این فشار یا اجبار بدن برای بیان ژوییسانس را لازم دانستم کمی بشکافم و نیز عمق سنجی کنیم .
نام روانکاوانه این اجبار به بیان ، رانه است که از میل متفاوت است .میل خواست ابژه ای است که در جهان نمادین یا همان شبکه تارعنکبوتی محتوی تحقق انتظار یا وعده است ، اگر این خانه یا ماشین را بخرم عیشم کامل می شود ، اگر این مدرک دانشگاهی را کسب کنم ، آینده خودم را تضمین کرده ام و از این قبیل .
اما رانه ، همان نیروی اجبار به تکرار میل در صحنه نمادین است به عبارتی همان پیرمرد گوژپشت بنیامینی که در پشت صحنه نخهای عروسک میل را می کشد .بنیامین حق دارد این را الهیات و عروسک را ماتریالیسم تاریخی بداند .از این جهت که ماتریالیسم تاریخی نسخه تکرار شده ای از همان الهیات است .الهیاتی که گفتار وعده است در خلوص خودش .
اینجا شاید ( بر سیاق بداهه و ساده انگاری ) هستی هایدگر قابل قیاس با این رانه باشد ، هستی به عنوان میزانسن بازی خدایان و انسانها و زمین ( در اشاره به مضامین کتاب افادات ) .هستی به عنوان دست پنهانی که خدایان و انسانها را مجبور می کند که در زمین بازی کنند ، و با یکدیگر نسبتی بگیرند همچون حضور و غیاب و از این قبیل .
الهیات زبان این وعده بوده برای هزاران سال و البته پس مانده هایی از این گفتار وعده گون را در روانکاوی و مارکسیسم هم می بینیم .
رانه تقدیر یک بدن است ؛ بدنها خود را در اتر سیال رانه جایگذاری ( همچون لانه گزینی جنین در رحم ) پیدا می کنند .از این نظر این هستی - رانه پیشین بر این بدن است .هر بدن انباشت و ذخیره ای از این رانه را با خود حمل می کند .
این اجبار رانه ای یا هستی شناسی ، بعدا گرفتار این شبکه تارعنکبوتی جهان دلالی و بازنمایی زبانی قرار می گیرد .
از این جهت این بدن محل برخورد رانه هستی شناسی با معنایی است که تولید می کند .
روانکاوی این را می فهمد ، روانکاوی به نقشه این چارسوق آشناست ( چهارگانه الهیات ، مارکسیسم ، اگزیستانسیالیسم و نورولوژی ) .
از این نظر وعده ، وعده انطباق میل بر رانه است ، جاییکه مثلا سوژه می گوید ؛ این سخن من نیست ، بلکه سخن خداست ، یا این کلام که ؛ سوژه ها در زبان غرق هستند و این زبان( بدن ) است که از ناحیه هستی سخن می گوید " یا حتی این نظریه مارکسیستی که " آگاهی محصول هستی اجتماعی است " .
این اجبار به تکرار ، پیشین از " آگاهی از .." پدیدارشناسی است ، جاییکه سوژه نیست اما به جایش تصمیم گرفته می شود .شکاف ازلی رانه از میل سوژه ، که شلینگ محل آزادی او می داند ،
آیا می توان از این تقدیر گریخت ؟

ملاحظاتی در مورد پیشنهادات هایدگر واپسین ؛
رهایی از گشتل ؛
هایدگر در نوشته های پایانی اش دیگر دست از اون ضد- ماشین گرایی زمان نوشتن مقاله " پرسش از تکنولوژی " برداشته بود .این درست است که تکنولوژی مدرن همبسته و گره خورده علم مدرن است اما اگر قرار باشد در نهایت پذیرش و آشتی نصفه و نیمه ای با تکنولوژی مدرن بکنیم ( چون به هر حال چاره ای نیست ) باید این ملاحظات را در تفاسیرمان از علم و متافیزیک هم در نظر بگیریم ( نگاه کنید به نقدهای جولیان یانگ در هایدگر واپسین فصل چرخش )
حالا اینجا ملاحظه دیگری هم در میان است که اتفاقا خودش را در پیمان گرمایش جهانی ( یک مسئله عملیاتی و واقعی نشان داد ) .پیشنهاد هایدگر استفاده از این علم و تکنولوژی در مراقبت و نگهبانی از چیزها در " خودبودگی شان " است و نه صرفا بهره برداری از آنها .همه ما با نقدهای هایدگر از علم و متافیزیک آشنا هستیم اما در مورد پیشنهادش که در چرخش مطرح می کند و لازمه عبور و چیرگی بر متافیزیک بود چه می توان گفت ؟
بالاتر گفتم این موضوعی هست که نوعی اراده جهانی را می طلبد .همه می دانیم که نوعی نابرابری تکنولوژیک و علمی در پهنه جهانی وجود دارد مثلا اگر امروز تصمیم به نوعی پایین کشیدن فیتیله بهره برداری از منابع اولیه مطرح باشد ، آیا این نابربری فوق را تشدید نمی کند ؟
مسئله این نیست که مثلا من به عنوان یک طرفدار محیط زیست یا سوسیالیست برابری خواه ، بخواهم که همه جهان به این قوانین متعهد باشند اما آیا ضروری نیست برای عملیاتی شدن موضوع فوق این سطح نابرابری در نظر گرفته شود ؟
در حال حاضر البته مخاطب من احمقی مثل ترامپ نیست که فقط محدوده خاصی از قدرت محلی را تعریف می کند ، طبیعی است که ادامه این روند چیزی جز تسلیح بقیه جهان و بهره برداری حریصانه و بیشتر از منابع نخواهد بود بلکه خطاب به عقلای جهان است که این موضوع را جدی می گیرند .
بنابراین سخن این است که اگر قرار به چرخشی باشد ( همچون مسئله سوسیالیسم ) این باید در سطح تصمیم گیری جهانی باشد .

این دگردیسی یا چرخش همان وجه انسان گرایانه نظام مارکسی است منتها «هستی فعال در خود» را نادیده می گیرد که روندی حتمی قطعی تاریخی دارد.
یک زمانی ارزش های جهانی سرمایه داری از چنان بداهتی برخوردار بود که ریکاردو اسمیت و همگان بر آن صحه گذاشتند و دور نیست زمانی که ارزش سوسیالیسم نیز از چنان بداهتی برخوردار شود که اجماع پیرامون آن فورا شکل گیرد
دو مشکل و معضل بزرگی که مارکس بیان کرده یکی مشکل انباشت سرمایه و دیگری بت واره گی است اولی در سرمایه داری دولتی و دومی در افسون بازار شمایل خود را بنیان نهاده
راه حل مارکس برای از میان برداشتن این دو با کار آزادانه متحد شده یا انسان های آزادانه متحد شده و تبدیل حکایتی تاریخی به شعور تاریخی است و در این راه پرولتاریا و وجهه ی سوژگی آن مهم است

درود
بله نقص راه حل هایدگری این است که این ملاحظه مارکسی را در نظر ندارد یعنی بدون در نظر گرفتن وضعیت سرمایه داری در این گشتل متافیزیکی .
به همین دلیل موضوع را شاعرانه می بیند .سخن اصلی این بود که این چرخش باید نوعی چرخش سوسیالیستی را هم در کنار خود داشته باشد .بدون آزادی از این مناسبات سرمایه سالارانه ، چرخش مورد نظر در رهایی از گشتل متافیزیک ناممکن است .

مسئله به تاریخمندی مدنظر هیدگر نیز بر می‌گردد که گویی یک زمانی وجود داشته و دیگر وجود ندارد ! تاریخمندی و هستومندی هیدگری ، ای بسا کار مزدی را کار آزاد فرض می کند یا این قضیه را در وادی مفاهیم صرف می‌ریزد

به نظرم هایدگر بنیادی تر به مدرنیته نگاه می کنه ، مارکس هیچگاه مسئلش ماشین نبود ، مارکس ضد تکنولوژی نبود مارکس مسئله بیگانگی رو در سطح اجتماعی و اقتصادی می دید اما هایدگر اون رو متافیزیکال می بینه تکنولوژی مدرن جلوه ای از متافیزیک هست پس باید بر این متافیزیک چیره شد .از نقطه نظر مارکسی البته خود این مفاهیم مثل متافیزیک گشتل و تکنولوژی ، مفاهیمی عینی هستند که تاریخمندی خودشون رو دارند .میشه رو این موضوع بحث کرد .

این رفع اولیه مارکسی بود و رفع ثانویه را نیز بایستی لحاظ کرد کلکتیویسم مارکس در روح خود شامل عنصر فردی گرایانه ای خالص است و باید حسابش کمونیسم مبتذل و بی‌خردی که شخصیت انسان را کاملاً نفی می‌کرد جدا کرد
مارکس هم وجه فعال ایدآلیسم‌ و هم پتانسیل آزاد شده تاریخی ماتریالیستی و جنبه های عینی گرایانه آنرا پیش می‌کشد و به نظرم یک‌مرتبه از هستومندی هایدگر بالاتر است

آنجا که مارکس در مانیفست میگه آزادی فرد، مبنای آزادی همگان است به این وجه انسان گرایانه و جنبه های فعال نظرورزانه نیز نظر دوخته بود

هایدگر فاقد آن انسجام برای حرکت از سوی نظریه به سمت کنش و حرکت و جنبش است از اینرو ضمن درک اهمیت نگرش هیدگری، آنرا برای جنبش مارکسیسم ناکافی و نابسنده می دانم
هایدگر نماینده ی گذار از ایدئالیسم ابژکتیو هگلی به ایدئالیسم سوبژکتیو است

تصور می کنم همان نقدی که به کمونیسم پیشا- سرمایه داری وجود داشت به یک برداشت نادرست از هایدگر هم وارد است .به نظرم شاعرانه زیستن هایدگری که خوب مشخصات خودش رو در برنامه چیرگی بر متافیزیک و گشتل مدرنیته داره ، تنها در یک جامعه پسا- صنعتی و پسا- سرمایه داری قابلیت عملیاتی شدن داره به خصوص این می تونه برای جوامع سنتی و توسعه نیافته یک سم باشه ، برنامه عبور از ماشین به معنای ضدیت یا نابودی تکنولوژی نیست .به همین دلیل میگیم که بدون یک برنامه اقتصادی و اجتماعی سوسیالیستی این چیرگی بر متافیزیک ناممکن است و ممکن است به نوعی انحراف تروریستی یا توتالیتر تبدیل شود .
اینجا همان نقدی که به روشنفکر چپ مثلا در ایران دهه ۴۰ وارد بود که هنوز سرمایه ای نیومده که بخوایم ریشه کنش کنیم ، به روشنفکر هایدگری هم در بد خوانی ( که اینجا منظور از بدخوانی به معنای تفسیر نادرست از نوشته ها نیست بلکه تفسیر و عملیاتی کردن یک پروژه در زمان و مکان نادرست است ) وارد خواهد بود .به این ترتیب برای شخص خودم علی رغم تمایلات شخصی و فردی ، کم جاذبه ترین بخش هایدگر رو همین نقد تکنولوژی و علم می دونم .

خوبه که به هایدگر اشاره کردی و سوالی دارم از شما و معراج عزیز
لویناس معتقده که هایدگر با اولویت دادن به پرسش از هستی ، اخلاق و دیگری رو نادیده گرفته است
و یا هابرمارس می‌گه فلسفه ی وجودی هایدگر که بر سرنوشت و تقدیر تاریخی تأکید داره ، فضایی برای عقلانیت انتقادی و دموکراسی بحث عمومی یا گفتمان دموکراسی باقی نمی‌ذاره و در نهایت به تسلیم در برابر قدرت سیاسی منجر میشه و ...
یا برخی فمینیست ها معتقد هستند که دازاین خصلتی کاملاً مردانه داره و به مردسالاری دامن می‌زنه .

آیا این نقدها به فلسفه ی هایدگر وارد است ؟
@Meraj_Jamshidi

من تصور می کنم نقد هایدگری از مدرنیته رو باید در کنار نقد لویناسی و مارکسی خوند .هایدگر متافیزیک رو مقصر اصلی وضعیت مدرن می دونه ، وضعیتی که خدایان گم شده اند ، و انسانها فقط مصرف می کنند .تحلیل مرگ در هایدگر وقتی اهمیت پیدا می کنه که از حدود متافیزیک مورد نظر او بیرون بیاییم .البته هایدگر در همان زمان که به نازیها نزدیک شده بود ، ایده ضد تکنولوژی هم داشت و تصورش این بود که انسان اروپایی موفق بشه ( به رهبری آلمان ) دوباره برگرده به اون کلیت روستایی و ارگانیک خودش اما بعدا مثلا در دهه ۶۰ و ۷۰ از این تخیلات دست برداشت و به نقد اینا پرداخت .به طور کلی من تصور می کنم نقد هایدگری از مدرنیته در زمینه ای از خود وضعیت مدرن ایجاد میشه یعنی زمینه ای از انباشت سرمایه ، مصرف گرایی ، تکنیک بالا و دموکراسی سیاسی .هایدگر از تغییر نگاه به طبیعت و چیزها میگه ، شاید در این زمینه نیای فکری سبزها در آلمان باشه ( در کنار چپ ) .امروزه اکثر چپها ، دغدغه محیط زیست و خود زمین را هم دارند در کنار نابرابریهای جنسیتی و اقتصادی و سیاسی .چپ می تونه نقد هایدگری رو در خودش هضم کنه و البته اگر قرار بر عملیاتی شدن این نقد در جامعه مدرن باشه راهی به جز جذب چپ شدن نداره .امروزه عمدتا دموکراتهای رادیکال و سوسیالیستهای دموکراسی خواه هستند که دغدغه های محیط زیستی ، ارگانیک بودن و جمع های انسانی رو دارن .من با مانویسم هایدگری خیلی همدل نیستم اینطور نیست که عصر مدرن عصر تاریکی و فراموشی باشه حداقل برای ما در اینجا مدرن شدن مدتها یک آرزوی دست نیافتی بوده .
من نقد لویناسی را هم در ادامه پروژه هایدگری می دونم لویناس همان امر دیگری هایدگری را رادیکالیزه کرد این اندیشه هستی بود که لویناس رو به اندیشه دیگری رسوند بنابراین من لویناس رو بیرون این رویکرد انسانی نمی بینم .به قول لویناس اشکال انسان گرایی مدرن این نیست که به انسان اهمیت نمی ده بلکه اینه که به اندازه کافی انسان گرا نیست ، نقدهای دریدا به لویناس در خشونت و متافیزیک بنیانهای نقد لویناسی رو وابسته به هوسرل و هایدگر می دونه و به لویناس یادآوری می کنه که تبار فکری که تلاش می کنه تبلیغ کنه از اساس هایدگری است .هایدگر مرزهای هستی را گسترش داد و به نظرم اندیشمند مهمی در غرب هست ، اندیشمندان بزرگی مثل لویناس ، دریدا ، لکان و گادامر و خیلی های دیگر از هایدگر تاثیر گرفته اند .البته در هر اندیشمندی افراطهایی هست من مثلا با رویکرد ضد علمی و ضد تکنولوژیک هایدگر همدل نیستم .هایدگر را باید در بستر جامعه دموکراتیک و ثروت مند خواند .من این نقد مارکسیستی رو قبول دارم که مفاهیم هایدگری ، در زمینه ای از عینیت اجتماعی تاریخی خاصی معنا پیدا می کنند ، یعنی اگر از زمینه خودشون کنده بشن بی معنا و پوچ میشن .همین حرف را در مورد لکان هم می زنم .هر چند گفتگوهای پیرامون این افراد از نظر ذهنی تمرین خوبی هست .از نظر عینی جامعه فعلی ما داره انقلاب جنسی و اقتصادی خودشو می گذرونه و از نظر فکری من تصور می کنم ما هنوز مرحله ایده آلیستی را از سر نگذرانده ایم .پروژه هایدگری یک پروژه پسا - ایده آلیستی است که هنوز با شرایط عینی جامعه ما مطابق نیست .
از طرفی نقد هایدگری از جامعه مدرن را باید در کنار نقد مارکسی از وضعیت سرمایه داری خوند که اون هم در زمینه ای از همین وضعیت فعلی جامعه غرب که البته هنوز مسئله ما نیست .

به عبارتی ما هنوز سوژه نشده‌ایم تا سوژگی خود را به پرسش گرفته و آن را پشت سر نهاده و به دازاین بدل بشویم. ما هنوز ابژه‌ایم. در جمع مذهبی‌ها ابژهٔ خدا یا ولایت. در جمع سلطنت‌طلب‌ها ابژه شاه. و همینطور بقیه گرایش‌های برجسته. ما هنوز خود را به مدار تولید قدرت نرسانده‌ایم. ما هنوز آفرینندگان زمین نشده ایم. حتی در صحنه سیاسی، در انتظار قدرتی فراتریم تا صحنه‌ را تغییر دهند.
هایدگر فیلسوف منتقد سوژگی است. ما دو‌مرتبه از هایدگر عقبیم.

مردهایی برای همه فصول

فیلم " مردی برای همه فصول " را می توان در کشور من ، هر روز تماشا کرد و پی به نکات جدیدی برد .
شاید نام واقعیت مورد اشاره این فیلم را در اینجا باید " مردی برای این فصل " نامید .
" مردی برای همه فصول " عنوانی بود که اراسموس به توماس مور ، نویسنده کتاب اتوپیا داد .مردی که مدتی جایگاه دوم سیاسی کشور انگلستان را داشت .
تصمیم اخلاقی مور را می توان در دو سطح به بحث گذاشت .از نظر تاریخی مور جز افرادی قرار می گیرد که مخالف جدا شدن کلیسای انگلستان از رم بودند ، امری که شاید بتوان آن را حرکتی در جهت تضعیف بیشتر کلیسای کاتولیک و به تبع آن کاهش اقتدار دین در عرصه سیاسی دانست ، بنابراین از نظر تاریخی مخالفت مور نوعی حرکت ضد مدرن بود .
اما اهمیت مور در مخالفت اخلاقی با میل پادشاه در  ازدواج مجدد او بود .به قول یکی از بازیگران فیلم ، مخالفت مور از جهت وجدانی اهمیت داشت .مور دقیقا در شکافی قرار گرفته بود که اخلاق کانتی را از اخلاق هگلی جدا می کرد .مور به این نتیجه رسیده بود که همگام شدن با جمع یا عرف اخلاقی جامعه ، خیانت به خود است ، خیانت به آنچه خودانگیختگی سوژه می نامیم .
بعد از اعدام ،مور تبدیل به وجدان روشنفکری آزادی خواه شد .مور تبدیل به مازاد نمادین جامعه خود شد ، یا چیزی که امر واقع می گوییم .
در جوامعی که قدرت سیاسی نه آنقدر  توتالیتر است که جایی برای هیچ رشدی باقی نگذارد و نه همچون جوامع مدرن دموکراتیک که نیازی به خونریزی برای پایین کشیدن شخص اول نباشد ، گاهی چنین مردهایی ظهور می کنند .مردهایی برای تمام فصول .مردهایی که هم زمانی در خدمت قدرت بوده اند اما بر آن شوریده اند ، اینها معمولا کتابهایی هم نوشته اند یا اثراتی که با آنها تا ابد شناخته می شوند ، و معمولا اگر شخص اول در تاریخ گم شود ، نام این مردان تا ابد بحث برانگیز خواهد ماند .

از میان یادداشتها

سلام و ارادت

عملی برای تمام فصول

سویه‌ی دیگر و ریشه‌ای‌تر اخلاق کانتی (دستور صوری-تهیِ مطلقِ بی‌قید و شرط) شر است. هر شر ریشه‌ای تمام الزامات دستور اخلاقی کانتی را برآورده می‌سازد. هر شر ریشه‌ای دستوری تهی، صوری و عملی غیر پاتولوژیک است که فردِ مرتکبِ آن، در هر زمان و مکانی جز آن نمی‌تواند عمل کند.

  مطابق با نظر هگل، این شر تنها در صیرورت و شدن خود تبدیل به خیر می‌شود. به عبارت دیگر و به تأسی از کیرکه‌گارد می‌توان شر را "خیر در شُدن و صیرورت" نامید. سقراط در شوراندن جوانان آتن شر محسوب می‌شد. مسیح در شوراندن پسران و جوانان یهود شر محسوب می‌شد. محمد در شوراندن جوانان و مردم قریش شر محسوب می‌شد. عمل آنها شری بود که تنها بعد از برقراری نظام نمادین جدید به عنوان خیر مستقر گردید. هر نظام نمادینی و هر خیری، چنین بخیه‌ای‌است بر شکاف عمل؛ عمل همواره شر است.

هنری هشتم از همسر اول خود ،که دختر پادشاه اسپانیا بود و چنانکه در آن زمان مرسوم بود به دلیل تحکیم پایه‌های روابط دو کشور با او ازدواج کرده بود، صاحب فرزند پسر نمی‌شد. نداشتن اولاد ذکور، موجب در خطر افتادن ادامه سلسله پادشاهی و نظام موجود بود. به همین دلیل او خواستار اجازه طلاق همسر اولش از کلیسای کاتولیک روم و ازدواج مجدد بود؛ امری که خلاف آیین کلیسای روم بود و هنری هشتم بر آن اصرار داشت. مخالفت سر توماس مور (صدر اعظم هنری هشتم) در جهت تأکید و پایفشاری بر رعایت آئین کاتولیک کلیسای روم بود. عمل مور در راستای تزلزل بقا و استمرار نظام موجود بود و شر محسوب می‌شد. تنها بعد از اعدام توماس مور و استقرار کلیسای مستقل انگلستان و ازدواج هنری هشتم بود که سرتوماس مور به درجه قدیس در کلیسای کاتولیک ارتقا یافت. مرگ سرتوماس مور و استقلال کلیسای انگلستان همزمان بود با دوره اصلاح دینی اروپا در قرن شانزدهم میلادی.

ژیژک این موضوع را چنین شرح می‌دهد:

...  به تعبیر کیرکگور، شر خودِ خیر است "در حالتِ شدن": شر به منزله‌ی قسمی برهم خوردنِ ریشه‌ایِ مدار زندگی "می‌شود"؛ تفاوت میان خیر و شر مربوط می‌شود به تبدیلِ مطلقاً صوری از حالتِ "شدن" به حالت "بودن". اینگونه است که "فقط نیزه‌ای که تو را زخمی کرد می‌تواند زخمت را مداوا کند" (واگنر، پارسیفال): زخم زمانی مداوا می‌شود که مکان شر توسط محتوایی "خیر" پر شود. در نتیجه خیر به "مثابه‌ی نقابِ چیز-Ding (یعنی نقاب شرریشه‌ای)" (لاکان) تلاشی به لحاظ هستی‌شناختی ثانوی و تکمیلی است برای برقراریِ تعادلِ از دست‌رفته؛ سرمشقِ غاییِ آن در در سپهرِ اجتماعی، تلاشِ ایدئولوژیک برای (باز)ساختِ جامعه همچون بنایی هماهنگ، یکپارچه و ناستیزگرانه(غیر متعارض) است...

کافی است تامس مور را به یاد بیاوریم، قدیسِ کاتولیکی که در برابر فشارِ هنری هشتم برای تأییدِ طلاقش مقاومت کرد. امروز برای ما آسان است که او را در مقام "مردی برای تمام فصول" بستاییم، حسِ صداقتِ سرسختانه‌ی او و ایستادگی‌اش بر سر اعتقادش(پاپس نکشیدن از میلش) را تحسین کنیم، گرچه او بهای آن را با زندگیش پرداخت. اما تصورِ این مسئله دشوارتر است که ایستادگیِ سرسختانه‌ی او چه اثری بر اکثریتِ معاصرانش گذاشت: از نظرگاهی "جماعت باورانه"، صداقتِ او ژستی "غیر عقلانی" و خودویرانگر و به این معنا شر بود که بافتِ بدنه‌ی اجتماعی را شکافت و ثباتِ پادشاهی و به موجب آن کلِ نظمِ اجتماعی را تهدید کرد. بنابراین گرچه انگیزه‌های تامس مور بی شک "خیر" بود، خودِ ساختارِ صوریِ عملِ او "به طور ریشه‌ای شر" بود: عملِ او عملِ نافرمانی افراطی و ریشه‌ای بود که خیرِ اجتماع را نادیده می‌گرفت. و آیا مورد خودِ مسیح نیز این‌طور نبود، کسی که فعالیتش از دیدِ اجتماعِ یهودیِ سنتی همچون چیزی تجربه شد که بنیادی‌ترین شالوده‌های زندگی‌شان را ویران می‌کند؟ آیا او نیامد تا پسر را بر پدر بشوراند، برادر را بر برادر؟...

منطق شر ریشه‌ای این است:
پُرکردنِ مکانِ شر، چیزِفی‌نفسه و عنصر تروماتیکی که مدارِ بسته‌ی زندگیِ اندام‌وار را از خط خارج می‌کند، با نوعی خیر(ثانوی). به بیان دیگر با معکوس کردن گفته‌ی شیطان در بهشت گم‌شده‌ی میلتون، باید گفت:
"خیر! تو شرّم باش".

درود و احترام
و ممنون بابت رادیکالیزه کردن موضوع .
اول اینکه اتفاقا این تحلیل نشون میده که امر سیاسی چطور در بستر امر اخلاقی ( استثنائن ) قرار می گیره .
یعنی مسئله اخلاق در وجه سیاسی اش در سیتلیش هگلی حل و خاک مال نمی شود و در متن اشاره شد که این مازاد امر اخلاقی در سیاست به عنوان واقع ، دیالکتیک سیتلیش را مجبور به آپدیت کردن خودش می کنه .یعنی امر واقع ( مثلا در اینجا به عنوان نوعی دغدغه اخلاقی ) بیرون از تحلیل طبقاتی و ستیزه اجتماعی قرار می گیره .
اتفاقا الان که دارم اینا رو می نویسم یاد ریشلیو نخست وزیر فرانسه افتادم که او هم به عنوان یک کاردینال نوعی وابستگی به واتیکان داشت و از طرفی بحث منافع ملی فرانسه .
بنابراین از یک جهت میشه این تضاد رو در بستر بزرگتر مثلا مواجهه ملی گرایی با جهان وطنی کاتولسیسم دانست .
فیلم موفق می شود این ایده را برای ما جا بیندازد که مخالفت مور نه از جهت منافع ملی یا طبقاتی بلکه نوعی تصمیم گیری اخلاقی بود .
وقتی ژیژک مجبور می شود اسم شخص سوم ( کی یر که گور ) رو بین کانت و هگل قرار بده یعنی اینجا ما برای تحلیل درست امر واقع یا شر باید یک چیز ( شخص سوم ) رو در میان این دو قرار بدیم .من البته تحلیلی از هگل در مورد مور ندیدم اما اگر قرار بود هگل این موضوع رو تحلیل کنه ( همچون ماجرای آنتی گونه ) حق رو به هنری می داد ، چون از نظر هگل مور مانع حرکت دیالکتیک واقعی دین در تکه تکه شدن کاتولسیسم ، می دانست یا در واقع این شری بود که باید رفع می شد تا خیر مجددا جایگزین شود .ژیژک ، کی یر که گور رو تصور می کنم هگلی کرده ، اتفافا او تاکید بر این به اصطلاح شر رو داره ، و حمایتش از مسیح یا سقراط هم دقیقا نوعی انتخاب شر رادیکال کانتی است .
البته این تحلیل بین ساحت نمادین و خیر و از طرفی امر واقع و شر نوعی هم ارزی منطقی و توپولوژیک ایجاد کرده که قابل بحث هست .

ارادت
سپاس از توضیحات خوبتون

به نظر بنده اینطور نیست که هگل در برابر آنتیگونه یا توماس مور (عمل به مثابه‌شر، مانع) حق را به کرئون یا هنری بدهد.
برداشت بنده این است که هر دیالکتیکی در برابر چنین مانعی که شر و بیرون (از نظام) محسوب می‌شود برقرار می‌گردد: نظام نمادین نظرورزانه (دیالکتیک) به مثابه‌ی رفع این مانع سخت، مستقر می‌شود و تنها در قبال آن تقویم می‌یابد. هر خیری (نظام نمادینی) جزیزه کیف-ژوئیسانس (شر) خود را دارد. بدون این مانع، نظامی وجود ندارد.

در این معنی است که باید این گزاره نظرورزانه هگل را خواند:

روح استخوان است.


منظور این نیست که برای نیل به روح مطلق باید استخوان (مانع) را درنوردید و از آن گذر کرد بلکه منظور این است که روح خود استخوان است در مدالیته (حالتمندی) دیگرش.

تصور می کنم همان چندخوانی که در مورد " امر واقع " در لکان به وجود اومده ، در مورد دیالکتیک هم وجود داره ( ژیژک تلاش می کنه خوانش هماهنگی از امر واقع لکانی و دیالکتیک هگلی داشته باشه ) .
اگر مبنا را نوشته های متاخر ژیژک قرار بدهیم ، من فکر می کنم شئ فی نفسه کانتی در بیرونیت دیالکتیک همچنان سخت ایستی می کنه ، هر چند ژیژک از زمان نوشتن ابژه والای ایدئولوژی بین نظرگاه های مختلف از امر واقع در رفت و آمد بوده .مثلا در پارالکسی رویکرد کاملا ایده آلیستی است ، دیالکتیکی که تناقضات خودش رو به وجود میاره و حل می کنه ، اما مجددا در کارهای پایانی سر و کله کانت پیدا میشه .
امر واقع یا عمل به مثابه نوعی شر رادیکال بیرونیت مطلقی داره که دیالکتیک نظرورزانه و نمادین رو به هم می ریزه و از نو اونو بازسازی یا تولید می کنه .

مناظره ی کانت و نیچه

مناظره ی کانت و هگل