اخه الاغ آدم اول از همه باید به خورد و خوراکش برسه، چرا این‌قدر گاوی خر؟ چرا هی غذا خوردن رو به تعویق می‌ندازی؟

بعد فردا زخم معده می‌گیری ابله بیشعور حرف‌نفهم.

کمرت بس نبود که حالا می‌خوای همین نیمچه سلامت معدت رو به گا بدی؟ به ولای علی اگه از همین لحظه غذا خوردنت رو درست نکنی و بعدش خواب و سبک زندگیت، هیچ خبری از کتاب و فیلم نیست.

مهم‌ترین چیز کنترل زمانیه که گوشی دستمه. باید برسونمش زیر ۲ ساعت که فقط نیم‌ساعتش برای تل باشه و باقیش اپ‌های مفید، اونم فقط زیر ۲ ساعت.

همین حالا هم تن لشم‌و جمع می‌کنم می‌رم غذا بخورم حتی اگه دلم نخواد. از فردا تیک این زیر دو ساعت بودن اسکرین گوشی رو می‌زنم.

سه ساعته دارم غلت می‌زنم، انگار نه انگار.

حالا که باز شب بغلمی، یه حفره اندازهٔ جهان رو پر می‌کنی‌.

شاخه‌های لخت هم‌اندازهٔ شانه‌های لخت من‌و غرق زیبایی می‌کنن.

نبوغ در بند بند وجود نابغه نالانه، مثلا ویتگنشتاین:
«من وظیفه‌ای داشتم که انجام ندادم، و حالا این ناکامی دارد زندگی‌ام را ضایع می‌کند. می‌بایست کاری کنم که برای زندگی‌ام نتیجهٔ مثبتی داشته باشد، یعنی ستاره‌ای در آسمان شدن. در عوض روی زمین معطل ماندم، و حالا کم کم دارم محو می‌شوم.»

موجب چه گسترشی برای همدیگه می‌شیم؟

باید این سؤال رو همیشه مدنظرم بذارم.

وقتی امپراطور ارلیوس همچین‌چیزی می‌گه، آدم واقعاً نگران می‌شه.
«تمام عمرت را سرگردان بودی و در آخر متوجه شدی هیچ‌گاه آنچه را در زندگی دنبالش بودی، نیافتی. نه در ممباحثات، نه در پول، نه در شهرت و نه در لذت. هیچ‌جا.»

«یادت باشد ذهن هنگامی که به خود باز می‌گردد و رضایت خود را در آنجا می‌یابد، آسیب‌ناپذیر می‌شود‌.»

آیا برای لذت بردن از گل، حتما باید یه گلخونهٔ بزرگ داشت؟ نمی‌شه با یه گل محظوظ شد؟

هانا >>>>>>> آرام‌بخش

کاش جامعه همون‌قدری که به واکسیناسیون در برابر بیماری‌های جسمی اهمیت می‌ده، به واکسینه شدن در برابر بیماری‌های ذهنی هم اهمیت می‌داد که صدالبته مهلک‌ترن.

"When life gives you lemonade, make lemons. Life will be all like, "what?""

Great Phil Dunphy

تا اینجای کار به این نتیجه رسیدم که شاید بی‌رول زندگی حتی از ای‌رولش مهم‌تر باشه.

«باید که مریدان و همه دنیا را به پیاله‌ای بفروشی»

«ساعتی میزان آنی، ساعتی موزون این
بعد از این میزان خود شو، تا شوی موزون خویش»