واقعاً بالا بری، پایین بیای، آخرش با بقیه‌ست که حالت خوب می‌شه و احساس آرامش می‌کنی. زندگیم الان چیزی جز «بیدار شدن، کار، خستگی، خوابیدن، تکرار» نیست. قبلاً هم همین بود البته، فقط الان از همه آدمای زندگیم هم دورم، که البته به اینم در طول زندگیم عادت کردم دیگه. نمی‌دونم حرف حسابم چیه الان. بگذریم. این آهنگه رو یادمه توی دوران اوج کرونا، که نفس هم نمی‌شد بکشی از ترس مرگ، خیلی گوش می‌دادم. اون دوران شیراز بودم و اواخر زمستون و اوایل بهار شیراز بود و قاعدتاً باید اون زمانِ شیراز رو تجربه کرده باشید که بفهمید چی می‌گم. یکی از دلایلی که آهنگه رو دوست دارم هم همون حال و هواست. شبیه دخترای ترم اولی دانشکده ادبیات کسشر می‌نویسم چرا. چه بلایی داره سرم میاد. واقعاً خستگی، شاخ و برگ هفت رنگ انسان رو خشک و سیاه می‌کنه. یادم رفت در مورد شیراز چی می‌خواستم بگم. در کل می‌خواستم بگم که الان اگه به صد سال دیگه فکر کنید، هیچ کدوم از ما وجود نداریم. چرا باید یک انسان به چنین چیزی فکر کنه آخه؟ چون کسخلیم. دیروز یه مگس رو توی هوا گرفتم.

شب‌ها با این می‌خوابم.

نمی‌دونم چی شد که مغزم واسه خوابیدن عادت کرد به این آهنگ ولی چند ساله وقتی این رو پخش می‌کنم و چشمام رو می‌بندم، مغزم شروع می‌کنه به ترشح ملاتونین. امشب داشتم به این فکر می‌کردم که اگه مثل گاو دم داشتم و مگس‌ها رو از خودم دور می‌کردم خیلی جالب می‌شد. مثلاً همینطور که با دو دستت داری پای کامپیوتر یه کاری انجام می‌دی، به طور همزمان با دمت مگس‌ها رو از خودت دور کنی بدون اینکه تمرکزت به هم بخوره. به نظرم بیاید امشب به زندگی مگس‌ها فکر کنیم. شبتون بخیر عزیزان من.

تو این شلوغ‌پلوغی‌های عالم، به قول بچهٔ خواهرم، یه کم آرامش بگیریم. آرامش... آرامش... چشمامون رو ببندیم و آرامش بگیریم... به‌به. آرامش... آرامش درو...[زنگ درِ خانه را می‌زنند]، کیر.

آهنگی برای ربودن دل دختر مردم.

یادتون نره قبل از خوابیدن از حالت جامد خارج بشید. شبتون بخیر.

تنها راه نجات پیدا کردن از بیهودگی و خستگی امروز و کل هفته، کل سال، و شاید کل زندگی، کار نشد نداره، یهو دیدی شد، گوش دادن به این آهنگه. نجات بدید خودتون رو.

حس می‌کنم اگه با دقت زیاد و به اندازهٔ کافی به این آهنگ گوش بدم، می‌تونم از جاذبه جدا بشم و پرواز کنم.

پاره‌ام.

کیرم تو هرچی کارگاه و پروژه و علوم مهندسیه.

لشکر ملال پیروز شده فعلاً. حرفی ندارم.

واقعاً دارم با زندگیم چیکار می‌کنم؟

۱۰ خط کسشر نوشتم و پاک کردم. فکر کن دیگه وقتی اینجا هم دارم خودم رو سانسور می‌کنم، یعنی لشکر ملال و افسردگی خیلی پیش رفته داخل. وقتشه یه گهی بخورم. البته نیازی نیست گهی بخورم، بخوابم حل می‌شه تا حدودی. بذار امشب سربازهای افسردگی و ملال خانه‌هام رو آتش بزنن و به زن‌هام تجاوز کنن. امشب مال شما کسکشا. خب دیگه بسه. شب بخیر بگو و نقطه بذار لطفاً. اوکی.
شب بخیر.

هر گهی داری می‌خوری، یه چند دقیقه ولش کن و خیره شو به یک نقطه و به عظمت این جهان و بیهودگی زندگی فکر کن. انقدر به اون نقطهٔ پوچ خیره شو که سر انجام اون نقطه هم به تو خیره بشه.

کیرم توش. پاشید زندگی کنید که داره می‌گذره.

پاشیم زندگی کنیم یعنی چی؟
نمی‌دونم. به قول مارکوس، بر حذر باش که هر لحظه ممکنه آخرین لحظه‌ت باشه و بذار این موضوع مشخص‌کننده و تصمیم‌گیرنده برای افکار و اعمال و گفتارت باشه. همچنان نمی‌دونم یعنی چی البته. از چیزهای کوچیک لذت ببرید. مثل همین نور آفتابی که از میلیون‌ها کیلومتر اونورتر در خلأ مطلق حرکت می‌کنه تا برسه به توی کسخل و کونت رو پاره کنه و باعث بشه از کونت عرق بچکه. نور چیه اصلاً. واقعاً عجیبه. فکر کن گیاهان این نور رو تبدیل به قند می‌کنن. واقعاً جالب و عجیبه دنیا. مورچه‌ها رو دید... [صدای شلیک گلوله]

تراپی واقعی فقط گه خوردن.

آقای ویتس لالایی بخونه و ما بخوابیم. به‌به. شبتون بخیر گرین گرس‌های من.

هوار آقا جان، هوار. یالا پاشو شونه‌ها و کونت رو تکون بده و دنیا رو به جای بهتری تبدیل کن. یالّا. پاشو خودتو لوس نکن. پاشو.
[لاین بعدی را اسنیف می‌کند]
جووونُم. سبحان‌الله برده‌ای دل‌ها را، یار ماشالله، بیوووو، دلدار ماشالله. ووووویییی...

آهنگی برای پنجشنبه‌های کسشر و کرخت.

واقعاً کمتر کلمه‌ای توی دنیا وجود داره که ارزشش بیشتر از سکوت باشه.