«کدامین باد بی‌پروا
دانهٔ این نیلوفر را به سرزمین خواب من آورد؟»

Keep it private. Everything is gonna be alright.

«ابری شو و خاطراتت را ببار.»

امشب بارون اومد. زیر بارون دویدیم، خندیدیم و من فریاد زدم:«این بارون خیلی قشنگه!»

منم همینطور پیشی.

سلام قشنگ‌های من :)💘🧁

دلم میخواد به همه‌ی آدم‌ها پیام بدم و براشون حرف بزنم؛ ازشون بخوام برام حرف بزنن و بگن توی این مدت چی براشون گذشته؟ چه کتاب‌هایی خوندن، عکسهایی که گرفتن و به نظرشون قشنگ شده رو برام بفرستن، آهنگ‌های جدیدی که پیدا کردن رو برام بفرستن، برام حرف بزنن از خوابایی که دیدن، جاهایی که رفتن، فیلم‌هایی که دیدن، چیزایی که نوشتن، آدم‌هایی که ملاقات کردن و حس‌هایی که تجربه کردن. دلم میخواد با آدم‌ها بخاطر این مدت گریه کنم، بخندم و باهاشون بی‌وقفه حرف بزنم.

“Why literature?”
I was sitting in the faculty building when she asked me that question.
It caught me off guard. Truly — why literature?
I froze. I had no answer ready. What else was there to say except that I love it? What else could possibly explain it besides love?
I should have answered faster. Why literature?
Because I love it. Deeply.
Because it teaches me.
Because it takes my hand when I feel lost.
Because it holds me close.
Because it makes me cry, and somehow, it makes me laugh too.
Because it lives with me — inside my heart.
Yes.
I love literature with all that I am.

صبح بخیر 🧁💘