پروکسی جدید رو تست کنید

پروکسی

کاش پیرتر بودیم، مثل ریشه ها،
یا جوان تر، مثل شاخه ها،
اینجا که ما ایستاده ایم؛
فقط تبر می‌خورد.


پروکسی

ولی دقت کردی آدما چقدر عجيبن انقدر عجيب كه نميفهمی كی دوسته؟ كی دشمن؟ كی پيشت ميمونه؟ كی ميره؟ كی برای به دست آوردنت لحظه شماری ميكنه؟ كی برای رفتن عجله داره؟ آدما انقدر عجيبن كه نميفهمی نقش خودت تو زندگيشون چی بوده؟ چی هست؟ اصلا تو زندگيشون نقشی داشتی؟ يا اينكه فكر ميكردی داشتی؟ راستی اين آدما حتی پای قول هايی كه به خودشون دادن نميمونن چه برسه به قول هايی كه به تو دادن اين آدما استعداد عجيبی تو فراموش كردن خوبی دارن ، این آدما به راحتی قلبتو میشکنن. اين آدما گاهی يادشون ميره احساسات بقيه بازيچه دستشون نيست و هی به بازيش ميگيرن.



پروکسی

احساس میکنم گیر بستنی فروشای استانبول افتادیم.



پروکسی

حالِ ما خوب است.
خوب، شبیه تمام بغض‌هایی که هنگام واکسن زدن به بازوی نحیفِ بچگی‌هامون قورت دادیم و سری که چرخاندیم و مشتی که محکم گرفتیم و چشمی که بستیم که مثلا یعنی، نمی‌ترسیم.
شبیه زخم عمیقِ زانوهایمان که زیر شلوار خونین و خاکی‌مان پنهان کردیم و لنگ لنگان و با تمام درد، لبخند گشادی زدیم و دنبال گوشه‌ی خلوتی برای جیغ کشیدن گشتیم.
ما خوبیم،
همین که بد نیستیم، خوبیم ..
همین که می‌خندیم، راه می‌رویم و ادامه می‌دهیم ؛
یعنی خوبیم،
خیلی خوب.


پروکسی

سرنوشت
آدمی را
جغرافیا
رقم
می‌زند.


پروکسی

‏دقت کردین؟
‏هرکی خودش خوشگله، ازت بیشتر تعریف میکنه؛
‏هرکی خودش موفقه، بیشتر تشویقت میکنه؛
‏هرکی اصیل تره، کمتر قضاوت میکنه؛
‏آخرش میفهمی، ادم ها دقیقا همون چیزی رو بهت میدن که تو وجود خودشونه.

پروکسی

‏من دارم خیلی باهات راه میام که از چشمم نیفتی
اما متاسفانه تو داری میدویی.


پروکسی

اگه به دردِ گذشته و نامطئن بودن از آينده زيادى بها بدى ، قدرت امروز رو هدر ميدى ...


پروکسی

روانشناسم بهم یه جمله‌ گفت که عمیقا به فکر فرو رفتم و فکر میکنم که از درست ترین مواردی که تو زندگیمون خیلی کم بهش توجه میکنیم؛
«میگفت تو فکر میکنی که میتونی به همه کمک کنی و نجاتشون بدی ولی یه روزی برمیگردی و میبینی اونها خودشون دارن تورو غرق میکنن!»


پروکسی

ابراز عشق‌ و‌ علاقه به طرف مقابل ، نه با هدیه‌های گران به دست می‌آید ، نه با رستوران‌های مجلل ؛ عشق و احترام به کسی که دوستش داری ، باید در رفتارت و نگاهی که به وی داری تجلی پیدا کند !


~ کلاریس سابار
- نامه‌های رز


پروکسی

من بعد خوردن هر وعده غذایی:



پروکسی

هربار بی دلیل از یکی انرژی و وایب بدی میگیرم یاد این جمله محمود دولت‌آبادی میوفتم:
حتما نباید کسی پدرت را کشته باشد تا از او بیزار باشی، آدم‌هایی هستند که راه رفتنشان، نگاهشان، گفتارشان، حتی لبخندشان در تو بیزاری می رویاند .

پروکسی