‏شما هم کلافه اید، دلتون شور میزنه، عصبی اید و انگار یه چیزی گم‌کردید؟!

نشستم یه گوشه از مهم نبودن چیزایی که مهم بودن لذت میبرم.

عزیزم تو که دیگر غریبه نیستی؛ از عشق چیزی نخواهد ماند جز خاطراتی آزاردهنده...

نوشته بود؛
در تاریخ بنویسید دستانشان خالی بود اما، شرفشان را به صدقه‌ای نفروختند.

شما رو نمیدونم، اما حالِ دل من اصلا اوضاع جالبی نداره.

مثل آب باش،
لاكچری نيست ولی برای زندگی با ارزشه

وطن جان خسته ام
پایان خوب داستانت کو؟

تا خدا به داد ما برسد
ما به خدا رسیده ایم.

واقعا خسته‌ام.
عمیقا خسته‌ام.
اگه بهم بگن هروقت بخوابی دیگه بیدار نمیشی همین الان چراغارو خاموش میکنم و میخوابم.

‏تم زندگی ایرانیا غروب جمعه‌اس.

یه کانفیگم به خدا برسونید، ارتباطش با ما کلا قطع شده.

ایرانی بودن فرسایشی ترین اتفاقیه که دچارشم.

از یه جایی به بعد دیگه چیزی با ببخشید حل نمیشه.

لطفا مکالمتونو بعد از «خوبی؟» شروع کنید چون که «نه».

برای ادامه‌ی زندگی نیاز به فراموشی دارم.

قبلنا نمیشد هر جایی گریه کرد، الان میشه
هیچکس هم نمیپرسه چرا، همه میدونن.

ازم دلیل ناراحتیمو میپرسی؟
همین که هر روز تو ایران
بیدار میشم کافی نیست؟

یه حجم بزرگی از غم وارد سینه ام شده و هرچقدر نفس میکشم بیرون نمیره.

زنده باد اندوه
که همه رفتند و او کماکان ماند