نیکوتینی‌های‌گمنام »

من یک رویاییِ حقیقت‌گرا هستم.
می‌خواهم همه رویاهایم را به واقعیت تبدیل کنم.

من اسیر نیکوتین شده بودم.
به توانایی‌هایم ایمان نداشتم.
همیشه به یک چیز خارجی احتیاج داشتم تا احساسم را تغییر دهد.

امروز از قدمهای دوازده‌گانه نیکوتینی‌های گمنام سپاسگزارم که از من انسان دیگری ساخته است.

امروز آزاد هستم که مسیری را در زندگی طی کنم که زمانی آن را در رویا می‌دیدم.

برای امروز به آنچه که انجام می‌دهم عشق می‌ورزم و عاشق رهایی از نیکوتین هستم.

"نود روز نود راه"
مراقبه روز سی‌و‌یکم

          « نیکوتینی‌های‌گمنام »

ما که قطع مصرف کرده‌ایم این کار را با نیروی اراده شخصی انجام نداده‌ایم بلکه از مقاومت دست کشیدیم و تسلیم این برنامه شدیم.

ما پذیرفتیم که در برابر آن خرده علف‌های هرز پنهان شده در آن کاغذهای سفید عاجزیم.

📗بر گرفته از کتاب مسیر ما به سوی رهایی
          دوازده داستان بهبودی
            نیکوتینی های گمنام  صــ  ۸


📚 نشریات نیکوتینی های گمنام