در یک سنی، به خصوص بعد از بعضی ناملایمات،
آدم یک چیز بیشتر دلش نمی‌خواهد:
این که ولش کنند راحت باشد!
حتی از این هم بهتر:
جوری رفتار کنند که انگار مُرده ای!
@Neyrang

از امیدی تازه و هدفی جدید برای زنده‌بودن آکنده شده ام. این ورای درک بسیاری از آدم‌هاست.
قدر معجزه‌ی زندگی را حتی در تماشای پرواز یک پرنده می‌دانم، وقتی از دست‌دادن چیزی نزدیک است، معنی دار تر می‌شود.
من حس یکی شدن با همه‌چیز و یگانگی با همه‌کس را تجربه کردم. بعد از نوزایی روانی ام، درد دیگران را هم حس می‌کنم. همه چیز روشن و درخشان است.
@Neyrang

در کشوری که زندگی، تلاشی‌است برای بقاء،
زیباییِ وطن درد آور است...
@Neyrang

آموخته ام که وابسته نباید ‌شد،
نه به هیچ‌کس، نه به هیچ رابطه ای.
و این لعنتی نشدنی‌ترین کاری بود که آموخته ام.
@Neyrang

خوشبختانه در میانِ آب های طغیانیِ این زندگی،
چند جزیره کوچک هست که بتوان به آن پناه برد:
کتاب های زیبا،شاعران،موسیقی...
@Neyrang

واعظانِ مرگ هستند و زمین پُر است از آنانی که بایدِشان ترکِ زندگی را موعظه کرد.
زمین پُر است از زایدان. بَس-بسیاران زندگی را تباه کرده اند. بادا که به طمعِ ''زندگیِ جاوید'' ازین زندگی در گُذرند.
هستند هولناکانی که در درونِ خود دَدی دارند و باید شهوت پرستی پیشه کنند یا کُشتنِ نَفْس. و نَفْس‌کُشی نیز شهوتِ‌شان است.
اینان هنوز انسان نیز نشده اند، این هولناکان.
بِهل تا ترکِ زندگی را وعظ گویند و خود رخت بربندند.
آنگاه هستند آنانی که روانِ مسلول دارند. اینان به دنیا نیامده رو به مرگ اند و شیفته‌یِ آموزه‌هایِ خستگی و گو‌شه‌گیری.
آرزویِ مرگ دارند و بر ما ست که آرزوشان را روا شمریم! زنهار از بیدار کردنِ این مردگان و شکستنِ این تابوت‌هایِ زنده!
تا به یک بیمار یا یک سالخورده یا یک جَسَد بر می‌خورند، با خود میگویند: ''زندگی باطل است!''
امّا اینان تنها خود باطل‌اند؛ خود و چشمانِ‌شان که جز یک نما از هستی را نمی‌بیند.
فرورفته در عمقِ افسردگی و آرزومندِ یک حادثه‌یِ کوچک که مرگ آوَرَد: این‌گونه چشم به راه اند و دندان بر هم می‌سایند.
@Neyrang

''زندگی رنج است و بس!''
گروهی چنین می‌گویند و دروغ نمی‌گویند.
پس کاری کن که کارِ تو پایان گیرد! کاری کن که پایان گیرد این زندگانی که رنج است و بس!
و آموزه‌ی فضلیتِ‌تان این باد: ''خود را بکُش! خود را بدُزد!''
برخی از واعظانِ مرگ چنین می‌گویند: ''شهوت گناه است. بیا کناره گیریم و بی فرزند مانیم!''
برخی دیگر می‌گویند: ''زادن رنج‌بار است. چرا باز باید زاد؟ مگر آدمی جز موجوداتِ شوربخت چه می‌زاید!'' اینان نیز واعظانِ مرگ‌اند.
سوّم گروه می‌گویند: ''رحم کنید! آنچه دارم برگیرید! آنچه هستم برگیرید! تا زندگی هرچه کم‌تر مرا در بند داشته باشد!''
می‌خواهند از شرَّ زندگی رها شوند: ایشان را چه کار به این که دیگران را با زنجیرها و هدیه‌هاشان سخت‌تر در بند می‌کنند!
و نیز شما، ای کساني که زندگی بهرِ تان کارِ توان‌فرسا ست و مایه‌ی عذاب: مگر از زندگی بسیار خسته نیستید؟ مگر برای وعظِ مرگ بسیار رسیده نیستید؟
و شما همگان که کارِ توان‌فرسا و چیزهای زودگُذر و نو و شگفت را دوست می‌دارید، شما خویشتن را خوب تاب نتوانید آورد. تکاپویِ شما برایِ گریز است و خواست‌ِ‌تان از یاد بردنِ خویش.
اگر به زندگی بیش‌تر ایمان می‌داشتید، کم‌تر خود را به لحظه می‌سپردید.
@Neyrang

حرف که می‌زنید آدم ها را به اتاق مغزتان دعوت می‌کنید؛
اگر اتاق زیبایی ندارید، دستِ‌کم تمیزش کنید.
@Neyrang

فکر ها مثل زنبور هایی هستند که گویی کندویِ‌شان توسط من، منهدم شده،
و با بیرحمانه‌ترین و انتقام‌جویانه ترین حالت ممکن به من حمله‌ور می‌شوند.
میدونی! فکر ها منو نمی‌کشند ولی جای اون نیش لعنتی مدتها میسوزد آن هم نه یک جای نیش،
هزار جای نیش!
هزار اضطراب!
هزار نخواستن!
@Neyrang

اگر جرأت کُشتن کسی را ندارید، وقتش را تلف کنید.
وقت کُشی، جنایتی‌ست که پیگرد ندارد.
@Neyrang

امتناعِ شخص از اندیشیدنِ تعمق‌گرایانه‌،
به دلیل هراس او از شکست خوردن فکر است.
این هراس از توهم و پندارگرایی نشأت گرفته می‌شود.
و البته همین خیالِ او نیز نتیجه‌ی ضعف اعتماد به خویش است.
فقدان خودباوری همیشه نتایج زیانباری به همراه دارد.
و انحطاط خودباوری موجب حبس در افکار منفی می‌شود، که افکار منفی نتیجه‌اش تشدید توان‌گیری شخص است.

نومید گشتن یکی از سرچشمه های اساسیِ دوریِ فرد از فکر بر مبنای تلاش است.
وقتی فرد دچار قبولِ انحطاط خودبسایی و باور به خویش می‌شود دیگر در کویر وجودش هیچ روزنه ای پیدا نمی‌شود.

@Neyrang ✍

ارتفاعِ دست نیافته به بلندی مستی‌ام
برف همراهِ طوفانم، قسمتِ فرا هستی‌ام.

@Neyrang 🎼

چیزی که مرا در مورد تعصباتِ مذهبی نگران می کند؛
این است که به مَردم یاد می‌دهد به نفهمیدن رضایت دهند.

@Neyrang ✍

هیچگاه محافل عمیق، شنوندگان متعددی ندارند، همیشه پیچیدگی در تنهایی‌ست.
هیچگاه گفتمان های پرطمطراق و شکوهمند، خواننده و بیننده های فراوانی ندارند.
همیشه انسان هایی که خط فکریِ دشواری را در پیش گرفته‌اند، مستمعینِ انبوهی ندارند.
حقیقت به‌خودیِ‌ خود یگانه‌ست.
اما انسان هایی با چهره‌‌ی زیبا و پر زرق و برق، اگر انجمن و کانالی تشکیل بدهند، با سرعت هرچه تمام‌تر مَردم به آنجا هجوم می‌آوردند، مَردمِ چهره پرست، مَردمِ سست.
گاهی هم سادگیِ همراه با تنهایی، معنایِ پیچیدگی‌ست.
فکر کنید. کاری که سست‌وجودان از آن بیزارند.

@Neyrang ✍

هیچ‌کس ناگهان نمی‌گذارد برود؛
به‌تدریج می‌گذارد، ناگهان می‌رود!
ه-پ
@Neyrang

اتفاقا وسواسی باشید؛
در انتخابِ کتابی که می‌خوانید، فیلمی که می‌بینید، موزیکی که می‌شنوید
و انسان‌هایی که با آن‌ها معاشرت می‌کنید.

@Neyrang

عاشق شدن یک چیز است،
دوست داشتن یک چیز.
یادت باشد: آدم ممکن است از یکی نفرت داشته باشد، و در عین حال عاشقش باشد!

@Neyrang

افراد ۲ دسته‌اند، دروغگوهایی که وقتی لازم است دروغ می‌گویند.
دروغگوهایی که هر وقت بشود دروغ می‌گویند. دسته اول را صادق می‌نامند!

@Neyrang

آدمها سه دسته‌اند:
آنها که مُرده‌اند، آنها که زنده‌اند.
و آنهایی که هنوز نمرده‌اند.
به خیابان بنگر،
خیابان‌ها مالامال از آدم‌هایی است که هنوز نمرده‌اند.

-ساموئل بکت
@Neyrang

میلیون‌ها نفر در آرزوی جاودانگی به سر می‌برند،
درحالی که نمی‌دانند با بعد ازظهرِ بارانیِ یک روزِ تعطیلِ خود چه کنند..
@Neyrang

امّا، به حقیقت، آنچه دشوار است تاب آوردنِ انسان است و بس! زیرا بعضی چیزهایِ شگفت بر دوش می‌کشد: او چون شتر زانو می‌زند و می‌گذارد که خوب بار-اش کنند.
به ویژه انسانِ نیرومندِ بُردباری که در او شکوهیدن خانه کرده است. او بسی کلام ها و ارزش هایِ شگفت بر خویش بار می‌کند. تو گویی زندگی در چشم‌اش بیابانی‌ست!
و به راستی، با چیزها ما راست و تاب آوردن‌اش دشوار! و ای با چیز ها در درونِ انسان که همچون درونه‌یِ صدف تهوّع انگیر است و لغزان و لیز، چندان که پوسته‌ای شاه‌وار با نقش-و-نگاری شاه‌وار می‌باید پوزش خواهِ آن باشد.
باری، داشتنِ پوسته و ظاهرِ آراسته و کوریِ زیرکانه نیز هنری‌ست که می‌باید آموخت!

@Neyrang