Neyrang | نیرنگ

■ انسان، آن گونه که استدلال می‌کند زندگی نمی‌کند؛ بلکه آن گونه که زندگی می‌کند، استدلال می‌کند.

-شوپنهاور
@Neyrang

1.16K views18:45

عشق و معنا

تعابیر و تفاسیر در اذهان آدمیان یکسان نیست. مفهومِ واژهٔ عشق را نمی‌توان با واکاوی و فرکانسِ معنی آن، یافت و درک نمود. برخی احساسات نیازمند تداخل تجربه و درک اند. یعنی انسان برای فهمِ فاهمه‌ی عشق، باید شخصاً به درک و تجربه آن برسد تا بتواند از مفهوم رخ داده توسط تجربه، یک معنا بسازد و عشق را در آن معنا بگنجاند. پس اگر فرد در احساس عشق تجاربی نداشته باشد، تمام فاهمه های مربوط به عشق، توهمات یا معنا و استدلال های ساختگی ذهن هستند. تنها راه ادراک از وجوهات عشق تجربه ی واقعی و نسبی آن است.

عشق را نمی‌توان ساخت یا برگزید: احساس و عاطفهٔ عشق که با نوعی دلباختگی و تفکر مدام به معشوق صورت می‌پذیرد، یک پیشامد غیرارادی است. یعنی دلباختگی به‌صورت یک ماهیت ذاتی اما با فقدان قصد و اراده صورت می‌گیرد. فرد نمی‌تواند با غایت و میل به دلباختگی و عاشق شدن، خود را به هدف و مراد خویش برساند. مکانیسم و و وهله‌های وقوع این پیشامد طوری ناخودآگاه رخ می‌دهد که تنها پس از وقوع یا در حین رخداد، فرد از جریان مطلع می‌شود و پس از اطلاع و آگاهی، سیر و سلوک آغاز می‌گردد.

لازمهٔ درک، تجربه است و لازمهٔ تجربه، درک است: انسان وقتی قوهٔ ادراک درونش فعال و گویا است، به‌آسانی از تجارب خود، خواه یا ناخواه، معنا می سازد و پدیداری معنا، آگاهانه و با سؤنیت و غرضِ فرد صورت می‌پذیرد. فرد ابتداء درک می‌کند و سپس تجربه می‌کند و پس از گذران این دو مرحله اساسی، دست به احداث معنا می زند. حال می‌توان جور دیگری نیز تأمل کرد، البته با اندکی شکاکیت، فرد ابتداء تجربه می‌کند و خود را در جریانِ نخست غوطه ور می‌سازد و سپس در حین تجربه، به ادراکِ فاهمه‌ٔ تجربه شده می‌رسد. درک فاهمهٔ تجربه ممکن است پس از پایان تجربه صورت گیرد و این مورد بستگی به قوای تأمل فرد دارد. و باز هم با تداخل و ادغام درک و تجربه، فرد دست به سازش و آفرینش معنا می‌زند. جریانات مذکور اعم از درک و تجربه و تجربه و درک، تنها در حوادث حقیقی همچون عشق و دلباختگیِ محض صورت می‌گیرد و سر آغاز گذرگاه فرد از مصائب و بهجت ها است.

@Neyrang

1.17K views18:41