آدم ها را از حرف هايشان
نمى شناسم.
حرف ها، سال هاست كه راه فرار حقيقت شده اند.

من، آدم ها را از لحظه اى مى شناسم كه ميان شرافت و منفعت، يكى را انتخاب
مى كنند.
از همان جا كه هيچ تماشاگرى نيست و هيچ تشويقى در كار نيست.

اگر قرار باشد به كسى نزديك شوم،
ترجيح مى دهم هنوز شرمى در نگاهش مانده باشد و شرافتى در دلش؛
چيزهايى كه اين روزها كمياب تر از عشق شده اند.

وگرنه، به تنهايى خود برمى گردم.
تنهايى، اگرچه سرد است،
اما دروغ نمى گويد.
نقاب به چهره نمى زند،
براى سود، رنگ عوض نمى كند،
و انسان بودن را به قيمت چند منفعت ناچيز نمى فروشد.

سال هاست فهميده ام
آدم هايى كه ارزش هايشان را معامله مى كنند،
دير يا زود، خودشان را هم خواهند فروخت.

اگر هنوز كنار كسى ايستاده ام،
نه به خاطر حرف هاى قشنگش،
بلكه چون ديده ام وقتى دنيا آسان ترين راه را پيش پايش گذاشته،
باز هم شرافت را انتخاب كرده است.

شرافت را نمى شود نوشت،
نمى شود فرياد زد،
شرافت، بى صدا زندگى مى شود.
و همين سكوت،
بلندترين تعريف يك انسان است…



م ح ب

چه نادان بودم...
در روزهايى كه
بايد دوستت مى داشتم،
به تغييرٍ جهان مى انديشيدم...
اما تغيير كردم و عاقل تر شدم...
اكنون،
در روزهايى كه بايد
جهان را تغيير دهم،
دوستت مى دارم...



ميثم_راضي

………..

گم باش و پیدا….

جمعیت اطراف مرا یار مپندار..
یعقوب غریب است میان پسرانش
از سفره‌ ما هر که نمک خورد شرف برد
یک دوست اگر هست سلامی برسانش…





🫂

تو را پیدا میکنم

تو ای که روحم را سوزاندی
و مرا تا مرز دیوانگی بردی،
به خدا
هر کجا باشی
پیدایت میکنم.

پیدایت میکنم،
چون هنوز
با تمام احساسم زندگی میکنم
و روزی خواهد رسید
که مرا
عشق خودت صدا بزنی.

تو… فقط تو
همانی که عاشقش شدم
و بعد از تو
هیچکس را نخواستم.

تو… فقط تو
همانی که انتظارش را کشیدم
اما بخت من
با تو یار نبود.

اما دوستت دارم…
مرگبار دوستت دارم،
آنقدر که
اگر عشق تو
آخرین راه من باشد،
باز هم
تا آخرش می آیم.

پشت سرت می آیم،
هر کجا بروی
پشت سرت می آیم،
ای فرشته من.

این است عشق…
همین است عشق؛
وقتی عاشق میشوی
خودت را فراموش میکنی،
عمری که داشتی
یادت میرود،
و تمام دنیا
در یک نفر خلاصه میشود.

این است عشق…
وقتی در آغوشی گرم
و کنار کسی که دوستش داری
نشسته ای،
دیگر از دنیا
چه میخواهی؟

همه چیز ممکن است،
عزیز من،
جز تو.

مثل تو
دیگر هیچکس ممکن نیست.

تو تمام عمر منی،
تمام عمر منی،
تو برای من
یک وطن هستی.

حتی اگر
فقط خیالی در ذهن من باشی،
از همین سراب
آنقدر مینوشم
تا سیراب شوم.

حتی اگر عشق تو
مرا عذاب دهد،
باز هم
مرگ در راه تو
ارزش زیستن دارد.

ای دل من،
کجا میروی؟
مرا با خودت
کجا میبری؟

این چه عشقی است
که چنین مرا میسوزاند؟
این چه دوست داشتنی است
که این همه درد دارد؟

آه…
کاش میفهمید
چقدر دوستش دارم.

کاش میفهمید
که تمام این دیوانگی
برای اوست.

این است عشق…
همین است عشق؛
وقتی عاشق میشوی
خودت را فراموش میکنی،
تمام دنیا را فراموش میکنی
و فقط
او میماند…


م ح ب

یک روز
تمام دنیا عاشق قصه ما می‌شوند،

قصه‌ای که
از میان هزار فاصله
به هم رسید.

تو آمدی
و من فهمیدم
بعضی آدم‌ها
انتخاب نمی‌شوند؛
قسمت می‌شوند.

و اگر روزی
از ما پرسیدند
عشق چه شکلی‌ست،

فقط
دستت را می‌گیرم
و می‌گویم:

این،
تمام قصه من است…



م ح ب

غزل

تو همیشه شعر منی
یار منی
حتی وقتی چیزی برای گفتن ندارم
نام تو در سکوت من ادامه پیدا می کند

من تو را انتخاب نکردم
تو انگار پیش از من
در گوش سرنوشت من خوانده شده بودی

برای همین است
هر جا که می روم
هر چقدر از تو دور می شوم
باز به تو می رسم

مثل مسافری
که تمام شهرها را اشتباه رفته
تا بفهمد
خانه
همان جایی بوده
که قلبش برای یک نفر
بی دلیل می تپیده

غزل

اگر روزی از من بپرسند
عشق چیست
نمی گویم آتش
نمی گویم دریا
نمی گویم جنون

فقط نام تو را می گویم

و اگر بپرسند
چرا هنوز می نویسی
می گویم

چون بعضی عشق ها
برای زندگی کردن نمی آیند
می آیند
تا تمام زندگی ات شوند

و تو
تمام زندگی منی
غزل…


م ح ب

تو گل نیستی فقط،
تو بهار منی؛
و من
تمام خستگی این دنیا را
پای چشم‌هایت
جا گذاشته‌ام.

فقط بیا…
این فاصله را بردار،
دلم
مدت‌هاست
منتظر شب دیدار توست…


م ح ب

بگو دوستم داری
تا دوباره زیبا شوم
که من
بی تو
حتی در آینه هم
خودم را پیدا نمی‌کنم.

بگو دوستم داری
تا فاصله
دیگر بین ما نباشد
تا شب‌های دلتنگی
به صبح تو برسند.

تو را انتخاب نکردم
تو آمدی
و تمام انتخاب‌های من
از آن روز
به نام تو شدند.

بگو دوستم داری
که من
با شنیدن صدایت
به تمام دنیا
پشت کنم
و فقط
تو را ببینم…


م ح ب

نه وعده‌ی فردا می‌خواهم،
نه قسم به ابدیت؛
فقط بمان
همین‌قدر نزدیک
که وقتی دنیا از من دور می‌شود،
دست تو
هنوز مرا به خودم برگرداند.

تو را دوست دارم
نه مثل شاعری که زنی را دوست دارد،
مثل وطنی
که آدم
هر کجای جهان برود
باز دلش برایش تنگ می‌شود.

غزل،
اگر روزی از من پرسیدند
عشق چیست؟
نمی‌گویم آتش،
نمی‌گویم باران،
نمی‌گویم شعر.

فقط نام تو را می‌گویم
و سکوت می‌کنم…

چون بعضی عشق‌ها
آن‌قدر بزرگ‌اند
که دیگر
در هیچ کلمه‌ای جا نمی‌شود…



م ح ب