ما در برابر نیکوتین عاجزیم که اختیار زندگی از دستمان خارج شده بود.

باید فورا بستری می‌شدم. حتی فرصت نبود
که به خانه برگردم. پزشک توصیه کرد که
چیزی بخورم و خود را برای معاینه آماده کنم.
اولین کاری که کردم مصرف نیکوتین بود.
احساس می‌کردم که به نیکوتین بیش
از هر چیز دیگر نیاز دارم.

به سختی تنفس می‌کردم و بخاطر کمبود
اکسیژن کبود شده بودم. ولی هنوز مهمترین
چیزِ تغذیه، اعتیادم بود!

سالها بعد با ""نیکوتینی‌های گمنام"" آشنا شدم.
همه آن سالها بر این باور بودم که فقط مصرف
نیکوتین می‌تواند زندگی را برایم میسر سازد.

می‌دانستم که معتاد به نیکوتین هستم
ولی قطع مصرف نمی‌کردم.
تا قبل از آشنایی با انجمن باور نداشتم که
زندگی از اختیارم خارج شده است.
قدم اول شامل دو قسمت می‌شود که
هر قسمت برایم لازم و حیاتی است.

برای امروز وقتی مصرف کننده نیکوتین را
می‌بینم لحظه‌ای تامل می‌کنم و از اینکه دیگر
مجبور به مصرف نیستم خدا را شکر می‌کنم.

« نود روز نود راه »
        « مراقبه روز دوازدهم »


« نیکوتینی‌های گمنام  »

عده‌ای از طریق دیدن تغییر می‌کنند و عده‌ای از طریق باور

وقتی با انجمن نیکوتینی‌های گمنام آشنا
شدم مادرم بخاطر عوارض مصرف نیکوتین
در بستر مرگ بود.

ماه‌ها بود که در جلسات شرکت می‌کردم
اما هنوز قادر به قطع مصرف نبودم.
عاقبت خود را بخاطر برونشیت در
اورژانسِ بیمارستان یافتم!

همان روز در دفترچه خاطراتم نوشتم:
"نیکوتین وسیله ارتباطی‌ام با همه چیز شده است."
اما هنوز گمان می‌کردم که سیگار بعدی ضرر ندارد.
پذیرفتم که اگر به وسوسه‌ی مصرف، بها
ندهم خود به خود از بین خواهد رفت.
برای امروز از نیکوتینی‌های گمنام که
مرا عاشقانه پذیرفته و کمک می‌کنند، سپاسگزارم.

« نود روز نود راه »
        « مراقبه روز سیزدهم »

« نیکوتینی‌های گمنام »

اگر درونت متلاطم است و با دعا آرام
نمی‌گیرد، به یاد داشته باش که شاید
خدا می‌خواهد که متلاطم بماند.

هر سال در زمستان به برونشیت مبتلا
می‌شدم و هر بار هر پزشک فقط یک چیز می‌گفت:

"بیماریتان بخاطر مصرف نیکوتین است.
قبل از اینکه صدمات جدیدی به خودتان
بزنید باید سیگار را ترک کنید."

ولی من باور داشتم که بیماری‌هایم بخاطر
مصرف نیکوتین نیست و یک نخ سیگار
روشن می‌کردم و به سرفه می‌افتادم!

اکنون ده سال است که قطع مصرف
کرده‌ام و دیگر به برونشیت مبتلا نشده‌ام.

برای امروز دعا می‌کنم که وقتی نیروی برتر،
حقیقتی را نشانم می‌دهد، بتوانم آن را باور کنم.

نٰـوٓد روز نٓـوٓد راه
مراقبه روز چهاردهم

« نیکوتینی‌های گمنام »

ما آرام هستیم و با هیچ چیز جنگ نداریم.

می‌پنداشتم که مصرف، تنش‌هایم را کاهش می‌دهد.
ولی اکنون دریافته‌ام که نه تنها تنش‌ها را
کاهش نمی‌داده بلکه باعث از دست دادن
عزت نفس و امنیت می‌شد.

آموخته‌ام که گاه نمی‌توان هیچ‌کاری
برای تنش انجام داد.

می‌دانم که اگر بخواهم تنش را با نیکوتین
آرام کنم دوباره به مقدار قبلی مصرف برمیگردم.

خدایا کمکم کن تا اگر دچار تنش شدم به
خودم بگویم "آرام‌باش" و دیگر سخت
نگیرم و شعار "سخت نگیرید" را با خودم
تکرار کنم.

« نود روز نود راه »
        « مراقبه روز پانزدهم »

« نیکوتینی‌های گمنام »

ما تمایل پیدا کردیم که در برابر توهمِ "مصرفِ کنترل شده" تسلیم شویم.

من راه دشوار اعتیاد به نیکوتین را آموختم.

همیشه فکر میکردم که میتوانم کنترل شده مصرف کنم. اما هربار میخواستم که بیشتر مصرف کنم.

گاهی تا چند هفته قطع مصرف مبکردم اما با یکبار مصرف، دوباره به مقدار مصرف قبلی بازمیگشتم.

همان مصرفِ بار اول است که آتش اعتیاد را شعله‌ور میکند.

مهم نیست که وسوسه‌ی مصرف چقدر قوی است. مهم این است که آن وسوسه هرقدر قوی باشد چه مصرف کنیم و چه نکنیم، بعد از چند دقیقه میگذرد.


   امروز با استفاده از سلامت عقل ،

   یک زندگی رها از نیکوتین را برمی‌گزینم .

« نود روز نود راه »
        «مراقبه روز شانزدهم »


       « نیکوتینی‌های گمنام  »

ما به اعتماد و اتکا به نیروی برتر به قدرتی برتر از قدرتِ شخصی دست یافته‌ایم.
قبل از ورود به انجمن، سالها کوشیدم که با نیروی اراده‌ی شخصی، قطع مصرف کنم.

در انجمن از آنها که موفق به قطع مصرف شده بودند درخواست کمک کردم.

با شنیدن تجربه، نیرو و امیدِ کسانی که مشارکت می‌کردند تشویق می‌شدم.
هیچ قدرتی از خود نداشتم. می‌دانستم که ایمان به نیروی برتر چیزی است که به آن نیاز دارم.

در طول سم‌زدایی، وسوسه‌ی مصرف بارها به سراغم آمد.
هر روز از نیروی برترم کمک می‌گرفتم تا امروز را مصرف نکنم.

با تسلیم و واگذاری، حضور خداوند در زندگی‌ام نمایان شد و موفق به انجامِ کاری شدم که خود به تنهایی قادر به انجامش نیستم.

امروز سپاسگزار 

عشق و حمایت انجمن و

نیروی برتر هستم و هرچه از او

میرسد را با آغوش باز می‌پذیرم .

« نود روز نود راه »
        « مراقبه روز هفدهم »

           « نیکوتینی‌های گمنام 

باید معلوم شود که چگونه و در چه زمانی و در چه مکانی غرایز طبیعی ما باعث انحراف ما شده‌اند و موجبات ناراحتی ما و دیگران را فراهم آورده‌اند .

با شناسایی این نوافص است که می‌توانیم انها را تصحیح کنیم .

بدون تمایل پیگیر و کوششی مداوم هوشیاری حاصل ، با خشنودی چندانی توام نبوده و بدون یک ترازنامه بی‌باکانه و جستجوگرانه ، ایمانی که در زندگی روزمره بتواند ثمربخش باشد ، از دسترس ما خارج خواهد بود ...

     « قدم چهار »

     « الکلی‌های گمنام »

معتادان گمنام  برنامه ‌ای را برای بهبودی به معتادان ارائه می‌دهد که چیزی فراتر از زندگی بدون مصرف مواد مخدر است.

نه تنها این شیوه زندگی بهتر از جهنمی است که در آن زندگی می‌کردیم بلکه از هر نوع زندگی که تا به حال شناخته‌ایم نیز بهتر است.

          « کـــتاب‌ پـایـه »

مسیر رسیدن به هدف، زیباتر از خود هدف است.

« خـــدا »  همیشه با من است.

وقتی عصبانی و ناامید می‌شوم لحظه‌ای تامل می‌کنم و شرایط را می‌پذیرم.

از سر راه  « خـــدا » کنار می‌روم و اجازه می‌دهم که خودش زندگی‌ام را اداره کند.

با خود با ملایمت رفتار می‌کنم و در آغوش نیروی برترم به آرامش می‌رسم تا رها شوم و از شگفتی‌های زندگی لذت ببرم.


  برای امروز ؛

عشق و کمک خـداونـد را با آغوش باز می‌پذیرم .

  « نود روز نود راه »
        « مراقبه روز هجدهم »

         « نیکوتینی‌های گمنام »

اینکه امروز چه کار کنم بستگی به این
دارد که به کدام خواسته گوش کنم.

بشر مختار است که آزادانه انتخاب کند.

به ما می‌گویند که دارای قدرت اراده
هستیم، ولی حتی با اراده‌ترین افراد نیز
گاهی اعتراف می‌کنند که نباید این کار را می‌کردند اما...

اراده ما با خاطراتِ لذتِ مصرف در هم آمیخته بود.

رسیدن به این باور که یک نیروی برتر
می‌تواند که سلامت عقل را به ما بازگرداند،
از طریق روشن‌بینی، تجربه‌ی راهنما و
اصولِ برنامه برای ما میسر شد.

برای امروز وقتی ذهن خود را برای بازگشت
سلامت عقل باز میگذارم، به تمایل بیشتری
به بهبود کیفیت زندگی‌ام دست می‌یابم.

"نود روز نود راه"
مراقبه روز نوزدهم

        نیکوتینی‌های گمنام

ما کامل نمی‌شویم، آنچه داریم مهلت روزانه‌ای است برای مراقبت از روحمان؛

هرگز گمان نمیکردم که بتوانم قطع مصرف کنم. بارها قطع مصرف کرده بودم اما‌ نمیتوانستم در قطع مصرف باقی بمانم. مشکل کجا بود؟!

زندانیِ نیکوتین شده بودم.

با نیروی اراده شخصی قادر نبودم.

رهایی از این اسارت، یک معجزه بود.
هدیه‌ای شگفت‌انگیز!

قسمت اول ؛ دریافت هدیه
قسمت دوم ؛ مراقبت از این هدیه

نمی‌دانم این هدیه از کجا آمد، از نیروی برترم سپاسگزارم و هر روز از او می‌خواهم تا بتوانم قدرشناس هدیه‌اش باشم.

در جلسات شرکت می‌کنم و تجربه، نیرو و امیدم را با دیگران به مشارکت می‌گذارم.

خدایا سپاس بابت هدیه‌ی آزادی از نیکوتین؛
کمک کن تا امروز نیز در این رهایی باقی بمانم.

"نود روز نود راه"
مراقبه روز بیستم

               نیکوتینی‌های گمنام

امروز را به گونه‌ای زندگی کن که گویی فردایی نیست به این شکل همیشه زمان حال برای توست ..

بعضی از ابزارهایی که بدست آورده‌ام اینها هستند ؛  نیروی‌برتر ، مراقبه ، پذیرفتن و زندگی کردن با وسوسه تا زمانی که از وجودم پاک شود ، پذیرش مشکلات و پنج ابزار مهم دیگر ، تنفس عمیق ، تغییر تمرکز ، به تعویق انداختن مصرف ، مشغول شدن به کاری دیگر و نوشیدن آب ...

کاری را انجام میدهم که برایم سودمند باشد و نه کاری که فکر میکنم باید انجام شود .

دریافته‌ام بزرگترین عاملی که باعث لغزشهایم می‌شد نداشتن برنامه‌ریزی و دعا نکردن بود .

دریافته‌ام بدون پذیرش و عشق به خودم و دیگران به هیچ آرامش و صلحی نخواهم رسید .

با ماندن در مسیر بهبودی دیگر مجبور نیستم بهای سنگین لغزش را با درد و رنج بپردازم .

این حقیقت را همیشه بیاد خواهم داشت که ؛ بله ، در زندگی لحظاتی را با مشکلات روبرو خواهم شد اما ، پس از حل مشکلات به سرور و شادمانی ، خلاقیت ، عشق ، شکوفایی ، مدیریت و عزت نفس بالاتری خواهم رسید .

آیا این احساسات بهتر از احساس یاس و ناامیدی که براثر مصرف نیکوتین ایجاد میشد نیست ؟

برای امروز ؛ مسیر بهبودی را با پذیرش مشکلات ادامه میدهم و قلبم را به روی خوبی‌ها و مهربانی باز میگذارم .

"نود روز نود راه"
مراقبه روز بیست و یکم

               نیکوتینی‌های گمنام

فقط کسانی که از اسرار پشت پرده باخبرند
می‌توانند که غیرممکن را ممکن سازند.

وقتی گرفتار وسوسه‌ی مصرف میشوم به
یاد می‌آورم که امروز حق انتخاب دارم
که به وسوسه پاسخ مثبت ندهم.

ساده انتخاب می‌کنم تا اسیر احساسات
و محرکات نشوم.
هیچ‌کس نمی‌تواند آزادی مرا بگیرد
مگر اینکه خودم اجازه دهم.

برای امروز مشکلات را همچون کوهی بر
دوش نمیکشم بلکه به گونه‌ای دیگر زندگی
خواهم کرد.
با کمک انجمن و نیروی برتر بدون نیاز به
فرار از واقعیت، در آرامش زندگی خواهم
کرد.

"نود روز نود راه"
مراقبه روز بیست‌ودوم

              نیکوتینی‌های گمنام

گاهی مسیر را از میان تلاطم‌ها می‌یابم.

نیروی‌برتر را جایگزین نیکوتین کرده‌ام.
قطع مصرف از روی بها دادن به قضاوتهای
دیگران، نتیجه‌ای جز ناکامی به همراه نداشت.

در کتاب پایه نیکوتینی‌های‌گمنام آمده که
لغزش بخشی از فرآیند به آخر خط رسیدن است.
به وسوسه بها ندهم و از لغزش درس بگیرم.
بپذیرم که معتاد به نیکوتین هستم.

نیروی‌برتر ، مرجع نهایی رهایی از بیماری
اعتیاد به نیکوتین است.
با اراده شخصی موفق نخواهم بود.

برای امروز ؛ می‌دانم که هیچ قدرتی در برابر
نیکوتین ندارم و می‌دانم که خداوند کاری
را برایم انجام داده که خود به تنهایی قادر
به انجامش نبوده‌ام.

"نود روز نود راه"
مراقبه روز بیست‌وسوم

       « نیکوتینی های گمنام »

اگر شهامت شروع کردن داری، شهامت موفقیت هم‌داری.

از آخرین مصرف آموختم که هنوز می‌خواهم که مصرف را کنترل کنم.
برای قطع مصرف به یک نیروی برتر نیاز داشتم.

با تمام وجود در برابر بیماری اعتیاد تسلیم شدم.
عجز خود را پذیرفتم و اجازه دادم که خداوند در زندگی‌ام کار کند.

در مسیر رهایی از اعتیاد به نیکوتین، خود را به نیروی برتر و راهنمایم واگذار کرده‌ام.

اگر انجمن نبکوتینی‌های گمنام نبود اکنون اسیر نیکوتین لودم.

برای امروز ؛ رها می‌کنم و به خدا می‌سپارم و بابت هدیه‌ی آرامش از او سپاسگزارم.

"نود روز نود راه"
مراقبه روز بیست‌وچهارم

       « نیکوتنینی‌های گمنام »

بیداری روح  ارزشمندترین
نعمتی است که
یک معتاد
میتواند دریافت کند ..

بیل ویلسون

خدا را به خانه قلبت دعوت کن.
هدایای بسیاری به تو ارزانی خواهد داشت.

دانه‌های شن هرچقدر بزرگتر باشد حملش آسانتر است.

هر وقت وسوسه میشدم این جمله را تکرار میکردم:
هر بار که وسوسه را به تاخیر بیاندازی، وسوسه مصرف از بین میرود.

عاقبت توانستم قطع مصرف کنم.

برای امروز، با تامل آرامش را انتخاب میکنم.

"نود روز نود راه"
مراقبه روز بیست‌وپنجم

           « نیکوتینی‌های گمنام »

« ما به این باور رسیده‌ایم که او می‌خواهد سرهای ما در آسمان‌ها، همراه با او، باشد ؛ اما پاهایمان باید محکم بر زمین استوار باشد. »

« زیرا آنجاست که همراهان ما در مسیر هستند، و آنجا مأموریت ما باید انجام گیرد. این‌ها همان واقعیاتی هستند که ما با آن‌ها سر و کار داریم. ما هیچ تعارضی میان تجربه‌ی روحانی نیرومند و زندگی‌ای معقول و شاد و سودمند نیافته‌ایم. »

کتاب بزرگ ،
الکلیهای گمنام ، فصل ؛
"خانواده پس از آن" ، ص 130

ما دریافتیم که در یک شوخی فریبنده بزرگ بوده‌ایم.
ما چیزی را از دست نداده‌ایم.

نیکوتین مرا محدود و اسیر کرده بود.
در ابتدا مصرف می‌کردم تا در جمع دوستانم پذیرفته شوم ولی بعد از ۳۵ سال مصرف به عنوان یک سیگاری‌ِ حرفه‌ای در هیچ جمعی پذیرفته نمی‌شدم.

می‌ترسیدم زمانی برسد که از شدت بیماری، دیگر نتوانم سیگار بکشم!
اکنون پنج سال است که رها شده‌ام.
آزاد هستم که به هرکجا که می‌خواهم بروم و هر قدر که دلم می‌خواهد آنجا بمانم.

من آزاد و رها هستم.

برای امروز زندگی رها از مصرف نیکوتین را انتخاب می‌کنم.

خدایا! نگذار که محدودیتهای ناشی از مصرف نیکوتین را فراموش کنم.

"نود روز نود راه"
مراقبه روز بیست‌وششم

           « نیکوتینی‌های گمنام »

ما دریافتیم که باید دست از تلاش یک‌جانبه
برای حل مشکلات برداریم و آن را با خـدا
و یک انسان دیگر در میان بگذاریم.

مشکل خواب داشتم.
ماهها راهنما داشتم ولی اصلا مایل نبودم که از
احساس واقعی‌ام با او صحبت کنم.

از واگذار کردن به خـدا اجتناب می‌کردم.
می‌خواستم خود را شاد و رها نشان دهم.
راهنمایم دیگر جوابم را نمی‌داد و مرا فقط
به نشریاتِ انجمن فرا می‌خواند.

اکنون یاد گرفته‌ام که از خـدا بخواهم.
با دعا به آرامش می‌رسم.

برای امروز، خداوند را بابت راهنما و آنانی
که آینه شدند تا خود را در آنان ببینم
شکرگزاری می‌کنم.

"نود روز نود راه"
مراقبه روز بیست‌وهفتم

        « نیکوتینی‌های گمنام »