به نام جوانی که در خاک افتاد

به نام دلی که ز غم پاک افتاد

سحرگاه اگر دار برپا شود

صدای وطن باز پیدا شود

نه خونِ جوان می‌رود بی‌نشان

نه آهِ مادر بماند نهان

ز دیوار زندان تا قلب شهر

بپیچد فریادِ این داغ و قهر

اگر شب بماند اگر ظلم ماند

تاریخ نامِ ستمگر نخواند

که ایران ز خونِ جوانان خویش

بسازد دوباره شکوهِ خویش

نه تیغ و طناب و بیدادِ شب

نمی‌کُشد این شعله را در طلب

قسم بر تمامِ گل‌های پرپر شده

که دادِ دل‌ها مکرر شده

ز خاکِ جاویدنامان صدایی رسد

که آزادی به زودی به مردم رسد