نتیجه اردیبهشت کی امد؟
دقیقا شبی که روز بعدش امتحان نهایی فارسی بود!! پس اگر نمی خوای وسط امتحانات نهایی ناامید بشی، به تلاشت ادامه بده.

دیشب یکی از دوستان از من پرسید: "اصلا ما برای چی داریم تلاش می کنیم؟"
من عاشق سوالهایی هستم که باعث میشه به اصل یه چیز فکر کنیم. ببینید بچه ها منم مثل شما از جملات انگیزشی در مورد تلاش و موفقیت که از بچگی بهمون گفتن سردرد شدم. بزارید جور دیگه ای براتون بگم: شما نباید کنکور رو مثل یه ماراتون سخت ببینید که وقتی تموم می شه و بعدش دیگه تمام زندگیتون شاد خواهید بود. همه زندگی ما یه ماجراجویی هست و چالش های سخت تر از کنکور پیش میاد ولی به اندازه کنکور سرنوشت ساز نیستند. در واقع کنکور رو مثل یه دروازه ببینید که شما رو به یک سری مسیر هدایت می کنه و حالا باید از بین اونها یکی رو انتخاب کنین و هیچ کسی حق نداره برای شما تعیین کنه که مثلا فلان رشته از همه بهتره و تو باید خودت برحسب علاقه ای که داری یکی از مسیر ها رو انتخاب کنی. هر کدوم از این مسیر ها داستان و چالش های مخصوص خودشون رو دارن مثلا یکی میگه من آرزو دارم مسیر پزشکی رو طی کنم و چالش ها و لذت هاش رو تجربه کنم. یکی میگه من دوست دارم زندگی یه کارشناس آزمایشگاه رو تجربه کنم.

در واقعا کنکور تعیین می کنه که شما ادامه زندگیت رو توی چه مسیری طی کنی. چه سبک زندگی داشته باشی، کجا زندگی کنی و با چه کسانی رفت و امد کنی و مهم تر از همه اینکه چه لقب و موقعیت اجتماعی داشته باشی.

حالا اگر شما می خوای که ادامه زندگیت رو توی مسیر دلخواهت طی کنی بهتره به اندازه خواسته ات تلاش کنی.

#تجربه

بعد از سه ساعت وقت گذاشتن برای نوشتن تحقیق بالاخره می تونم به درس خوندن برگردم :")

این شما و این پلنر مناطق محروم !
برادرم دو بسته کاغذ کلاسور با خودش برده بود خوابگاهش، می گفت خیس شده بودن و مچاله برگردوند ! من تیکه های مچاله شده رو کات کردم و یه پلنر اقتصادی درست کردم!! این ایده که سه حرف مخفف درسها رو بنویسیم رو تابستان از چنل یوتیوب یه دانشجوی پزشکی کره ای یاد گرفتم :))

Biochemistry, anatomy, histology, embryology, general (درسهای عمومی)

دقیقا به جز من. من همیشه اشتباه تصمیم می گیرم. هر روز به خودم میگم از فردا دیگه روزی تصمیماتم دقت می کنم ولی روز بعد بازم اشتباه می کنم...

من اوایل دهه ۹۰ که مامانم تازه گوشی خریده بود و من طرز استفاده رو یاد گرفتم اینستا رو نصب کردم، کلیپ های فانتزی می دیدم و مامانم هی بهم گیر می داد که برم درسهام رو بخونم. من بیشتر از مامانم از گوشیش استفاده می کردم، خلاصه اینکه افت تحصیلی داشتم و این برام درس عبرتی شد که هیچ وقت نصبش نکنم.

نمی دونم فقط برای من این اتفاق میفته یا نه؟

هر وقت با کسی دوست صمیمی میشم، به طور ناخواسته یکی دیگه هم با من دوست نسبتا صمیمی میشه و به واسطه من این دو نفر همدیگر رو ملاقات می کنند و با هم دوست صمیمی میشن و به مرور زمان من احساس اضافی بودن می کنم و بعد از مدتی من رو فراموش می کنن :/

از پیش دبستانی تا الان هنوز این اتفاق برام میفته!!

بافت شناسی از اون درسهاست که میگی "هی می خونم و تموم نمیشه!"
واقعا حسادت می کنم به بچه هایی که الان دارن روزانه هم آناتومی می خونن هم بیوشیمی و هم جنین و.... اون وقت امتحان بافت شنبه من رو فلج کرده! تا که می خوام یه درس دیگه بخونم میگم نه نه این تموم نمیشه! یا از فلانی عقب میفتم و...

بعضی ها هم اینقدر می خونن هی بهم استرس وارد می کنن می ترسم توی دانشگاه از من بپرسن تو تا کجا خوندی. این رقابت بچگانه است، نه؟

از من پرسیدن تا کجا خوندم، منم گفتم اصلا نخوندم 🗿 حقشونه، یادتون میاد برای کنکور غیبت می کردیم بیشتر توی خونه تست بزنیم؟ اینها الان دارن همین کار رو می کنن، فکر می کنن هنوز کنکور دارن :/

ببخشید بچه ها این چند روز محتوای مفیدی نگذاشتم، از بس که ذهنم درگیر امتحان و مسخره بازی (رقابت) و... هست 😢

مثلا براشون مثل یه مقیاس می مونه. خب مثلا من اگر بگم تا این صفحه خوندم توی دلش خوشحال میشه که آها من از این جلوترم یا نه اگر من جلوتر باشم یهو باهام سرد میشه و توی دلش میگه امشب سه ساعت بیشتر بیدار می مونم بیشتر جلو بزنم 😔
صفر تا صد رقابته، اصلا فکر می کنم کنکور هم اینجوری قبول شدن، یعنی کسی رو داشتن باهاش رقیب باشن در غیر این صورت شاید اصلا پیراپزشکی هم قبول نمیشدن.

طبق تجربیاتم حالا هر چند اندک ولی به طرز کاملا مشخصی، این موضوع واقعیت داره. من سال اولم نبود و خب کسی رو نداشتم باهاش رقابت کنم، اگر قبول شدم به خاطر عشق خودم به این رشته بود ولی همکلاسی هام که باهام حرف میزنن اکثرن میگن "من با فلانی (بچه فامیل، همکلاسی) رقابت داشتم"
الان هم که دوره امتحانات هست هر چقدر که می خونن به خاطر رقابتی هست که با هم دارن، قشنگ این موضوع مشهوده.

من قبولی پیرا پزشکی رو اصلا ساده جلوه ندادم عزیزم، منظورم این بود که همکلاسی هام دانش مورد نیاز برای قبولی پیراپزشکی و اون سطح تلاش و دیسیپلین رو قطعا دارند ولی اون چیزی که باعث شده رشته تاپ قبول بشن رقابت زیادشون بوده. می‌بینی اصلا توی حرفهام از چیزی در مورد ساده انگاری نیست.