واقعا حیف بودیم.

این روزا قشنگ میشه فهمید کی سر کدوم سفره بزرگ شده.

کِل‌بِزَن‌سُرو‌بِخون...:)

تکست بده، آهنگ بفرست،حالمو بپرس، اینجا ایرانه شاید فردا نبودم.

وقتی وارد اینستاگرام میشم :POV

روزای بدیه، اما امیدم ب روزای بعدیه.

اگر روزی غمگین روبه‌روی تو ایستادم، فکر نکن که چقدر ضعیف و کم‌توانم، به این فکر کن که تو را امن دیدم و روی تو حساب کردم
که روی غمگینم را نشانت دادم.

‏با حجم اشکی که تو ۱۴۰۴ ریختم میتونستم مشکلات خشکسالی رو حل کنم.

تا آخر عمرم از ۱۴۰۴ متنفر میمونم،بخاطر خون هایی که ریخته شد،آدم هایی که دیگه برنگشتن،قلب هایی که شکست،سفره هایی که خالی تر شد و لبخند هایی که مُرد.

میرم اکسپلور اولین چیزی که به ذهنم میاد خودکشیه.

‏یک ماه پیش این ساعت همشون زنده بودن‌.

یک ماه گذشت...
ولی من دیگه آدم یک ماه قبل نیستم.
نه روحیم مثل اون موقعه
نه انگیزم مثل اون موقعه
نه خوشحال بودنم مثل اون موقعه
نه تمرکزم مثل اون موقعه
نه بیرون رفتنم مثل اون موقعه
هیچ چیز مثل اون موقعه نیست🖤.

POV:

این گربه ایران ماست.

دلم یکیو می‌خواد که هرروز بدون دلیل برام آهنگ بفرسته.

نگاه بهت سخته حتی برای یه لحظه.

ما را از مرگ می‌ترسانند، انگار که ما زنده‌ایم.