#٢٦سالگي

چيزي به ٢٦ سالگي نمانده ست
به ياد مي آورم،به بلوغ رسيدنم را.
وقتي اندامم شكل ديگري مي گرفت،من براي اولين بار ترسيدم،از دگرگوني /ناپايداري/از زنانگي/جهان پيش رو
روزهاي پاياني ديماه هست، و من به ياد مي آورم....


mitral

#٢٦سالگي

اكنون به ٢٦ سالگي مي رسم
عشق تكه هايي از من را كنده است.هر دردي در جهان تاري از مويم را سپيد كرده است.
آه ٢٦ سالگي
مرا با آغوش باز بپذير.دلم آغوشي باز مي خواهد،تا خستگي اين سال ها از تنم برود.

mitral

زندگي همچون عشق هاي به كام نرسيده مرا دنبال خود مي كشاند.
همانقدر وسوسه انگيز.
بارها سناريو هاي مختلفي را براي يك مرگ دل بخواه، چيده بودم.چيزي شبيه يك سمفوني باشكوه.
درواقع دوست نداشتم بميرم.من درون زندگي بودم و ميخواستم بيرون از آن باشم.
اين خودكشي هيچ گاه وقوع پيدا نكرد.چون عملا مي خواستم لحظه تماشايي مرگ و بعد از آن را ببينم.لحظه اي كه خبر مردن من به اطرافيانم مي رسد و آن ها خود را سرزنش مي كنند.
مراسم خاكسپاري با اندوه فراوان برگزار مي شود.تصميم من نه يك خودكشي كه يك انتقام بود،براي برانگيختن احساسات ديگران.
اما واقعيت اين است كه من هيچگاه رها نخواهم شد.همچنان لا به لاي آدم ها حركت مي كنم ،آن ها يك سر و گردن از من بلندتر اند، و من براي ديدن آسمان و تصوير شاخه درختان بر پهنه آن اغلب جاهاي خلوت را انتخاب مي كردم.
.........................................
بخشي از رمان ناتمام من (دست هاي انسان)
فصل: دهه چهل سالگي
#ميترا_عزيزي
https://t.me/natamameman21

عابران،راننده ها،فروشنده ها، همه قربانياني بودند كه بعدازظهر ٢٨ بهمن ماه شان را در خيابان سپري مي كردند.
آدم هاي شهر من قرباني اند.
هميشه جنايت كاران از ميان قربانيان برخاسته اند..
آدم هاي شهر من جنايتكاراني اند كه با صلح كنار هم زندگي مي كنند.
زخم ها چون جذام تن ها را مي خورد و ما پوست مي اندازيم تا تمام شويم.
آدم هاي شهر من هركدام زخم اند.زخم هايي در كت و شلوار،زخم هايي زير كلاه هاي تشريفاتي،زخم هايي در بلوز هاي ترك،زخم هايي در كفش هاي چيني،زخم هايي در پالتوهاي بدقواره ارزان قيمت توليدي هاي زيرزميني.



#آدم_هاي_شهر_من (١)
#ميترا_عزيزي
https://telegram.me/natamameman21

درد وقتي سراغت مي آيد با آغوشي باز بپذير تا به جاي آنكه تو را بدرد،در آغوشت رام شود.

#ميترا_عزيزي
‏https://t.me/natamameman21

دوست من
اندوهگين نباش
جهان پيش روي ما همه رنج است.
ما ادم هايي پرت شده به جغرافياي انفجاري ها و انتحاري ها هستيم.
جايي كه مرزهايش را به توماني مي فروشند و مي خرند. ما هم به توماني فراموش مي شويم فروخته مي شويم و خريده مي شويم.
در دستان قرباني هايش دريده مي شويم
تن هايمان همه زخم است.
اندوهگين نباش


#ميترا_عزيزي
https://t.me/natamameman21

به گفته مارسل پروست در كتاب "در جستجوي زمان از دست رفته" : (زمان آدم ها را دگرگون مي كند اما تصاوير ثابت اند،هيچ چيز دردناك تر از دگرگوني آدم ها و ثبات خاطره نيست..)
لحظه ها هميشه آدم را گول مي زنند.آنقدر ملموس و در مكان هاي واقعي و ثابت كه از ابتدا با ما بوده اند، كه باورشان مي كني و فكر مي كني هميشه هستند.لحظه ها وانمود مي كنند ماجرا را ما ساخته ايم، اما در واقع اين ماجرا هست كه دست ما را مي گيرد با ما قدم مي زند و بعد درست در زماني كه سرگرم گفتگويي با او هستيم ما را در همين كوچه ها كافه ها را رها مي كند.و ماجرا تمام مي شود.


#ميترا_عزيزي
https://t.me/natamameman21

و سرانجام من ماندم.كسي كه از ابتدا بود.

#ميترا_عزيزي
https://t.me/natamameman21

مانند همه آدم ها به رهايي فكر مي كردم
اما ما هرگز رها نخواهيم شد.ميان كلمات گير افتاده ايم.
بايد بازگشت به اولين كلمه.
شايد در جايي از كهكشان ها آغاز تمدن هاي اوليه باشد.و آن ها در شروع اولين كلمه باشند،كاش بتوان به آنجا رسيد و هشدار داد..
هشدار !انسان!


#ميترا_عزيزي
https://t.me/natamameman21