از نظر طراحان، مهمترین موضوع معماری، نحوه تعامل با زمین است، زمین ـ زمینه هم در معنای عینی و هم در معنای عام آن. در منطقهای که مهمترین مشخصه مکان طبیعی، شخصیت (Character) متنوع زمین ـ در برابر آسمان صاف و بدون نوسان ـ است، این نگاه به معماری، مستمسکی جدی مییابد. از اینرو، موضوع پروژه را در نحوه ساماندهی زمین دیدیم، البته نه به معنای مدرنیستی آن که عبارت است از تقسیمبندی زمین به حوزههایی عملکردی که در نهایت به مسترپلانهایی مبتنی بر برنامه میانجامد، بلکه به عنوان پاسخ به این سوال که چه نوع تعاملی با زمین و زمینه میتواند تبدیل به مشخصه (Characteristic) اصلی معماری شود و سبب ساماندهی فضای ساختهشده و ساختهنشده شود؟
🆔 @netarch 🌿
🆔 @netarch 🌿
معماری پروژه در پاسخ به سوال فوق شکل گرفت؛ «زمین به مثابه عنصر اصلی معماری» که فراهمآورنده امکان فضا و مشخصه اصلی پروژه است. زمین به مانند صفحه ای بتنی ـ خاکی، بلند و متخلخل شده است، و ضمن حفظ امتداد خود، امکان عبور نور و هوا را فراهم میآورد تا مولفههای اصلی آسایش را در این اقلیم تامین کند. در فضای سیال و متخلخل میان دو «زمین»، برنامه پروژه استقرار یافت و شکل احجام در پلان، متاثر از شکل زمین و در مقطع، با شیب زمین بالایی هماهنگ شد تا پذیرای فضای سبز، در ترکیب با فضاهای اداری غیررسمی باشد. فضاهای بسته نیز به فعالیت رسمی اداری اختصاص یافت.
🆔 @netarch 🌿
🆔 @netarch 🌿
در زمینی که به مراتب بزرگتر از برنامه فیزیکی مورد نیاز کارفرماست، راهحلهای معمول استقرار عمودی بناهای اداری، منجر به شکلگیری محدوده کوچکی از سطح اشغال و در نتیجه، لزوم تهیه مسترپلان برای ساماندهی پارکینگها و … میشد، لذا راهحل طراحان، گسترش افقی پروژه بود. گسترش افقی پروژه، امکان تفکیک فضاهای بخش عمومیتر، شامل فضاهای ورزشی و آمفی تئاتر و … را از بخش اداری فراهم آورد تا این فضاها در ساعات غیراداری، با تعبیه یک وروردی مجزا، برای عموم قابل استفاده باشند. این گسترش افقی، امکان ایجاد ورودیهای متعدد را نیز برای بنا فراهم میآورد؛ اتصال فضای سبز زیرین به پوسته سخت بتنی ـ خاکی، ورودیهای متعددی برای پروژه تعریف کرد که در ترکیب با محورهای آب، تصویری نمادین از درخت زندگی را به ذهن متبادر میکند.
🆔 @netarch 🌿
🆔 @netarch 🌿