ذهن برونی من

* مرگ و تبعید و همه‌ی چیزهایی را که سهمگین جلوه می‌کنند، هر روزه در برابر دیدگانت مجسم‌دار، و مخصوصاً مرگ را، تا اندیشه‌ات به چیزهای حقیر نگراید و گرد محال نگردد.

* زیاده‌روی در ورزش و خوردن و آشامیدن و هرکار دیگر که غایتش همه پرورش تن باشد، نشانه‌ی کوته‌فکری است. اینگونه کارها هنگاهی نکوست که به اندازه‌ی حاجت باشد. اصل مطلوب آدمی، خرد است.

* هیچ‌گاه خود را حکیم مخوان و در میانه‌ی جمع از حکمت خود داد سخن مده. اگر تو را حکمتی است آنرا به کار گیر. من‌جمله در ضیافت‌ها مگو که چِسان باید خورد، بلکه خودْ چنان خور که می‌باید. به‌خاطر داشته باش که سقراط چنان خود را از بند تظاهر آزاد ساخته بود که چون مردم او را به شناساندن حکمای زمان می‌خواندند، حکیمان را پیش می‌آورد تا خودْ خویشتن را بشناسانند. و چون در میانه‌ی جمعی مباحثه در گیرد، تو بی‌پروا سخن مگوی، زیرا بیم آنست که سخنت بر گروهی نامفهوم باشد و غوغا برانگیزد. و چون کسی گفت که «تو نادانی» و تو همچنان آرام ماندی، آنگاه دانسته باش که راه درست را شناخته‌ای، زیرا گوسفند علف به نزد شبان نمی‌برد که من اینها را خورده‌ام، بلکه آنچه را که خورده است هضم می‌کند و سپس به صورت پشم و شیر عرضه می‌دارد. تو نیز چنین باش و به‌جای آنکه دم از حکمت خویش زنی، بگذار دیگران ببینند که تو با به‌کار بستن حکمت خود به کجا رسیده‌ای.

(قطعاتی از رساله اپیکتتوس؛ فلسفه اجتماعی، 1362، مرکز انتشارات علمی و فرهنگی)

1.09K viewsedited 05:20

ذهن برونی من