یادم نمیاد آخرین بار صبح هایِ زود کِی منو مشتاق به تلاش و شروعِ زندگی و فکر به آینده و انگیزه کردن. ما سال‌ها با استرس بیدار شدیم و رفتیم مدرسه‌. سال‌هایِ دور‌تر از استرس هایِ صبحگاهی هم، هر چی تلاش می‌کردیم نمی‌رسیدیم.
صبح‌هایِ زود، من رو یادِ این می‌ندازن که رویایِ شب‌ها دروغ و دست‌نیافتنیه و تلاشِ روز‌ها یه تردمیلِ بی‌پایانه. نه نورِ ضعیف می‌ذاره چشمامو ببندم و خیال ببافم و نه می‌تونم از جام پاشم و زندگی رو شروع کنم. سراسر نا امیدیه.

چند ساعت بعد آفتاب می‌زنه و انگار زندگی تازه شروع می‌شه.

اما قبل از این که آفتاب بزنه، من یک دور به تمامِ زندگیِ از سر گذرونده فکر کردم‌. به رویا‌هام فکر کردم. به همه آدمایِ زندگیم فکر کردم و یکهو حس کردم که چه قدر هممون کوچیک و کم و ناچاریم. چه‌قدر حس می‌کنیم می‌تونیم نقشِ شخصیت‌هایِ مورد علاقه‌مون تو زندگی‌هایِ مورد علاقه‌مون رو بازی کنیم و نتونستیم. حالا دوباره دستام درد می‌کنن و قبول کردم که نمی‌تونم یک روز این چرخه رو متوقف کنم. یک روز نمیاد که دستام دیگه درد نگیرن.
فکر می‌کنم. منتظرِ آفتاب می‌مونم.

=)

الهی برایِ تو بمیرم که هر وقت آمدی جانم داشت آوازِ دگر می‌خواند.

امشب بیشتر از شب هایِ پیش از هم پاشیده بودم. چند ساعت بود که به آسمون نگاه کردم و ستاره دنباله‌دار ندیدم. نه گریه‌م می‌گرفت و نه ذهنم آروم می‌شد. دستام درد می‌کرد. تو بعضی‌ غم‌هام تنهایِ تنها بودم و این بخشش دیگه زیاد‌ هم اذیتم نمی‌کرد.

ما بچه‌هایِ این دوره‌و‌زمانه‌ایم،
این زمانه‌یِ سیاسی.
تمامِ طولِ روز، تمامِ طولِ شب،
همه‌یِ موضوع‌ها و حرف‌ها
چه مالِ تو باشند، چه ما، چه آن‌ها
همه، موضوع‌هایِ سیاسی‌اند.
چه دوست داشته باشی، چه نداشته باشی،
ژن‌هایت سابقه‌یِ سیاسی دارند،
پوستت رنگِ سیاسی دارد
و چشم‌هایت، نگاهِ سیاسی دارند.
هر چیزی که بگویی، منعکس می‌شود
و حتی اگر چیزی نگویی،
سکوتت برایِ خودش حرف می‌زند.
_ویسلاوا شیمبورسکا
برگردان ملیحه بهارلو.