سکوتت را ندانستم نگاهم را نفهمیدی
نگفتم گفتنی ها را تو هم هرگز نپرسیدی.

برای ادامه ی حیات نیاز دارم با یه خرس دوست بشم اونم توی شکمش

خیلی چیزها تقصیر تو نبوده و نیست، دست از سر خودت بردار.

دخترخوشگله هرروز داره خوشگل‌تر و دست‌نیافتنی‌تر میشه.

کاش هیچی اینجوری پیش نمیرفت

شاید زیاد نگم، ولی تو تنها کسی هستی که وقتی از همه‌چی کلافه‌ام، شنیدن صدات حالمو خوب می‌کنه.

من تقریباً کل زندگیم رو نگران این بودم که با حرفام سوءتفاهم درست کنم. یعنی خب، می‌کردم. همیشه منظورم چیز دیگه‌ای بود، ولی جور دیگه‌ای برداشت می‌شد. بعدش از یه جایی به بعد، ساکت‌تر شدم. حتی توی جمع دوستام. ولی خودشون همش گله می‌کردن که چرا ساکتی. چرا هیچی نمی‌گی. و تا شروع به حرف زدن می‌کردم، بازم جبهه گیری‌ها شروع می‌شد. راستش خیلی کسی رو مقصر نمی‌دونم. چون دیدگاه‌ها هیچوقت شبیه به هم نیستن. ولی بازم آزاردهنده‌اس. همیشه‌ی خدا‌. این‌ که نتونی خودت رو بیان و ابراز کنی. می‌مونی خودت و یه دفتر رندوم. احساس تنهایی، اونم وقتی که دورت همیشه شلوغ بوده. خجالت‌زدگی و حماقت. توهم و اغراق.

تمام عمر دنبال جایی می‌گردیم که آرام بگیریم؛ در آخر می‌فهمیم آرامش، جغرافیا نبود، آدمِ دیگری هم نبود، چیزی بود که در خودمان گم کرده بودیم.

به بهه بلدی پس عملتو هم ببینم خداروشکر

‏از ذهنت بیرون بیا و زندگی کن

خسته شدم از مشکلات آدمیزادی، کاش خیارشور بودم.

خدای ایران مُرده

روزای تیره ، شب هایِ تارُ
گردنِ بی گناه ، طناب دارُ
خیلی وقته فهمیدیم کسی نیست اون بالا
خدایی نداره هوایِ ما رو...

ریحانه امروز مثل فرشته ها بوددد