چیزی که مرا در مورد تعصباتِ مذهبی نگران می کند؛
این است که به مَردم یاد می‌دهد به نفهمیدن رضایت دهند.

@Neyrang ✍

هیچگاه محافل عمیق، شنوندگان متعددی ندارند، همیشه پیچیدگی در تنهایی‌ست.
هیچگاه گفتمان های پرطمطراق و شکوهمند، خواننده و بیننده های فراوانی ندارند.
همیشه انسان هایی که خط فکریِ دشواری را در پیش گرفته‌اند، مستمعینِ انبوهی ندارند.
حقیقت به‌خودیِ‌ خود یگانه‌ست.
اما انسان هایی با چهره‌‌ی زیبا و پر زرق و برق، اگر انجمن و کانالی تشکیل بدهند، با سرعت هرچه تمام‌تر مَردم به آنجا هجوم می‌آوردند، مَردمِ چهره پرست، مَردمِ سست.
گاهی هم سادگیِ همراه با تنهایی، معنایِ پیچیدگی‌ست.
فکر کنید. کاری که سست‌وجودان از آن بیزارند.

@Neyrang ✍

هیچ‌کس ناگهان نمی‌گذارد برود؛
به‌تدریج می‌گذارد، ناگهان می‌رود!
ه-پ
@Neyrang

اتفاقا وسواسی باشید؛
در انتخابِ کتابی که می‌خوانید، فیلمی که می‌بینید، موزیکی که می‌شنوید
و انسان‌هایی که با آن‌ها معاشرت می‌کنید.

@Neyrang

عاشق شدن یک چیز است،
دوست داشتن یک چیز.
یادت باشد: آدم ممکن است از یکی نفرت داشته باشد، و در عین حال عاشقش باشد!

@Neyrang

افراد ۲ دسته‌اند، دروغگوهایی که وقتی لازم است دروغ می‌گویند.
دروغگوهایی که هر وقت بشود دروغ می‌گویند. دسته اول را صادق می‌نامند!

@Neyrang

آدمها سه دسته‌اند:
آنها که مُرده‌اند، آنها که زنده‌اند.
و آنهایی که هنوز نمرده‌اند.
به خیابان بنگر،
خیابان‌ها مالامال از آدم‌هایی است که هنوز نمرده‌اند.

-ساموئل بکت
@Neyrang

میلیون‌ها نفر در آرزوی جاودانگی به سر می‌برند،
درحالی که نمی‌دانند با بعد ازظهرِ بارانیِ یک روزِ تعطیلِ خود چه کنند..
@Neyrang

امّا، به حقیقت، آنچه دشوار است تاب آوردنِ انسان است و بس! زیرا بعضی چیزهایِ شگفت بر دوش می‌کشد: او چون شتر زانو می‌زند و می‌گذارد که خوب بار-اش کنند.
به ویژه انسانِ نیرومندِ بُردباری که در او شکوهیدن خانه کرده است. او بسی کلام ها و ارزش هایِ شگفت بر خویش بار می‌کند. تو گویی زندگی در چشم‌اش بیابانی‌ست!
و به راستی، با چیزها ما راست و تاب آوردن‌اش دشوار! و ای با چیز ها در درونِ انسان که همچون درونه‌یِ صدف تهوّع انگیر است و لغزان و لیز، چندان که پوسته‌ای شاه‌وار با نقش-و-نگاری شاه‌وار می‌باید پوزش خواهِ آن باشد.
باری، داشتنِ پوسته و ظاهرِ آراسته و کوریِ زیرکانه نیز هنری‌ست که می‌باید آموخت!

@Neyrang

آنچه انسانِ ''هدفمند'' همیشه می‌کوشد برای خود حفظ کند، نوعی جاودانگی واهی و دروغین است.
جاودانگیِ اعمالی که علائقش را در قالب آن‌ها در مسیرِ زمان به جلو می‌رانَد.
او به‌جای آنکه گربه‌اش را دوست داشته باشد، بچه‌های گربه‌اش را دوست دارد؛ در حقیقت بچه‌گربه‌ها را هم دوست ندارد، بلکه به بچه‌هایِ گربه‌ها و نسل های بعدیِ آن‌ها عشق می‌ورزد و همین‌طور تا ابد و تا پایانِ گربه‌بودن پیش‌ می‌رود.

@Neyrang

مذهبیون، مردمانی هستند که هر لذّتی را بر خود حرام می‌دارند،
به‌جز لذتِ دخالت‌کردن در لذت بردنِ دیگران!

@Neyrang

زندگی پر از اشتباهاتی‌ست که با دستور از احساسات انجامش میدهیم.
دستوری که بدون دخالت اراده،بر ما تحمیل شده.
و وقتی متوجه این اشتباه میشویم با دو جریانِ غیرقابل بازگشت مواجه میشویم : نیشخند کنایه آمیزِ احساسات، و تاسفِ عقل.

@Neyrang

اکثریت انسان ها تلاش می کنند فقرِ اندیشه‌ِشان را زیر انبوهی از کلماتِ بی مصرف پنهان کنند،
تقریبا همهِ‌ی انسان‌ها چیزی جز نمایش های تهی نیستند.

شوپنهاور
@Neyrang

راهی پیدا کردم که از دوباره صدمه‌خوردن مصون بمانم:
اگر نگذارم کسی برایم اهمیت پیدا کند،
دیگر چنین فقدانی را تحمل نخواهم کرد.

یالوم
@Neyrang

در جامعه‌ای که لودگی‌ها و شوخی‌ها، لذت بیشتری نسبت به اندیشیدن و گفتگو دارد، باید گریخت!
گریخت
گریخت
گریخت¡
@Neyrang

سرآمد خلق هر سلیقه و دیدگاهی،هر نوع نگاه و احساس خوشنودی،مبنی بر اذهان و افکار آن فرد هست.
ساده تر بگویم، سطح سلایق جامع افراد مبتنی بر سطح فکری و عمق عقلانیت آن هاست.
سرلوحه سلیقه و احساس رضایت و حس خوب دقیقا مرتبط به اندازه عقل و تجربه درونی شخصی افراد است.
@Neyrang

به ما می‌گویند زندان‌ها مملو از جمعیت شده است.
امّـا اگر جمعیت‌ِ‌مان مملو از زندان ‌شده باشد چه؟

فوکو
@Neyrang

می‌ترسم که حیوانات انسان‌را به صورت موجودی همنوعِ خود که عقل سلیم حیوانی را گم‌کرده است بدانند.
می‌ترسم آنها انسان‌را همانند حیوانی عجیب‌وغریب، حیوانی خندان، گریان و حیوانی بدبخت تجسم کنند.

نیچه / حکمت شادان
@Neyrang

فقط کسی که تولد را تصدیق کند، می‌تواند مرگ را هم تصدیق کند.
وحشتِ مرگ، عبارت‌است از وحشتِ مُردن همراه با زندگی‌هایِ نازیسته‌یِ موجود در بدنمان.

نورمن براون / مرگ در برابر زندگی
@Neyrang

وقتی خود را از زیستنی پرشور و چابکانه برحذر می‌داریم، به دلیل هستیِ در خواب‌مانده و به‌عبارتِ دیگر، زندگی نازیسته‌یِ درونمان،احساس گناه می‌کنیم.

رنک
@Neyrang

پس تو هم گاهی از این‌که نمی‌شود فکر را به قالبِ کلمه درآورد افسرده می‌شوی؟
چنین اندوهی نجیبانه است.
آدم‌های کودن همیشه از چیزی که می‌گویند رضایت دارند و همیشه هم بیش از لزوم حرف می زنند.

داستایفسکی
@Neyrang