فکر کن به یه آدم غریبه ، یه متن ، کتاب ، یا موسیقی بربخوری که بعد از اون دیگه خودِ قبلت نباشی. متوجه نقصانی‌های وجود و افکارت بشی و خود سابقت رو ملامت و سعی در اصلاحش بکنی. واقعا شگفت‌انگیزه. فکر کنم فقط به خاطر این احتمال ، ارتباطم رو با جهان هستی قطع نمی‌کنم.

امسال حتی برای اتمام تابستون هم وهم ندارم. زندگیم کلا سخت و طاقت‌فرساست. هر فصل به نوعی. گاهی پوچ ، گاهی پوچ‌تر.

داریم وارد بهترین ماه سال می‌شیم. تو این ماه فقط فرشته‌ها به دنیا میان.

دوستان این قضیه‌ی کاهش وزن و خراب شدن صورت در اثر استرس و غم و افسردگی ، دقیقا از کی شروع میشه؟ من تقریبا سه ، چهار ساله درگیرم ولی برام اتفاق نمی‌افته.

من واقعا نمی‌دونم اگه این یکی راه هم جواب نده ، باید چیکار کنم. هیچ برنامه‌ای ندارم. هیچ پلن B ای وجود نداره. همینه. شد شد. نشد هم تموم میشم دیگه.

معلومه که برنده‌ها زحمت کشیدن ، تلاش کردن ، رنج دیدن. ولی جمع کثیری از بازنده‌ها هم همین‌طور.

یک منمِ بزرگ و مطلق.

«ماهی سیاه کوچولو گفت: نه مادر، من دیگر از این گردش‌ها خسته شده‌ام، می‌خواهم راه بیفتم و بروم ببینم جاهای دیگر چه خبرهایی هست. ممکن است فکر کنی که یك کسی این حرفها را به ماهی کوچولو یاد داده، اما بدان که من خودم خیلی وقت است در این فکرم. البته خیلی چیزها هم از این و آن یاد گرفته‌ام؛ مثلاً این را فهمیده‌ام که بیشتر ماهی‌ها، موقع پیری شکایت می‌کنند که زندگیشان را بیخودی تلف کرده‌اند. دایم ناله و نفرین می‌کنند و از همه چیز شکایت دارند. من می‌خواهم بدانم که، راستی راستی زندگی یعنی اینکه توی یک تکه جا، هی بروی و برگردی تا پیر بشوی و دیگر هیچ، یا اینکه طور دیگری هم توی دنیا می‌شود زندگی کرد؟»
- ماهی سیاه کوچولو | صمد بهرنگی

- چرا با کسی ارتباط نمی‌گیری؟
من:

شاید دوست صمیمیت رو ۴۷ سالگی پیدا کنی. شاید بهترین سفر زندگیت رو ۶۰ سالگی بری. شاید بیزنست رو ۵۹ سالگی شروع کنی. شاید ۳۵ سالگی اولین کلاس رقصت رو ثبت‌نام کنی. شاید توی ۷۳ سالگی شروع کنی به ساز جدید یاد گرفتن. شاید توی ۴۰ سالگی دوباره برگردی دانشگاه. شاید توی ۵۰ سالگی به موضوع و حرفه‌ای علاقه پیدا کردی که اصلاً اسمش هم نمی‌دونستی.
فقط سعی کن تا روزی که زندگی بهت اجازه می‌ده، ادامه بدی.

دنیاست دیگه. هم برنده داره هم بازنده. همه که نمیشه ببرن. ولی کاش بازنده‌ها هم همیشه نبازن.