باشد که شانه به شانه ی یکدیگر شراب آزادی بنوشیم…

م ح ب

اگه بارون و بیابون منو گم کرده تو
چشماش

گاهی وقتا مهربون شو گاهی وقتا یاد من باش…



🕊️

⁨ مرخصی گرفتم
پرسید: «کجا؟»
گفتم: «می‌رم گریه کنم، برمی‌گردم»…

تقدیم به روح گل های پر پر شده ی میهن… 🕊️⁩

کاش قلبم خاکی بود
که تو همیشه در آن ریشه بزنی،
و شاخه‌هایم به سوی نور تو سر بکشند
تا هیچ طوفانی نتواند ما را از هم جدا کند.

کاش من وطن تو می‌شدم
تا هرگز از من دور نباشی…

ولی تو آن وطنِ منی،
و من
جان‌فدای تو…



م‌ح‌ب

«بهار آزادی»

تقدیم می‌شود
به تمام نورهایی
که در آسمان ما جاودانه شدند…

تقدیم به مادران سرزمینم؛
به قلب‌هایی که
نام فرزندانشان را
مثل ستاره‌ها
در آسمانِ یادها نگه داشته‌اند.

ای دنیا…
ای زندگی…
چقدر بی‌رحمی

من همان غم‌زده‌ی آهِ توام،
ماه در چهره‌ی توست،
ابرِ غم می‌بارد.

تهِ این کوچه‌ی بن‌بست،
همان خانه‌ی توست.

من به عشقِ سخنِ نور،
نشستم با تو
تا ببینم یک نور
تا کجا می‌تابد،

تا ببینم یک عشق
تا کجا می‌ماند…






م‌ح‌ب

تو آمدی
و شهر
فراموش کرد زمستان را

دستت را گرفتم
و زمان
از نفس افتاد

من
در نگاهت
تمام شعرهای نانوشته را زندگی کردم

حتی آن‌هایی را
که هنوز
قرار نبود گفته شوند…


م ح ب

یک شب از کوچه‌ی معشوق گذر خواهم کرد
بی‌صدا، بی‌خبر از خویش، سفر خواهم کرد

نه چراغی، نه نگاهی، نه صدایی در راه
من و یادی که در این سینه به سر خواهم کرد

کوچه خاموش و دلم خسته‌تر از هر قدم است
هر قدم یاد تو را تازه‌تر از پیش کنم

بوی عطرت به هوا می‌پیچد و می‌دانم
باز هم بی‌خبر از خویش، فغان خواهم کرد

دل اگر طاقت دیدار ندارد، چه کنم؟
چشم بی‌نور تو را تاب ندارد، چه کنم؟

یک شب آخر به هوایت، دل من خواهد سوخت
و پس از آن به تو، ای عشق، گذر خواهم کرد

تو نماندی و دلم ماند در این کوچه‌ی سرد
من و این درد بمانیم…
ولی اما تو بخند…



م ح ب

تا چند ساعت دیگه
«جانا» همه جا

A piece of my heart… “Jana” out tonight 🎧

تو
تنها زنی هستی
که وقتی نامش را می‌نویسم
دست‌خطّم
شبیه شعر می‌شود.

دوستت دارم…
نه مثل شاعری که می‌خواهد مشهور شود،
مثل مردی
که ناگهان فهمیده
قلبش
خانه‌ای داشته
و تمام عمر
دیر رسیده است…


م ح ب

پرسه بزودی…..
🎧

آهنگ «پرسه»

تقدیم به تمام خاطره‌هایی که هنوز با صدای باران زنده می‌شن...
به روزهایی که گذشتند، اما از دل نرفتند...
و به آدم‌هایی که شاید دور شدند،
اما ردِ حضورشان هنوز در کوچه‌های ذهن ما ماند