احساس میکنم گیر بستنی فروشای استانبول افتادیم.



پروکسی

حالِ ما خوب است.
خوب، شبیه تمام بغض‌هایی که هنگام واکسن زدن به بازوی نحیفِ بچگی‌هامون قورت دادیم و سری که چرخاندیم و مشتی که محکم گرفتیم و چشمی که بستیم که مثلا یعنی، نمی‌ترسیم.
شبیه زخم عمیقِ زانوهایمان که زیر شلوار خونین و خاکی‌مان پنهان کردیم و لنگ لنگان و با تمام درد، لبخند گشادی زدیم و دنبال گوشه‌ی خلوتی برای جیغ کشیدن گشتیم.
ما خوبیم،
همین که بد نیستیم، خوبیم ..
همین که می‌خندیم، راه می‌رویم و ادامه می‌دهیم ؛
یعنی خوبیم،
خیلی خوب.


پروکسی

سرنوشت
آدمی را
جغرافیا
رقم
می‌زند.


پروکسی

‏دقت کردین؟
‏هرکی خودش خوشگله، ازت بیشتر تعریف میکنه؛
‏هرکی خودش موفقه، بیشتر تشویقت میکنه؛
‏هرکی اصیل تره، کمتر قضاوت میکنه؛
‏آخرش میفهمی، ادم ها دقیقا همون چیزی رو بهت میدن که تو وجود خودشونه.

پروکسی

‏من دارم خیلی باهات راه میام که از چشمم نیفتی
اما متاسفانه تو داری میدویی.


پروکسی

اگه به دردِ گذشته و نامطئن بودن از آينده زيادى بها بدى ، قدرت امروز رو هدر ميدى ...


پروکسی

روانشناسم بهم یه جمله‌ گفت که عمیقا به فکر فرو رفتم و فکر میکنم که از درست ترین مواردی که تو زندگیمون خیلی کم بهش توجه میکنیم؛
«میگفت تو فکر میکنی که میتونی به همه کمک کنی و نجاتشون بدی ولی یه روزی برمیگردی و میبینی اونها خودشون دارن تورو غرق میکنن!»


پروکسی

ابراز عشق‌ و‌ علاقه به طرف مقابل ، نه با هدیه‌های گران به دست می‌آید ، نه با رستوران‌های مجلل ؛ عشق و احترام به کسی که دوستش داری ، باید در رفتارت و نگاهی که به وی داری تجلی پیدا کند !


~ کلاریس سابار
- نامه‌های رز


پروکسی

من بعد خوردن هر وعده غذایی:



پروکسی

هربار بی دلیل از یکی انرژی و وایب بدی میگیرم یاد این جمله محمود دولت‌آبادی میوفتم:
حتما نباید کسی پدرت را کشته باشد تا از او بیزار باشی، آدم‌هایی هستند که راه رفتنشان، نگاهشان، گفتارشان، حتی لبخندشان در تو بیزاری می رویاند .

پروکسی

وانمود کردن به دوست داشتن کسی که دوستش نداری ، از وانمود کردن به دوست نداشتن کسی که دوستش داری سخت‌تره ...


🎥 The Lobster


پروکسی

رابطه
نگهداری میخواد
تلاش میخواد
وقت گذاشتن میخواد
شرطی همو نخواستن میخواد
زخم زبون نزدن میخواد
وفاداری میخواد
هول نبودن میخواد
صداقت میخواد
عشق و احترام میخواد
آدمی که میاد تو زندگیتون پدرو مادرتون نیست که هر کاری بکنید، بمونه!
آدما میشکنن و آخر یجا رفتن رو به موندن ترجیح میدن!


پروکسی

محمود دولت آبادی یه جا توی کتاب کلیدر میگه:

«در من چیزی کم بود و در این زندگانی
هم چیزی کج بود.
میان ما و زندگانی یک چیزی گُنگ ماند. ما دیر آمدیم یا زود
هر چه بود به موقع نیامدیم. گذشت و بهتر که می‌گذرد...»


پروکسی