🔵چهار رقصنده (Four Dancers)
۔
۔
۔
۔
چهار رقصنده (Four Dancers) از آثار بزرگ نقاش فرانسوی ادگار دگا (۱۸۳۴ - ۱۹۱۷ میلادی) است که سال ۱۸۹۹ کشیده شد.دگا در این اثر جاودانه اش رنگ را طوری بر سطح کار پخش کرده است که بی اختیار، کاربرد پاستل با همان سطوح مات و حسی نرم به بیننده دست میدهد. او ابتدا صحنه نمایش را با ترکیب رنگهای سرد (سبز و آبی) و به صورت مسطح نقاشی کرده است، سپس رنگهای مکمل قرمز و نارنجی را در مو و لباس چهار رقاص بر روی پس زمینه سبزآبی قرار داده است.او پس از تکمیل زنجیره رقاصان در قسمت چپ کار، با ضربههای آرام و بریده بریده قلمو، فضاسازی کرده است که خطهای پیرامون این چهار پیکره را به هم ریخته و نگاهی گره خورده (به گفته خود نقاش؛ در رُبانی از قدم هایش که پیچ میخورد و به هم می پیوست.) القا میکند.تحقیقات جدید در مورد این اثر فاش کرده است که دگا، حرکات تنها یک رقاص را در فریم هایی چهارگانه ثبت کرده و با زیرکی در کنار یکدیگر به تصویر کشیده است. دگا از بنیانگذاران سبک امپرسیونیسم (البته خود هیچگاه این لقب را در مورد سبک کارهایش نپذیرفت و همیشه از سبک رئالیسم در عنوان آثارش استفاده میکرد.) و یکی از نقاشانی بود که در کنار مونه، سیسلی و سزان در آتلیه فلیکس نادار، نخستین لحظههای امپرسیونیسم را ثبت کردند.این اثر هم اکنون در نگارخانه ملی هنر در شهر واشنگتن نگهداری میشود.
۔
۔
۔
۔
چهار رقاص/نقاش:ادگار #دگا/تاریخ:حوالی ۱۸۹۹/تکنیک:رنگ روغن روی بوم/ابعاد:ارتفاع: ۱٬۵۱۱ میلیمتر. عرض: ۱٬۸۰۲ میلیمتر/مکان کنونی:نگارخانه ملی هنر آمریکا
@mtsra
۔
۔
۔
۔
چهار رقصنده (Four Dancers) از آثار بزرگ نقاش فرانسوی ادگار دگا (۱۸۳۴ - ۱۹۱۷ میلادی) است که سال ۱۸۹۹ کشیده شد.دگا در این اثر جاودانه اش رنگ را طوری بر سطح کار پخش کرده است که بی اختیار، کاربرد پاستل با همان سطوح مات و حسی نرم به بیننده دست میدهد. او ابتدا صحنه نمایش را با ترکیب رنگهای سرد (سبز و آبی) و به صورت مسطح نقاشی کرده است، سپس رنگهای مکمل قرمز و نارنجی را در مو و لباس چهار رقاص بر روی پس زمینه سبزآبی قرار داده است.او پس از تکمیل زنجیره رقاصان در قسمت چپ کار، با ضربههای آرام و بریده بریده قلمو، فضاسازی کرده است که خطهای پیرامون این چهار پیکره را به هم ریخته و نگاهی گره خورده (به گفته خود نقاش؛ در رُبانی از قدم هایش که پیچ میخورد و به هم می پیوست.) القا میکند.تحقیقات جدید در مورد این اثر فاش کرده است که دگا، حرکات تنها یک رقاص را در فریم هایی چهارگانه ثبت کرده و با زیرکی در کنار یکدیگر به تصویر کشیده است. دگا از بنیانگذاران سبک امپرسیونیسم (البته خود هیچگاه این لقب را در مورد سبک کارهایش نپذیرفت و همیشه از سبک رئالیسم در عنوان آثارش استفاده میکرد.) و یکی از نقاشانی بود که در کنار مونه، سیسلی و سزان در آتلیه فلیکس نادار، نخستین لحظههای امپرسیونیسم را ثبت کردند.این اثر هم اکنون در نگارخانه ملی هنر در شهر واشنگتن نگهداری میشود.
۔
۔
۔
۔
چهار رقاص/نقاش:ادگار #دگا/تاریخ:حوالی ۱۸۹۹/تکنیک:رنگ روغن روی بوم/ابعاد:ارتفاع: ۱٬۵۱۱ میلیمتر. عرض: ۱٬۸۰۲ میلیمتر/مکان کنونی:نگارخانه ملی هنر آمریکا
@mtsra
🔵هلن
۔
۔
۔
۔
هِلِن تروایی که با نام هلن اسپارتی نیز شناخته میشود، در اساطیر یونانی بنابر حماسه ایلیاد اثر شاعر یونانی هومر، دختر زئوس و لدا و همسر منلائوس پادشاه میسنی که با توطئه آفرودیت خدای یونانی به دست پاریس شاهزاده تروا دزدیده شد و به تروا رفت. این آغازی بود برای یکی از بزرگترین جنگهای اساطیر یونان باستان، یعنی جنگ تروآ.بسیاری خواستار ازدواج با او بودند اما ناپدریش توندارئوس از همه خواستگاران قول گرفت انتخاب هلن را بپذیرند و حامی شوهرش باشند. هلن، منلائوس را پذیرفت. زمانی که وی با پاریس گریخت همه شاهزادگان بر طبق پیمان به کمک منلائوس آمدند و جنگ تروا درگرفت. پس از جنگ و سقوط تروا، او را به منلائوس بازگرداندند و تا پایان عمر نزد او ماند. در بعضی از منابع فارسی هلنه ثبت شده است.
۔
۔
۔
۔
نقاشی:هلن و پاریس
اثر ژاک لویی #داوید/۱۷۸۸ م/رنگ روغن روی بوم/ ۱۴۶×۱۸۱/موزه لوور
@mtsra
۔
۔
۔
۔
هِلِن تروایی که با نام هلن اسپارتی نیز شناخته میشود، در اساطیر یونانی بنابر حماسه ایلیاد اثر شاعر یونانی هومر، دختر زئوس و لدا و همسر منلائوس پادشاه میسنی که با توطئه آفرودیت خدای یونانی به دست پاریس شاهزاده تروا دزدیده شد و به تروا رفت. این آغازی بود برای یکی از بزرگترین جنگهای اساطیر یونان باستان، یعنی جنگ تروآ.بسیاری خواستار ازدواج با او بودند اما ناپدریش توندارئوس از همه خواستگاران قول گرفت انتخاب هلن را بپذیرند و حامی شوهرش باشند. هلن، منلائوس را پذیرفت. زمانی که وی با پاریس گریخت همه شاهزادگان بر طبق پیمان به کمک منلائوس آمدند و جنگ تروا درگرفت. پس از جنگ و سقوط تروا، او را به منلائوس بازگرداندند و تا پایان عمر نزد او ماند. در بعضی از منابع فارسی هلنه ثبت شده است.
۔
۔
۔
۔
نقاشی:هلن و پاریس
اثر ژاک لویی #داوید/۱۷۸۸ م/رنگ روغن روی بوم/ ۱۴۶×۱۸۱/موزه لوور
@mtsra
🔵"کاردینال و راهبه"
.
.
.
.
نقاشی "کاردینال و راهبه"ی اگون شیله (۱۹۱۲) تاویلی است از نقاشی "بوسه" گوستاو کلیمت که پنج سال قبل تر از آن کشیده شده بود.
هرآنچه که درباره نقاشی کلیمت مثبت بود در این اثر به صورت تاریک و سیاه خود را نشان می دهد:
زمینه ی طلایی جای خود را به سیاه داده،نجابت و لطافت در آغوش کشیدن به چنگ زدن همراه با اضطراب،دستان در حال دعا بدل شده است و لذتی که در چهره ی زن نقاشی کلیما دیده می شود به نگاه پریشان یک راهبه تبدیل شده است.
شیله این حس شرم عجیب را "درآغوش کشیدن" نام نهاد.
کنتراستی که بین کاردینال برهنه،پاهای عضلانی و لباس راهبه،بین سیاهی زن و قرمزی کاردینال دیده می شود قدرت تمایل جنسی را نشان می دهد (که در حقیقت کاملا در نقاشی های با محتوای کاتولیک بیگانه به نظر می آید).
پوزیشن و حالت چهره ی راهبه ترس را نشان می دهد.
ترسی که یادآور نوعی عدم اطمینان است ، شاید هم از کشف بدنش توسط کاردینال یا شاید هم از تمایلات جنسی.
اگر کسی سلف پرتره های اگون شیله در همین دوره را با این نقاشی مقایسه کند متوجه شباهت مبهوت کننده ی اجزای صورت نقاشی ها با این اثر می شود.
آیا نقاش به زن وحشت زده اش جزئیاتی از خودش را داد همچنین احساس کرد که تمایل جنسی اهریمنی ست که بدبختی های بزرگ به بار می آورد؟
به هرحال بعد از ازدواج شیله در سال ۱۹۱۵ پرتره های او از زنان تغییر می کند:
آنها آرامتر می شوند و تمایل جنسی ذاتی آنها حالت ترس ، پریشانی و اجبار خود را از دست می دهد.
تحلیل و بررسی به نقل از موزه ی #لئوپولد
@mtsra
.
.
.
.
نقاشی "کاردینال و راهبه"ی اگون شیله (۱۹۱۲) تاویلی است از نقاشی "بوسه" گوستاو کلیمت که پنج سال قبل تر از آن کشیده شده بود.
هرآنچه که درباره نقاشی کلیمت مثبت بود در این اثر به صورت تاریک و سیاه خود را نشان می دهد:
زمینه ی طلایی جای خود را به سیاه داده،نجابت و لطافت در آغوش کشیدن به چنگ زدن همراه با اضطراب،دستان در حال دعا بدل شده است و لذتی که در چهره ی زن نقاشی کلیما دیده می شود به نگاه پریشان یک راهبه تبدیل شده است.
شیله این حس شرم عجیب را "درآغوش کشیدن" نام نهاد.
کنتراستی که بین کاردینال برهنه،پاهای عضلانی و لباس راهبه،بین سیاهی زن و قرمزی کاردینال دیده می شود قدرت تمایل جنسی را نشان می دهد (که در حقیقت کاملا در نقاشی های با محتوای کاتولیک بیگانه به نظر می آید).
پوزیشن و حالت چهره ی راهبه ترس را نشان می دهد.
ترسی که یادآور نوعی عدم اطمینان است ، شاید هم از کشف بدنش توسط کاردینال یا شاید هم از تمایلات جنسی.
اگر کسی سلف پرتره های اگون شیله در همین دوره را با این نقاشی مقایسه کند متوجه شباهت مبهوت کننده ی اجزای صورت نقاشی ها با این اثر می شود.
آیا نقاش به زن وحشت زده اش جزئیاتی از خودش را داد همچنین احساس کرد که تمایل جنسی اهریمنی ست که بدبختی های بزرگ به بار می آورد؟
به هرحال بعد از ازدواج شیله در سال ۱۹۱۵ پرتره های او از زنان تغییر می کند:
آنها آرامتر می شوند و تمایل جنسی ذاتی آنها حالت ترس ، پریشانی و اجبار خود را از دست می دهد.
تحلیل و بررسی به نقل از موزه ی #لئوپولد
@mtsra
#فراخوان
🔹 اولین اکسپو دانشجویی نقاشی
توسط گروه نقاشی #دانشگاه_الزهرا برگزار می گردد.
جهت اطلاع از شرایط شرکت به لینک زیر مراجعه فرمائید.
🔹 @UniAlzahraExpo
🔹 @UniAlzahraExpo
.
🔹 اولین اکسپو دانشجویی نقاشی
توسط گروه نقاشی #دانشگاه_الزهرا برگزار می گردد.
جهت اطلاع از شرایط شرکت به لینک زیر مراجعه فرمائید.
🔹 @UniAlzahraExpo
🔹 @UniAlzahraExpo
.
🔵فرانسیسکو دِ میراندا در زندان
۔
۔
۔
۔
نام اثری از آرتورو میچِلِنا، نقاشِ برجستهٔ ونزوئلایی در اوایل سده ۱۹ میلادی است.فرانسیسکو دِ میراندا، جنرالیسیمو انقلابی اهل ونزوئلا بود که در مستعمراتِ آمریکایی امپراتوری اسپانیا، جنگی تمام عیار با نیروهای آن امپراتوری به راه انداخت. وی در جریان رقابتی داخلی، توسط سیمون بولیوار به ارتش اسپانیا تحویل دادهشد و نهایتا در سال ۱۸۱۶ در زندانی نظامی در اسپانیا درگذشت.این اثر اکنون در مالکیت گالری ملی هنر کاراکاس قرار دارد.
۔
۔
۔
۔
تاریخ:۱۸۹۶/تکنیک:رنگ روغن روی بوم/ابعاد:ارتفاع: ۲۴۵٫۲ سانتیمتر. عرض: ۱۹۷ سانتیمتر./مکان کنونی: گالری ملی هنر کاراکاس
#میچلنا
@mtsra
۔
۔
۔
۔
نام اثری از آرتورو میچِلِنا، نقاشِ برجستهٔ ونزوئلایی در اوایل سده ۱۹ میلادی است.فرانسیسکو دِ میراندا، جنرالیسیمو انقلابی اهل ونزوئلا بود که در مستعمراتِ آمریکایی امپراتوری اسپانیا، جنگی تمام عیار با نیروهای آن امپراتوری به راه انداخت. وی در جریان رقابتی داخلی، توسط سیمون بولیوار به ارتش اسپانیا تحویل دادهشد و نهایتا در سال ۱۸۱۶ در زندانی نظامی در اسپانیا درگذشت.این اثر اکنون در مالکیت گالری ملی هنر کاراکاس قرار دارد.
۔
۔
۔
۔
تاریخ:۱۸۹۶/تکنیک:رنگ روغن روی بوم/ابعاد:ارتفاع: ۲۴۵٫۲ سانتیمتر. عرض: ۱۹۷ سانتیمتر./مکان کنونی: گالری ملی هنر کاراکاس
#میچلنا
@mtsra
🔵موسیقیدان پیر (The Old Musician)
۔
۔
۔
۔
نام یک نقاشی رنگ روغن است که توسط ادوارد مانه نقاش امپرسیونیست فرانسوی در سال ۱۸۶۲ کشیده شده است. در آن دوره مانه تحت تأثیر هنر اسپانیا قرار گرفته بود. نقاشی تأثیر گوستاو کوربه را هم فاش میکند. این کار یکی از بزرگترین تابلوهای مانه است و در نگارخانه ملی هنر آمریکا در واشینگتن، دی.سی. نگهداری میشود.تصویر متشکل از هفت شخصیت در یک چشمانداز است.موسیقیدان پیر در مرکز تصویر و در حال آمادهسازی ویلوناش برای نواختن ،رهبر یک گروه کولی محلی ژان لاگرن است.در سمت چپ تصویر دختر جوانی با کودکی در بغلش و دو پسر جوان ایستادهاند.مردی که در پشت موسیقیدان با کلاهی بر سر ایستاده،کولارده است که کارش جمع کردن آهن قراضه و لباس کهنه است.در سمت راست،مرد شرقی-که بخشی از او در تصویر است- با عمامه و ردای دراز یک «یهودی سرگردان» به نام گرو را نشان میدهد.به نظر میرسد حالت و لباس شخصیتها از دیهگو ولاسکس و لویی لو نن الهام گرفته شده است.نقاشی نیاز به چند توضیح دارد:مردی که کلاه به سر دارد همان شخصیت تابلو اَبسینتنوش است که چند سال پیش توسط مانه کشیده شده است و دوباره بدون دلیل ویژهای در این نقاشی ظاهر میشود.در ضمن پسر جوانی که کلاه حصیری دارد از تابلو دلقک ژان-آنتوان واتو الهام گرفته شده است.
۔
۔
۔
۔
موسیقیدان پیر/نقاش:ادوارد #مانه/سال ۱۸۶۲/ابعاد:۱۸۷٫۴ cm × ۲۴۸٫۳ cm (۷۳٫۸ in × ۹۷٫۸ in)/مکان:نگارخانه ملی هنر آمریکا، واشنگتن، دی.سی
@mtsra
۔
۔
۔
۔
نام یک نقاشی رنگ روغن است که توسط ادوارد مانه نقاش امپرسیونیست فرانسوی در سال ۱۸۶۲ کشیده شده است. در آن دوره مانه تحت تأثیر هنر اسپانیا قرار گرفته بود. نقاشی تأثیر گوستاو کوربه را هم فاش میکند. این کار یکی از بزرگترین تابلوهای مانه است و در نگارخانه ملی هنر آمریکا در واشینگتن، دی.سی. نگهداری میشود.تصویر متشکل از هفت شخصیت در یک چشمانداز است.موسیقیدان پیر در مرکز تصویر و در حال آمادهسازی ویلوناش برای نواختن ،رهبر یک گروه کولی محلی ژان لاگرن است.در سمت چپ تصویر دختر جوانی با کودکی در بغلش و دو پسر جوان ایستادهاند.مردی که در پشت موسیقیدان با کلاهی بر سر ایستاده،کولارده است که کارش جمع کردن آهن قراضه و لباس کهنه است.در سمت راست،مرد شرقی-که بخشی از او در تصویر است- با عمامه و ردای دراز یک «یهودی سرگردان» به نام گرو را نشان میدهد.به نظر میرسد حالت و لباس شخصیتها از دیهگو ولاسکس و لویی لو نن الهام گرفته شده است.نقاشی نیاز به چند توضیح دارد:مردی که کلاه به سر دارد همان شخصیت تابلو اَبسینتنوش است که چند سال پیش توسط مانه کشیده شده است و دوباره بدون دلیل ویژهای در این نقاشی ظاهر میشود.در ضمن پسر جوانی که کلاه حصیری دارد از تابلو دلقک ژان-آنتوان واتو الهام گرفته شده است.
۔
۔
۔
۔
موسیقیدان پیر/نقاش:ادوارد #مانه/سال ۱۸۶۲/ابعاد:۱۸۷٫۴ cm × ۲۴۸٫۳ cm (۷۳٫۸ in × ۹۷٫۸ in)/مکان:نگارخانه ملی هنر آمریکا، واشنگتن، دی.سی
@mtsra