گفت:«به زندگی بعد از مرگ اعتقاد داری؟»
گفتم:«من به لبخند بعد از مرگ باور دارم.»

Women. Ambition. Art. Money.

همیشه طراحی کردن و نقاشی کشیدن بهم یادآوری می‌کنه که من کی هستم. باعث می‌شه ذهنم آروم بشه و یاد حرف مامان بیوفتم. مامان می‌گه از سه سالگی همیشه یه کاغذ و مداد دستت بود که داشتی نقاشی می‌کردی. انگار زندگیت با نقاشی کشیدن گره خورده، حالا هرچی می‌خواد باشه! مداد باشه یا خودکار... تو بالاخره طرح خودت رو هرجور شده می‌کشی. معمولا چه چیزی رو نقاشی می‌کنم؟ آدم‌ها! آدم‌ها! احساسات آدم‌ها! شخصیت‌های مورد علاقه‌م و در نهایت خونه‌ها! ساختمون‌هایی که هنرمندانه طراحی شدن! همه می‌دونن! همه می‌دونن برای آروم کردن این روح سرکش یه قلم و کاغذ کافیه.
این مدت فهمیدم که مهم نیست چه روزی رو طی کردم، آخر شب، من یه مداد و کاغذ دارم به همراه یه پلی لیست از موسیقی‌های گوش نکرده! زنده باد قلم! زنده باد مداد که به هر نحوی نجات دهندهٔ آدم‌های زیادی بوده و هست و خواهد بود.

what if I never meet someone who understands my obsession with books, tea, passionate humans, philosophy,classics, classical music, night, rain, poetry, cats, dead languages,learning, the idea of romantic love, museums, libraries, art, sunsets, the moon? Just what if?!

My girl is #1 in the world. ♡⁠

How it started... 🐋☁️
Thank you Billie and Finneas. You guys are always my favourite people. ♡

@literaturetree

“I wanna make you the biggest pop star in the world.” he said.

«مثل سگ درس بخون و مثل پرستو مهاجرت کن.»

I love this video sm. Most of the time I forget to have gratitude but this video reminds me everyday.

امروز دختره توی کافه بهم گفت از دور هم پیداست که کارکتر اصلی زندگی خودتی. یه لبخند پهنی زدم که نگو!

هزار سال میان جنگل ستاره‌ها پیِ تو گشته‌ام
‏ستاره‌ای نگفت
‏کزین سرای بی‌کسی
‏کسی صدات می‌کند؟

‏هنوز دیر نیست
‏هنوز صبر من
‏به قامت بلند آرزوست

‏عزیز هم زبان
‏تو در کدام کهکشان نشسته‌ای؟

- ‏هوشنگ ابتهاج

همه چیزم سبز شده. لباس، کیف، وسایل، اکسسوری و جوراب... حتی دفتر و خودکارام... انگاری یه جوونه‌م دارم برای خودم می‌چرخم. می‌خوام همیشه سبز باشم. سبزِ سبز. 🌳

«مگر آدم چند روز زنده است که بتواند این همه بار خاطره را حمل کند، این همه احساس قدیمی را مرور کند؟ این همه هیجان، این همه خاطره؟ نه، من یکی که نمی‌توانم!»

- خاطرات کتابی، احمد اخوت