در زمینی که به مراتب بزرگتر از برنامه فیزیکی مورد نیاز کارفرماست، راهحلهای معمول استقرار عمودی بناهای اداری، منجر به شکلگیری محدوده کوچکی از سطح اشغال و در نتیجه، لزوم تهیه مسترپلان برای ساماندهی پارکینگها و … میشد، لذا راهحل طراحان، گسترش افقی پروژه بود. گسترش افقی پروژه، امکان تفکیک فضاهای بخش عمومیتر، شامل فضاهای ورزشی و آمفی تئاتر و … را از بخش اداری فراهم آورد تا این فضاها در ساعات غیراداری، با تعبیه یک وروردی مجزا، برای عموم قابل استفاده باشند. این گسترش افقی، امکان ایجاد ورودیهای متعدد را نیز برای بنا فراهم میآورد؛ اتصال فضای سبز زیرین به پوسته سخت بتنی ـ خاکی، ورودیهای متعددی برای پروژه تعریف کرد که در ترکیب با محورهای آب، تصویری نمادین از درخت زندگی را به ذهن متبادر میکند.
🆔 @netarch 🌿
🆔 @netarch 🌿