این عشق چیست، کجاست؟
رحم کن بر دلِ ما، جانا
در هوایت نفسم افتاده به دام
بی‌تو عالم همه ویرانه‌ست، جانا

هر نفس، بی‌تو گم‌شده در باد
هر نگاهم دنبال سایهٔ توست

بی‌تو عالم همه ویرانه‌ست، جانا
بی‌تو عالم همه ویرانه‌ست، جانا
دست‌هایم خالی‌ست از لمسِ حضورت
اما دل، پُر است از نامت، جانا

اگر بیایی، این ویرانه شکوفه می‌زند
هر لحظه با تو
زندگی دوباره‌ست،
جانا…


م‌ح‌ب

من آزادی را
در چشم‌های تو دیدم
وقتی که
با دست‌های خالی
در برابر ترس
ایستادی

ایران
اگر روزی
آزاد شوی
جهان
عاشقانه‌تر خواهد شد
و شعر
دیگر
از درد
نخواهد نوشت…


م‌ح‌ب

خاک تو اینگونه عاشقم کرد
که حتی وقتی می‌گریم، لبخند می‌زنم
و به فردایی روشن ایمان دارم…




م ح ب

پناهم بده به آغوشت
پناهم بده،
ای سرزمینی
که هنوز
با تمام زخم‌هایت
مرا
بغل می‌کنی...


م‌ح‌ب

اونكه رفته ديگه هيچوقت نمياد…

تقدیم به
شهیدان راه آزادی

به همه دلیران میهن؛
به آنان که برای آزادی،
برای کرامت،
و برای ایرانی آزاد،
از جان گذشتند و استوار ایستادند…

م‌ح‌ب

🕊️

برای پنجره‌ای که هرگز باز نشد.
برای دستی که در میانه‌ی فریاد
تنها ماند.
برای پرنده‌ای
که آوازش را
پیش از طلوع
تبعید کردند.

می‌نویسیم
روزی
خورشید
از سمتِ دلِ ما
طلوع خواهد کرد…

م‌ح‌ب

‘وطن خاك نبود
وطن هم وطن بود.

باشد که شانه به شانه ی یکدیگر شراب آزادی بنوشیم…

م ح ب

اگه بارون و بیابون منو گم کرده تو
چشماش

گاهی وقتا مهربون شو گاهی وقتا یاد من باش…



🕊️

⁨ مرخصی گرفتم
پرسید: «کجا؟»
گفتم: «می‌رم گریه کنم، برمی‌گردم»…

تقدیم به روح گل های پر پر شده ی میهن… 🕊️⁩

کاش قلبم خاکی بود
که تو همیشه در آن ریشه بزنی،
و شاخه‌هایم به سوی نور تو سر بکشند
تا هیچ طوفانی نتواند ما را از هم جدا کند.

کاش من وطن تو می‌شدم
تا هرگز از من دور نباشی…

ولی تو آن وطنِ منی،
و من
جان‌فدای تو…



م‌ح‌ب

«بهار آزادی»

تقدیم می‌شود
به تمام نورهایی
که در آسمان ما جاودانه شدند…

تقدیم به مادران سرزمینم؛
به قلب‌هایی که
نام فرزندانشان را
مثل ستاره‌ها
در آسمانِ یادها نگه داشته‌اند.

ای دنیا…
ای زندگی…
چقدر بی‌رحمی

من همان غم‌زده‌ی آهِ توام،
ماه در چهره‌ی توست،
ابرِ غم می‌بارد.

تهِ این کوچه‌ی بن‌بست،
همان خانه‌ی توست.

من به عشقِ سخنِ نور،
نشستم با تو
تا ببینم یک نور
تا کجا می‌تابد،

تا ببینم یک عشق
تا کجا می‌ماند…






م‌ح‌ب