کاش می‌تونستم تک‌تک انسان‌هایی که در به وجود اومدن این اثر نقش داشتن رو از نزدیک ببینم و ببوسم. ظرف‌های خونه‌شون رو بشورم. زنم رو در اختیارشون بذارم. جهاد کنم در راهشون.

نه.

شبتون بخیر عزیزای دل من.

امروز هم گذشت. زمان، مهم‌ترین پدیدهٔ عالم، در حال گذره و حواسمون نیست. در طول روز یه لحظه هم به لحظه‌ای که داره می‌گذره توجه نمی‌کنیم. دائما دنبال نتیجه‌ایم. دنبال رسیدنیم. دریغ از اینکه زندگی نتیجه و مقصدی نداره. زندگی مثل یه قطعه موسیقیه. ما موسیقی رو گوش نمی‌دیم که به نتیجه یا مقصد خاصی توش برسیم. موسیقی رو گوش نمی‌دیم که برسیم به یه نت خاص یا برسیم به آخرش. موسیقی رو گوش می‌دیم فقط. رقصیدن هم همینه. می‌رقصیم که برقصیم. دنبال رسیدن به مقصد خاصی نیستیم توی گوش دادن به موسیقی یا رقصیدن. فقط انجام می‌دیم چون از خود عملش لذت می‌بریم. زندگی هم همینه (که البته زندگی به همین سادگی نیست و این یکی از هزاران جهان‌بینی و بینشیه که ممکنه انسان رو به درک بهتری از زندگی برسونه ولی خب)، زندگی رو باید انجام داد به خاطر خود زندگی، به خاطر ثانیه به ثانیه‌ای از این موسیقی که داره می‌گذره. موسیقی زندگی داره نواخته می‌شه و مثل احمق‌ها یه گوشه ایستادیم و منتظریم برسه به یه نقطه خاص که تازه شروع کنیم به گوش دادن بهش. اون نقطه از موسیقی هیچوقت قرار نیست وجود داشته باشه. موسیقی زمان در حال پخش و گذره و قرار هم نیست تکرار بشه. همین لحظه. که گذشت. و گذشت. و گذشت. بله. مثل کسخل‌ها به خوندن ادامه بده و موسیقی زندگی و زمانت رو نادیده بگیر. بذار بگذره و منتظر یه نت خاص توی آینده باش. زندگی و خوشبختی بعد از رسیدن به اون نت و نقطهٔ خاص شروع می‌شه. زندگی الان نیست. آفرین.

برم بخوابم دیگه. کسشر بسه.

واقعاً ما چه هستیم بدون هم؟

امروز واقعا روز کسشر و خسته‌ایه. از صبح فقط نشستم یه گوشه و نمی‌دونم چه گهی بخورم و به قول فریدون می‌فشارم روی هر خاطره، صورت خسته‌ام را فقط. شاید هم به خاطر کار جدیدمه. انقدر از صبح تا شب سر کارم که وقتی میام مرخصی نمی‌دونم چه گهی باید بخورم با وقت آزادم. یه کم فوقش فیلم و کتاب و بازی و کسشر، بعدش باز برمی‌گردم به حالت رخوت و بطالت. حس می‌کنم مریض شده‌م. کوفته‌ام از صبح. شاید هم کسخل شدم فقط. دیروز به یه مرد کارتن‌جمع‌کن سخت‌کوش، که زیر آفتاب ۴۰درجه با گاریش در حال رفتن بود، پول دادم که واسه خودش آب‌میوه بخره یه کم خنک بشه. هرچقدر که بدم میاد از گداهای مفت‌خور، از انسان‌هایی که تحت هر شرایطی حاضرن کار کنن و پاره بشن ولی گدایی نکنن خوشم میاد و بهشون کمک می‌کنم اگه ببینمشون. شما هم هروقت چنین انسان‌های زحمت‌کشی دیدین، کمک کنید بهشون. همه خوش شانس نبودن که توی حداقل شرایط رفاهی به دنیا بیان و زندگی کنن. یا کمک نکنید. به من چه. فاز پوریای ولی گرفتم یهو. به هر حال، ما بدون هم هیچی نیستیم، ای گل‌های کوچک انتظار.

کاش می‌تونستم یک شب بارونی با فرهاد تریاک بکشم.

چی بگم والا.

اونجا که می‌گه «سپید پوشیده بودم با موی سیاه، اکنون سیاه جامه‌ام با موی سپید» آدم دلش می‌خواد بشینه ذرات وجودش رو جز به جز جدا کنه و بذاره جلوی خلق‌الله و بگه «هرچقدر دلتون می‌خواد بردارین. همش واسه شما».

این آهنگ رو نمی‌دونم توی چه شرایطی باید گوش داد و سال‌هاست توی «نمی‌دونم توی چه شرایطی»هام بهش گوش می‌دم.
-
@nekbat

گه می‌خورم. این آهنگ توی لیست آهنگ‌های برتر تاریخ زندگیمه و مثل بچه‌م دوستش دارم و دقیقاً می‌دونم توی چه شرایطی باید گوش بدم. نمی‌تونم توضیح بدم شرایط مورد نظر رو فقط. ولی می‌دونم. شما هم بگردید و پیدا کنید شرایط مناسبش رو. واقعاً اثر بزرگیه. واقعاً نیاز نیست انقدر کسشر بنویسم. شاید هم نیازه. زندگی بی‌اهمیت‌تر و زودگذرتر از این حرفاست که کسشر نگم و ننویسم. البته قرار بود وویس بذارم بیشتر که به چند دلیل که حوصله ندارم توضیح بدم و اصلاً چرا باید توضیح بدم و چرا انقدر دارم گه می‌خورم، آها کانال خودمه ولی بازم دلیل نمی‌شه انقدر گه مفت بخورم، البته شما خوشتون میاد گویا، خلاصه نمی‌شه وویس بذارم فعلاً. متن بخونید کسکشا. اعتراض الکی نکنید.

جدی چقدر حال می‌ده. تراپیست واقعی فقط گه خوردن توی کانال تلگرام.

چی بگم والا. هرچی شما بگی آقا فریدون.

واقعا در برابر هنرمندای قدیمیمون، عن هم نداریم الان. عن. به معنای واقعی کلمه، عن، هم نداریم. باید رید توی دنیای مصنوعی و مسخرهٔ امروز که کسی دیگه توش هنرمند نیست. همه فقط می‌خوان از هنرشون پول و فالوور در بیارن. یعنی حاضرن برینن توی هنرشون یا حتی هنری که دلشون می‌خواد رو خلق نکنن فقط به خاطر اینکه مخاطب اونجور می‌پسنده یا اونطور از بازار کار بیشتر پول در میاد. البته فقط هنر اینطور نشده. باید رید تو کل این دنیا. البته هنوز افرادی هستن که انسان رو به آیندهٔ بشر امیدوار نگه‌دارن. ممنون از اون عزیزانی که خودشون رو فدای هنرشون کردن و شاش سگ دهن افرادی که هنرشون رو فدای خودشون کردن. نمی‌دونم دارم چی می‌گم.

البته همش تقصیر افراد نیست. مشکل اصلی، شیطان بزرگ، نظام سرمایه‌داریه که هیچ جایگزینی هم نداریم براش. و البته من هیچی نمی‌فهمم از این چیزا فقط یه چیزایی شنیدم. خلاصه آره. یادتون باشه تعداد فالوور و طرفدار مهم نیست، اعتبار و اخلاق مهمه.
[خندهٔ حضار]

چی کُس می‌گی بابا بیا پایین آهنگت رو بفرست.

باید کسخل بود و خندید، و گاهی رقصید و به تخم گرفت... و رها کرد. باید کسخل بود و رها کرد. آری، باید کسخل بود و رها کرد. و گاهی رقصید. و گاهی گریست. و گاهی خفه شد و نقطه گذاشت و جمله را تمام کرد. آفرین. ممنون.

شبتون بخیر والس‌های سارای من.

بچه‌ها این آهنگه رو واقعاً دوست دارم و سال‌هاست واسه کسی نفرستادم (جز دخترای داغی که توی زندگیم بودن، که اونم مشخصه دلیلش دیگه)، ولی الان دارم می‌دمش به شما. دلیلش هم مشخصه باز. شما هم واسه هر کسی نفرستید.

واقعاً بالا بری، پایین بیای، آخرش با بقیه‌ست که حالت خوب می‌شه و احساس آرامش می‌کنی. زندگیم الان چیزی جز «بیدار شدن، کار، خستگی، خوابیدن، تکرار» نیست. قبلاً هم همین بود البته، فقط الان از همه آدمای زندگیم هم دورم، که البته به اینم در طول زندگیم عادت کردم دیگه. نمی‌دونم حرف حسابم چیه الان. بگذریم. این آهنگه رو یادمه توی دوران اوج کرونا، که نفس هم نمی‌شد بکشی از ترس مرگ، خیلی گوش می‌دادم. اون دوران شیراز بودم و اواخر زمستون و اوایل بهار شیراز بود و قاعدتاً باید اون زمانِ شیراز رو تجربه کرده باشید که بفهمید چی می‌گم. یکی از دلایلی که آهنگه رو دوست دارم هم همون حال و هواست. شبیه دخترای ترم اولی دانشکده ادبیات کسشر می‌نویسم چرا. چه بلایی داره سرم میاد. واقعاً خستگی، شاخ و برگ هفت رنگ انسان رو خشک و سیاه می‌کنه. یادم رفت در مورد شیراز چی می‌خواستم بگم. در کل می‌خواستم بگم که الان اگه به صد سال دیگه فکر کنید، هیچ کدوم از ما وجود نداریم. چرا باید یک انسان به چنین چیزی فکر کنه آخه؟ چون کسخلیم. دیروز یه مگس رو توی هوا گرفتم.