‘تا زمانی که زنی نتواند آزادانه در خیابان‌های شهر قدم بزند، بدون ترس از آزار یا تعرض، تمدن واقعی وجود ندارد.

ویرجینیا وولف’

فردا
آماده باشین
🎥🎧🎤

'Cheshmat' Music Video #comingsoon



Artist & Music : @mvinity
Mix & Master : @prodbyhoomaan
Director : @vxsion
Assistant Director & Gaffer : @rasa

بزودی 👁️❤️چشمات

شاید در زندگیِ دیگری…
اما من هنوز
در همین زندگی،
هر شب
با نام تو به خواب می‌روم
و بی‌تو بیدار می‌شوم.
تو از زندگی دیگر می‌گویی،
من هنوز
از این زندگی
عبور نکرده‌ام
هنوز
گوشه‌ای از قلبم
منتظر صدای توست…



م ح ب

«Cheshmat»
Music Video (Out Now) on @youtube and all other platforms



Artist & Music : @mvinity
Mix & Master : @prodbyhoomaan
Assistant Director & Gaffer : @rasaarkeyan
Director & Editor: @vxsion
VFX TV : @alirezbaradaran




‎چشمات

‎گاهی یک جفت چشم،
‎از تمام تاریخ یک سرزمین سنگین‌تر است.

‎من این ترانه را نخواندم…
‎به چشم‌هایی پناه بردم که هنوز،
‎بعد از جنگ،
‎جرئتِ دوست داشتن را از یاد نبرده‌اند.

‎سال‌ها پیش،
‎صدای مردی از دوردست‌های کودکی‌ام آمد؛
‎صدای داریوش…
‎و در قلبم ماند،
‎مثل چراغی که حتی باد هم خاموشش نکرد.

‎سال‌ها بعد،
‎به همان ترانه برگشتم.
‎نه برای تکرار گذشته،
‎بلکه برای آن‌که عشق،
‎در صدای نسل من نیز نفس بکشد.

‎این ویدئو را در خاک ایران ساختیم؛
‎جایی که هنوز دیوارها بوی دود می‌دهند،
‎اما مردم،
‎هنوز با چشم‌هایشان
‎برای زندگی دعا می‌کنند.

‎«چشمات»
‎نامه‌ای‌ست از قلب من،
‎به تمام دل‌هایی که جنگ،
‎نتوانست عشق را از آن‌ها بگیرد.

‎و با تمام احترام،
‎این اثر را به استاد داریوش تقدیم می‌کنم؛
‎زیرا بعضی صداها،
‎شبیه وطن‌اند…
‎هرچقدر از آن‌ها دور شوی،
‎باز در قلبت زندگی می‌کنند

برای مردم سرزمینم…
برای آنان که در چشم‌هایشان،
هنوز هزار بهار پنهان است،
هرچند فصل‌ها
بوی باروت گرفته باشند.
این ترانه،
از دلِ من،
به دلِ شماست.
با عشق… ایران…


م ح ب

✌🏽100%

سکوت همیشه نشانه بی تفاوتی نیست.

گاهی آدم
آنقدر دوستت داشته
که دیگر چیزی برای گفتن نمانده است.

حرف ها
مثل برگ های پاییز
یکی یکی از شاخه دلش افتاده اند
و تنها سکوت مانده…
سکوتی که اگر گوش دلت بیدار باشد،
بلندتر از هزار اعتراف عاشقانه
نام تو را صدا میزند.

بعضی عشق ها
تمام نمیشوند،
فقط
از جایی به بعد
دیگر حرف نمیزنند…



م ح ب

آدم ها را از حرف هايشان
نمى شناسم.
حرف ها، سال هاست كه راه فرار حقيقت شده اند.

من، آدم ها را از لحظه اى مى شناسم كه ميان شرافت و منفعت، يكى را انتخاب
مى كنند.
از همان جا كه هيچ تماشاگرى نيست و هيچ تشويقى در كار نيست.

اگر قرار باشد به كسى نزديك شوم،
ترجيح مى دهم هنوز شرمى در نگاهش مانده باشد و شرافتى در دلش؛
چيزهايى كه اين روزها كمياب تر از عشق شده اند.

وگرنه، به تنهايى خود برمى گردم.
تنهايى، اگرچه سرد است،
اما دروغ نمى گويد.
نقاب به چهره نمى زند،
براى سود، رنگ عوض نمى كند،
و انسان بودن را به قيمت چند منفعت ناچيز نمى فروشد.

سال هاست فهميده ام
آدم هايى كه ارزش هايشان را معامله مى كنند،
دير يا زود، خودشان را هم خواهند فروخت.

اگر هنوز كنار كسى ايستاده ام،
نه به خاطر حرف هاى قشنگش،
بلكه چون ديده ام وقتى دنيا آسان ترين راه را پيش پايش گذاشته،
باز هم شرافت را انتخاب كرده است.

شرافت را نمى شود نوشت،
نمى شود فرياد زد،
شرافت، بى صدا زندگى مى شود.
و همين سكوت،
بلندترين تعريف يك انسان است…



م ح ب

چه نادان بودم...
در روزهايى كه
بايد دوستت مى داشتم،
به تغييرٍ جهان مى انديشيدم...
اما تغيير كردم و عاقل تر شدم...
اكنون،
در روزهايى كه بايد
جهان را تغيير دهم،
دوستت مى دارم...



ميثم_راضي

………..