امروز مادرجونم برام دعا کرد که همیشه همینقدر خوشحال، خندان و زیبا باشم.

کل صفحه را خواندم، زور زدم به خاطر بیاورم که چه سالی سرگرم این کتاب بوده‌ام. این که قصد و منظور نویسنده چه بوده برایم اهمیتی نداشت، اصلاً اسم خود نویسنده‌ها یادم نمی‌آمد و کتاب‌ها زرد و رنگ و رو رفته شده بودند و دیگر حرف‌شان خریداری نداشت. چیزی که برایم مهم بود پیدا کردن خودم بود: اینکه در گذشته چه فکرها و نظراتی داشتم و چه به نظرم درست بوده و چه غلط، می‌خواستم خود در حال بلوغم را کشف کنم.

_ بندها
_ دومنیکو استارنونه، به ترجمهٔ امیرمهدی حقیقت

امروز، روز خوبی بود.
جلسهٔ اول کلاسمون با استادی بود که عاشق تدریس و یاد دادنه. استاد شاد جوانی هست. مثل هوای تازه می‌مونه. ازمون خواست خودمون رو معرفی کنیم و از علایق‌مون بگیم. اکثر همکلاسی‌هایم از علایق‌شون چیزی نگفتن اما من شروع کردم به حرف زدن! از خودم گفتم، از کتاب‌ها گفتم و از بوک کلاب نقلی‌م! استادمون خیلی خوشش اومد. اونقدر زیاد که ازم تشکر کرد به خاطر کاری که انجام می‌دم و گفت مشتاق هست در مورد کتاب‌ها حرف بزنیم. دلیل این کارم رو پرسید و من گفتم:«چون می‌خوام ادبیات در زندگی‌مون فراموش نشه. فکر می‌کنم یادمون رفته تکیه‌گاهی داریم که می‌تونیم شب‌های تاریک‌مون رو باهاش بگذرونیم و زودتر به صبح برسونیم.»
آخرین حرفی که در این مکالمه بهم زد این بود:«آفرین! بهت افتخار می‌کنم بابت کاری که انجام می‌دی. کارت بسیار ارزشمنده.»

سلام! ما اولین جلسه بوک کلاب‌مون رو برگزار کردیم!