تو هر شرایط و نقطه‌ای از این عالم هستید، پاشید با این آهنگ، آروم با چشم‌های بسته، برقصید یه کم. زندگی کوتاهه.

توی ملودی و آهنگ، رها کنید خودتون رو. بذارید بکشونتتون اینور اونور. چشم بسته.

جمعه‌ها با ابی.
خیلی‌ها درخواست کردن یه کم شادتر.
هموطن، صبحت رو شروع کن. زندگی هر کسشری که هست، هست. زندگی کنید. عاشق باشید. مجنون باشید. کار کنید. مشغول باشید.
نگران آخرش نباشید.
جون دل.

جمعه‌ها با ابی و کیر.

جدی این زندگی و دنیا چیه؟ زمان چیه؟ طبیعت و عالم چجوری سرخود دارن پیش می‌رن؟ چرا انقدر عجیبه همه‌چی؟ چه گهی داریم می‌خوریم و چند سوال اگزیستنشال دیگر، موضوع برنامه امشب.

بخوابیم. یادتون نره انسان خوبی باشید. در آخر، همش باد هواست. خودتون رو اذیت نکنید.

هرجای دنیا که باشید، دل من شما رو می‌خواد عزیزان. (منظور دختران خوشگل و داغه) (از این دخترا که آدم می‌بینه دلش می‌خواد همونجا کل زندگیش رو بریزه به پاش و کل تصمیمات زندگیش رو در جهت رسیدن به اون شخص تنظیم کنه).
@nekbat

همتون هم که خوابید. فقط من سگ باید جمعه‌ها هم برم سر کار و بذارم رئیس باهام سکس انجام بده. دیگه جلوی من از زندگیتون ننالید جدی.

زندگی یه تکرار مسخره‌ست. بیشتر بخندید.
[از چشمان سیزیف، قطره‌ای اشک جاری می‌شود]
@nekbat

در نظربازی ما بی‌خبران حیرانند آقا جان. بفرما بشین چای تازه‌دم ریختم واسه‌ت.
-
@nekbat

+ شرمنده آقا لطفی کار دارم باید برم.
- چه کاری آخه جوون. بشین یه دو دیقه. وقت واسه کار زیاده.
+ نه باید جایی باشم تا نیم ساعت دیگه.
- به اونجا هم می‌رسی آقا جان. انقدر سخت نگیر. می‌رسی. به موقع هم می‌رسی. بشین یه دو دیقه. این چای خوردن داره. اینم نبات. نبات زعفرونی.
+ آقا لطفی شرمنده می‌کنی. دیرم می‌شه بخدا.
- بشین بابا. بیا این چاییو بخور و سخن از من بشنو که همهٔ این عجله‌ها و فشارها و مسخره‌بازیا، باد هواست. بشین.
+ چشم آقا لطفی. ممنون.
- احسنت. بشین راحت چایتو بخور. عاقلان نقطه پرگار وجودند آقا جان ولی... عشق داند که در این دایره سرگردانند. راحت بشین واسه خودت. احسنت. به اونجا هم می‌رسی. به موقع هم می‌رسی.

کاش می‌تونستم از این آهنگ یه آدم بسازم و تا آخر زندگیم بغلش کنم و زار بزنم.

کاش می‌تونستم تک‌تک انسان‌هایی که در به وجود اومدن این اثر نقش داشتن رو از نزدیک ببینم و ببوسم. ظرف‌های خونه‌شون رو بشورم. زنم رو در اختیارشون بذارم. جهاد کنم در راهشون.

نه.

شبتون بخیر عزیزای دل من.

امروز هم گذشت. زمان، مهم‌ترین پدیدهٔ عالم، در حال گذره و حواسمون نیست. در طول روز یه لحظه هم به لحظه‌ای که داره می‌گذره توجه نمی‌کنیم. دائما دنبال نتیجه‌ایم. دنبال رسیدنیم. دریغ از اینکه زندگی نتیجه و مقصدی نداره. زندگی مثل یه قطعه موسیقیه. ما موسیقی رو گوش نمی‌دیم که به نتیجه یا مقصد خاصی توش برسیم. موسیقی رو گوش نمی‌دیم که برسیم به یه نت خاص یا برسیم به آخرش. موسیقی رو گوش می‌دیم فقط. رقصیدن هم همینه. می‌رقصیم که برقصیم. دنبال رسیدن به مقصد خاصی نیستیم توی گوش دادن به موسیقی یا رقصیدن. فقط انجام می‌دیم چون از خود عملش لذت می‌بریم. زندگی هم همینه (که البته زندگی به همین سادگی نیست و این یکی از هزاران جهان‌بینی و بینشیه که ممکنه انسان رو به درک بهتری از زندگی برسونه ولی خب)، زندگی رو باید انجام داد به خاطر خود زندگی، به خاطر ثانیه به ثانیه‌ای از این موسیقی که داره می‌گذره. موسیقی زندگی داره نواخته می‌شه و مثل احمق‌ها یه گوشه ایستادیم و منتظریم برسه به یه نقطه خاص که تازه شروع کنیم به گوش دادن بهش. اون نقطه از موسیقی هیچوقت قرار نیست وجود داشته باشه. موسیقی زمان در حال پخش و گذره و قرار هم نیست تکرار بشه. همین لحظه. که گذشت. و گذشت. و گذشت. بله. مثل کسخل‌ها به خوندن ادامه بده و موسیقی زندگی و زمانت رو نادیده بگیر. بذار بگذره و منتظر یه نت خاص توی آینده باش. زندگی و خوشبختی بعد از رسیدن به اون نت و نقطهٔ خاص شروع می‌شه. زندگی الان نیست. آفرین.

برم بخوابم دیگه. کسشر بسه.

واقعاً ما چه هستیم بدون هم؟

امروز واقعا روز کسشر و خسته‌ایه. از صبح فقط نشستم یه گوشه و نمی‌دونم چه گهی بخورم و به قول فریدون می‌فشارم روی هر خاطره، صورت خسته‌ام را فقط. شاید هم به خاطر کار جدیدمه. انقدر از صبح تا شب سر کارم که وقتی میام مرخصی نمی‌دونم چه گهی باید بخورم با وقت آزادم. یه کم فوقش فیلم و کتاب و بازی و کسشر، بعدش باز برمی‌گردم به حالت رخوت و بطالت. حس می‌کنم مریض شده‌م. کوفته‌ام از صبح. شاید هم کسخل شدم فقط. دیروز به یه مرد کارتن‌جمع‌کن سخت‌کوش، که زیر آفتاب ۴۰درجه با گاریش در حال رفتن بود، پول دادم که واسه خودش آب‌میوه بخره یه کم خنک بشه. هرچقدر که بدم میاد از گداهای مفت‌خور، از انسان‌هایی که تحت هر شرایطی حاضرن کار کنن و پاره بشن ولی گدایی نکنن خوشم میاد و بهشون کمک می‌کنم اگه ببینمشون. شما هم هروقت چنین انسان‌های زحمت‌کشی دیدین، کمک کنید بهشون. همه خوش شانس نبودن که توی حداقل شرایط رفاهی به دنیا بیان و زندگی کنن. یا کمک نکنید. به من چه. فاز پوریای ولی گرفتم یهو. به هر حال، ما بدون هم هیچی نیستیم، ای گل‌های کوچک انتظار.

کاش می‌تونستم یک شب بارونی با فرهاد تریاک بکشم.

چی بگم والا.