☑️چهارمین روز از #جشنواره_ناخدا_سينما_ناصر_تقوايي

💢9 اسفند 1395 نمایش آرامش در حضور دیگران در شیراز

⭕️مهران چهرازی: آرامشی در حضور دیگران نیست!

در ادامه ی نمایش فیلم های ناصر تقوایی در شیراز دوشنبه 9 اسفند در تماشاخانه شهر کاغذی آرامش در حضور دیگران نمایش داده شد. پیش از نمایش فیلم شایان تدین مجری برنامه با ذکر این که باید قریب به پنجاه سال می گذشت تا در این محفل خصوصی باری دیگر در شیراز به نمایش فیلم بنشینیم از منتقد جلسه، مهران چهرازی دعوت به عمل آورد تا به بیان توضیحات خود درباره ی فیلم و ناصر تقوایی بپردازد.

✳️پیش از ورود به فیلم مهران چهرازی از نمایش همه ی فیلم های تقوایی در این مدت توسط کانون فیلم و عکس دانشگاه شیراز به عنوان برخوردی نادر در ایران یاد کرد چرا که در این کشور عادت همیشه بر پراکنده و هرزگاهی دیدن است. وی در ادامه فزود آرامش در حضور دیگران قابلیت نوشتن یک تک نگاری را دارد و چنان که فیلم اثری ژرف و عمیق است ظرفیتِ مباحثه درباره ی آن نیز بالاست.

✅چهرازی فیلم را از برترین فیلم های سینمای ایران در زمینه ی فیلم های اقتباسی دانست؛ مساله ای که در سینمای ما عموما با رونوشت اشتباه گرفته شده است. وی با تاکید بر درک و فهم نمونه ی تقوایی از ادبیات به مجموعه داستان تابستان همان سال اشاره نمود و در جایی دیگر با شرحِ تفاوت های قصه ی ساعدی و پرداختِ موجزانه ی تقوایی، از الگوهای ادبیات مدرن و همینگوی و چگونگیِ کاربستِ این الگوها در فیلم های تقوایی گفت. چهرازی به هوشمندی تقوایی در برگزینی ساعدی و اعتماد ساعدی به تقوایی نیز اشاراتی نمود و بخشی از جلسه نیز به شرح وجوه اشتراک آن دو از جمله تقدیر گرایی، درک عمیق هر دو از وهم و ... سپری شد.
@shzunifilmclub

✅چهرازی با توصیف آرامش در حضور دیگران به عنوان یک آینه ی غلتان آن را از طرفی بازتاب دهنده ی تاریخ پیش از خودش و از طرفی دیگر نسبت به آینده نوعی ناقوس هشدار در نظر گرفت. وی افزود آرامش در حضور دیگران به معنای واقعی اثری معاصر است.

✅چهرازی در ادامه فیلم را به نقل از خود تقوایی سیاسی ترین فیلم تاریخ سینمای ایران محسوب کرد. سیاستی که صرفا در حد شعار و در سطح نیست بلکه از فهم سیاسی دقیق و ورود سیاست به زیبایی شناسی اثر ناشی می شود. وی همچنین تاکید بسیاری بر پس زمینه ی میلیتاریستی سرهنگ و فضای امنیتی حاکم بر فیلم داشت. چهرازی با اشاره به درک روان شناختی ساعدی از سرهنگ از رابطه ی مخدوش شده ی او با واقعیت گفت و نگاهِ سرهنگ و انتظاراتش از دیگران را سربازخانه ای و خالی از تحول و یکسان شده توصیف کرد. او مواجهه ی ثریا قاسمی ( زنی به دور از مناسبات بوروژوایی شهری) با دخترها را ناظرانه دانست و از فروپاشی اخلاقی ناشی از فضای میلیتاریستی و قربانی شدن سرهنگ نیز سخن گفت.

@shzunifilmclub

✅چهرازی افزود ترکیب بندی تصویر برای تقوایی شکلی از معنا تولید می کند، چنان که هندسه ی خانه ی سیروس طاهباز، نماهای قرینه و فهم ریاضی نهفته در فضاسازی های فیلم چنین چیزی را تایید می کنند.

✅چهرازی آرامش در حضور دیگران را که آشکارا وامدار خشت و آینه ی ابراهیم گلستان است دومین اثر دارای تم رابطه در سینمای ایران دانست که به قول آنتونیونی تم اصلی سینمای مدرن می باشد. او تفاوت این فیلم ها که درونمایه ی رابطه در آن ها عمیق گردیده با باقی فیلم هایی که به هر حال رابطه ای در آن ها پیدا می شود را در این دانست که رابطه های این فیلم ها حالتی مشبک دارند و در واقع دایره ای از روابط هستند.

✅در آخر نیز چهرازی نقدِ جدیِ پرداخته شده در جزئیاتِ فیلم را نقدی از یک گروه و صنف تلقی نکرد بلکه چشم اندازی از یک اجتماع دانست.
@shzunifilmclub

#جشنواره_ناخدا_سينما_ناصر_تقوايي

نمایش فیلم کاغذ بی خط

جمعه،۱۳ اسفند
ساعت ۱۷
تالار فجر دانشگاه شیراز
نقد و بررسی توسط محمدحسن محمودی و مهران چهرازی

⚠️ #برای_دانشجویان_رایگان_است

@shzunifilmclub

تیزر فیلم کاغذ بی خط
جمعه ۱۳ اسفند
ساعت ۱۷
تالار فجر دانشگاه شیراز
با نقد و بررسی توسط محمدحسن محمودی و مهران چهرازی
⚠ #برای_دانشجویان_رایگان_است
بلیت برای غیر دانشجویان: irantic.com

@shzunifilmclub

#جشنواره_ناخدا_سينما_ناصر_تقوايي

نمایش فیلم ای ایران
شنبه،۱۴ اسفند
ساعت ۱۹
سالن غزل اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی
منتقد: فرشاد عباسی
#برای_دانشجویان_نیم_بها_میباشد

@shzunifilmclub

💢پنجمین روز از جشنواره‌ی ناخدا سینما،ناصر تقوایی
@shzunifilmclub

🛑در پنجمین روز از جشنواره‌ی ناخدا سینما، دوشنبه دهم اسفند سال ۹۵ خورشیدی در ساعت ۱۷ در تماشاخانه شهرکاغذی،فیلم نفرین به نمایش درآمد.از این فیلم با توجه به گنجایش سالن استقبال خوبی به عمل آمد و بالغ بر ۳۰ نفر به تماشای این فیلم نشستند و پس از نمایش فیلم سعید ذولنوریان و مهران چهرازی به نقد و بررسی این اثر پرداختند.

✳️در آغاز جلسه مهران چهرازی از اینکه فیلم نفرین به نوعی ادامه فیلم آرامش در حضور دیگران است سخن گفت و نیز اضافه کرد که درون مایه‌ی رابطه در این فیلم به شکل و استایلی متفاوت از آرامش… دنبال می‌شود.

✅وی افزود که این فیلم از داستان "باتلاق" که داستانی فنلاندیست از نویسنده ای گمنام اقتباس شده است.
مهران چهرازی در ادامه گفت در آرامش در حضور دیگران،نفرین و کاغذ بی خط ، خانه گرانیگاه یا نقطه ثقل مکانیست که مدام به آن برمی‌گردیم و اینکه درک تقوایی از جغرافیای مکانی فیلم کمک می‌کند که شناخت درست و دقیقی از فضا داشته باشیم که به گونه ای حالتی اگزوتیک دارد.

✳️در ادامه جلسه سعید ذولنوریان در ابتدای سخنانش گفت نگاه تلخ تقوایی به مقوله‌ی رابطه در این فیلم شکلی نفرین شده به خودش می‌گیرد و تقدیرگرایی که نگاه موردعلاقه‌ی تقوایی در تمامی آثارش هست در نفرین به خوبی نمود دارد.
ذولنوریان به این نکته اشاره کرد که عناصری مانند سکوت،موسیقی اسفندیار منفردزاده،جهت نگاه شخصیت ها و میزانسن وهم آلود در فیلم فضایی دلهره آور را به وجود آورده که این فضا دریچه ورود مخاطب به فضای کافکایی است.

✅سعید ذولنوریان در ادامه افزود فیلم جغرفیا دارد، زمان نیز دارد اما شخصیت ها نام ندارند و ما در واقع شاهد یک لامکانی در مکان و یک لازمانی در زمان هستیم که عشق هم از سر جبر اتفاق می‌افتد و انگار برای عشق هم مجالی نیست.

✅سعید ذولنوریان تأکید کرد که سیاه و سفید گرفتن فیلم،درحالی که تقوایی در سال ۵۲ میتوانست فیلم را رنگی فیلمبرداری کند،بخشی از میزانسن فیلم است و به زیبایی شناسی فیلم کمک بسیاری میکند.
@shzunifilmclub
✅در بخشی دیگر از جلسه مهران چهرازی گفت نفرت،فاصله و کمی شفقت از طرف زن است که باعث پایداریِ نسبی بین خوروَش و مشایخی می‌شود که نشان از به‌هم ریختگی و اغتشاش ذهنی این آدم‌ هاست و این در خلال روابط آنها به‌وجود می‌آید.

✅در ادامه سعید ذولنوریان تکه‌ای از داستان باتلاق را خواند و تأکید کرد که فضای وهم آلود در تمام آثار تقوایی وجود دارد و می‌توان آن را در آرامش در حضور دیگران،نفرین و کاغذ بی خط به صورت ویژه دنبال کرد.

✅درپایان سعید ذولنوریان اشاره کرد که ناصر تقوایی استاد فضا سازیست و یک مرثیه گوی خندان است و این ویژگی های اوست که باعث می‌شود چندین پله از کل سینمای ایران بالاتر بایستد.

❌ #جشنواره_ناخدا_سينما_ناصر_تقوايي به همّت کانون فیلم و عکس دانشگاه شیراز در ادامه مسیر خود،در روز #ششم از ساعت ۱۷ با #نقد_و_بررسی توسط عباس بیاتی در سالن مهر اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی با نمایش فیلم #صادق کرده ادامه یافت.
@shzunifilmclub

⭕️در هفتمین روز از جشنواره ی ناخدای سینما، جمعه 13 اسفند در تالار فجر دانشگاه شیراز، با حضور پرشور علاقه مندان، آخرین ساخته ی استاد ناصر تقوایی، کاغذ بی خط به نمایش در آمد و توسط آقایان مهران چهرازی و محمد حسن محمودی مورد نقد و بررسی قرار گرفت.⭕️

@shzunifilmclub

✅پیش از نمایش فیلم کلیپ ویژه ی تهیه شده توسط کانون فیلم و عکس دانشگاه شیراز برای این برنامه به نمایش درآمد و همچنین صدای محمد مختاری در تالار طنین انداز شد.

✅پس از پایان فیلم به دعوت شایان تدین دو منتقد گرامی بر روی سن رفتند و به صحبت های خود راجع به فیلم پرداختند.

🔵محمودی از دغدغه مندی تقوایی و وضعیت بی دغدغه و ناخوشایند فعلی سینمای ایران گفت.
🔴مهران چهرازی با اشاره به این که کاغذ بی خط فیلم گشوده ای است، از دشواری هایی گفت که برای صحبت درباره ی این اثر درخشان وجود دارد. او با اشاره به این که فیلم حادثه گرا نیست، به نقطه ی ثقل بودنِ خانه در این فیلم (همچون نفرین) پرداخت.
وی در ادامه از رویکرد کم و بیش پانورامیک فیلمنامه گفت که عموما در سینمای ایران به خاطر بی سوادی تجربه نمی شود.

🔵محمودی در بخشی دیگر با اشاراتی به فیلمنامه از چگونگی همکاری فرشچی و تقوایی نیز حرف زد.
🔴چهرازی در ادامه ی حرف های محمودی، از ناصر تقوایی به عنوان فیلمسازی که روحیاتِ ایرانی را خوب می شناسد و مورد نقد قرار می دهد یاد کرد. ایشان از عادت به تعرض و خشونت در آستانه ی دهه ی هشتاد (دهه ی افسار گسیختگی در همه چیز) سخن گفت. او یادی هم از سگ کشی بیضایی نمود و پایان کاغذ بی خط را نوعی پذیرش تعرض و خشونت و فراتر از آن با بسط اجتماعی عادت به تعرض و خشونت تعبیر کرد.

✅در انتهای جلسه نیز مخاطبان حاضر در سالن با یکدیگر و با منتقدان راجع به فیلم به گفتگو نشستند.

@shzunifilmclub
_____________________________
💢جشنواره ی ناخدا سینما، ناصر تقوایی، که به همت کانون فیلم و عکس دانشگاه شیراز از تاریخ ششم لغایت چهارده اسفند برگزار می شود، با نمایش و بررسی سینمای استاد ناصر تقوایی، در تلاش است محیطی برای شناخت بیشتر این فیلمساز ارزشمند ایران فراهم آورد.💢

@shzunifilmclub

جمعه 13 اسفند، جلسه ی بررسی کاغذ بی خط در دانشگاه شیراز

https://telegram.me/joinchat/Ay3mGT64ZG_VC_pszi9p7g
زخم یک پرونده باز
مینا اکبری:
حتما بايد تصويرش در شب تاب و تب اسكار روي پرده كداك تياتر درلابه‌‌لاي چهره متوفيان بين‌المللي سينما به تهران مخابره مي‌شد، تا دوباره عده‌ای يادشان بيفتد، آن كه در ترك مزرعه لواسان خوابيده فقط اولين كارگردان جهاني سينماي ايران نيست، بلکه پرونده مفتوحي است كه ديگر برخی حتی حال خواندنش را هم ندارند.

انگار توافق صنفي- اداري سينماي ايران با نهاد‌هاي مسئول توانست درگذشت عباس كيارستمي را از يك قرباني آشكار خطاي پزشكي به عكس‌هایي براي بعضي پوستر‌ها و نامي براي برخي حسرت‌ها تبديل و تصور کنند می‌توانند با قدرت بي‌پايان مرور زمان، خاك سرد فراموشي روي همه چيز بپاشند و ادامه پرونده و دادخواهي را به نوعي لجبازي و دوري از مرام كارگردان فقيد موصوف کنند. و اين كار را آنقدر زيرپوستي انجام دهند كه كسي نپرسد چرادر كمتر از يكسال به جاي عباس، عكس علي را قاب گرفته‌اند در پوسترجشنواره؛ و هيچ كس يك كلمه دهانش باز نشود تا دوتابيعيتي‌های دهه نود و توابان دهه شصت راكنار بزند و در ميان خيل هم‌صنفان و همكاران و سيمرغ به دستان و حسرت به دلان صحنه‌ جشن سینمای ایران، سينه صاف كند و بگويد:
خانم‌ها، آقايان، حضار محترم
كسي كه براي ميزباني هر مهمان عالي رتبه‌اي از سینمای جهان، خبرش مي‌كرديم وكسي كه نماد همه چيز‌های خوب سينماي ايران درجهان بود،چند ماه پيش براثر ناكارآمدي نظام پزشكي و نابخردی چندپزشك معالج درگذشت و حالا چند ماه است که خانواده و دوستان آن همكار فقيد دنبال پاسخي قانع كننده براي علت درگذشت كسي هستند كه نامش باد موافق بود براي اهتزاز پرچم ايران؛ و اكنون ما بايد حق همكاري و هم صنفي را نه فقط در تشييع و تدفين و ترحيم و چهلم و سالگرد كه روي همين صحنه‌ها و در همين لحظه‌ها ادا كنيم و بگوييم: سينماي ايران در حق عباس كيارستمي وقتي جفا كرد كه فقط نقش سوگوار ساكت را به عهده گرفت، نه نقش پرچالش پرسشگر هوشيار را.
خانم‌ها، آقايان، حضار محترم
اين طلب عباس كيارستمي روي دوش سينماي ايران خواهد ماند. مرگ عباس كيارستمي فيلمي بود با پايان باز كه در ذهن همه مردم ايران به نمايش در‌آمد. در دوراني كه بازار پايان‌هاي باز رونق دارد همين كه اين زخم رويش باز و اين سئوال بي‌پاسخ بماند بهتراست. اين فيلم و اين پرسش هميشه ادامه خواهد داشت و با نمايش هر فيلمي از كيارستمي از «نان و كوچه» تا «مثل یک عاشق»، طعم تلخ و زنده پرسيدن و جواب خواستن را زنده خواهد كرد. هنر همين است، تربيت آدم‌هايي كه به حرف كلي و كم و مبهم قانع نباشند.
سال گذشته درروز‌هاي آخر زمستان عباس كيارستمي به بيمارستان جم رفت و ديگر سالم برنگشت. پرونده كيارستمي انگار برای مسئولینی که از پاسخگویی فقط عکس گرفتن در کنار بیماران و متوفیان مطرح را یاد گرفته‌اند، خواننده‌ و پرسنده‌اي ندارد.
اينجا رسم است؛ تنها خواندني براي درگذشتگان فاتحه باشد و بس.

🔺متن كامل يادداشتي كه در اينجا چاپ شد.
www.sharghdaily.ir/News/116725/اینجا-رسم-است

دوباره مرغك كانون در كتابفروشي ها و باجه هاي مطبوعات آواز سر داده. "آنگاه" بخوانيم ، آواز بخوانيم و پرواز را به خاطر بسپاريم.
https://telegram.me/joinchat/Ay3mGT64ZG_VC_pszi9p7g

حتي در اين بهار
حتي بعد از نمايش آن فيلمهاي درخشانت
سهراب جان شهيد ثالث
تو شايسته ي تصوير يك بر جلد مجله نشدي.
چقدر ديريم،
چقدر دوريم،
چقدر دوستت دارم،
چقدر تحسينت مي كنم
نظم،
خاطرات يك عاشق،
درخت بيد،
وقت بلوغ،
گيرنده ي ناشناس،
فرزند خوانده ي ويرانگر
هانس جواني از آلمان،
تابستان گرابه،
در غربت،
اتوپيا،
و ..
آن همه فيلم هاي مهجوري كه رفيع و با فاصله ي بسيار بر قله ي سينماي متاثر از تو ايستاد.
مرتفع، سخت، اصيل و بدون چشمداشت.

https://telegram.me/joinchat/Ay3mGT64ZG_VC_pszi9p7g
من اين شماره ي مجله ي فيلم را تنها به عشق تو مي خرم و تصويرت را دور ميبرم و مي چسباند به آينه اي كه هر روز خودم و ناصر را در آن قاب مي كنم .
يادش به خير آن صداي راه دور كه زنگ ميزد و دردش را با ناصر تقوايي تقسيم ميكرد. با آن همه كلمات و خنده هاي به ظاهر شيرين و در باطن تلخ.
دو تلخكام خندان با قهقهه اي كه در خانه مي پيچيد و فضا را متاثر مي كرد.
شما نه خوب بوديد، نه بد، نه جلف.
شما محذوفانيد.
https://instagram.com/p/BRimvKthnAT/

در این بخش از فیلم "ای ایران" ناصر تقوایی، مرحوم حسین سرشار خوانشی جدید از "ای ایران" #حسین_گل‌گلاب سر می‌دهد
@Chelcheraghmag

در پرونده‌ی «سهراب در غربت» در شماره‌ی نوروزِ ماهنامه‌ی «فیلم» خواهید خواند:
«راوی انسان‌های ضعیف و یکه و وامانده»
عباس بهارلو
«کاش تصویرهایش حرف می‌زدند»
محمود حسینی‌زاد
«نظام سرطانی»
مریم پالیزبان
«کوه‌هایی در کفِ اقیانوس» (درباره‌ی «وقت بلوغ»)
شاهین شجری‌کهن
«آن‌چه که درد می‌نامندش» (درباره‌ی «آخرین تابستانِ گرابه»)
امیرحسین سیادت
«نظم ضدّ نظم؛ نظم ملالت‌بارِ زندگی» (درباره‌ی «نظم»)
محمد صنعتی
«کنش کم و یک عشق مختصر» (درباره‌ی «چخوف: یک زندگی)
پیروز کلانتری
«جغرافیای زوال» (درباره‌ی گیرنده ناشناس)
پوریا ذوالفقاری
«بار هستی» (درباره‌ی «درختِ بید»)
فرزاد پورخوش‌بخت
«بدون شور زندگی در این جهانِ بی‌امید» (درباره‌ی «هانس جوانی از آلمان»)
هوشنگ گلمکانی
«فیلم‌هایی کاملاً آلمانی»
گفت‌وگویی با محمّد حقیقت

@cinemathequeoftehran

‌با برف روی موها

با برف زمستانی، در سرمای بهمن آمدیم.
اما گرم بودیم از عشق.

بچه‌ی پاییز بودیم، شیفته‌ی بهار نازنین، تشنه‌ی گرمای تابستان، آشفته از برگریزان خزان و خیره در سپیدی برف‌ها.

موهای‌مان سیاه‌تر بود، سپیدی زده؛ قامت‌مان استوارتر بود، اندکی خمیده؛ رنگ و رویمان سپید بود، به زردی گراییده؛ اما عاشق که بودیم، شیدا شدیم. و جنون عشق نه ما را تنها، که دیگر عاشقان را نیز، سرانجام در کام خود خواهد کشید.

نیامده بودیم که به هر قیمت بمانیم و اینگونه نشد. گروهی را خوش‌تر آن بود که بگویند این هم. و قلم زدند بر لکه‌های سیاه ورق‌پاره‌های امروز و روزی‌نامه‌های دیروزشان.
چه باک، پاسخی جز خاموشی ابلهان را سزا بود؟

گروهی همراه بودیم و همدل و یارانی داشتیم همچون آب زلال، خسته داشتیم اما نامرد نه، همه با هم پیر شدیم، برخی پیرانه سر جوان شدند، و گروهی جوان پیر.

در عمر کوتاه‌مان صد سالگی سینما را دیدیم، مردان را شناختیم، نامردان را هم. از نفس دوستان دلگرم شدیم، از آه عمیق‌مان مصمم‌تر. از مرشد دیدیم تا زنگی مست.

همه، حتی کاهی هم در اقیانوس خلقت نیستیم. چه باک که بر کاغذ کاهی بنویسیم. شما را داریم مهربانان.
رنگ به زردی گراییده‌مان حجتی بر پایداری بود.
جز زردی، رنگی بر عاشق سزاست؟ می‌مانیم اگر او خواست.

علی معلم
https://instagram.com/p/BRpetvDBOTN/

كجاست گوش شنوا؟
https://instagram.com/p/BRoiMpzAkcN/

#سینمای_ایران
سانسور اثرهنری یعنی حذف اندیشه؛ گفتگوی صدای آمریکا با ناصر تقوایی دی ماه ۹۰.
@charkhh

ناصر تقوايي: وقتي قهرمانان قلابي ظهور مي كنند كه تصوير قهرمانان واقعي جامعه ممنوع است. حالا اگر فيلمساز حرفي دارد بايد پشت اين قهرمان قلابي پنهان شود. http://tlgrm.me/joinchat/Ay3mGT8ION_sqfycb38qcA