آرکین رو بالاخره (بعد از صد سال!) تموم کردم، واقعا شاهکار بود :)
#فیلم

چون برای وقتم ارزش قائلم واقعا هر فیلمی رو نمیبینم ولی به نظرم این ارزش وقت گذاشتن رو داشت. نکته ای که نظرم رو جلب کرد این بود که زنها رو خیلی قوی نشون می داد.

اشتباه می کنید. شاید از نظر امکانات ضعیف تر باشن ولی هر آزمونی که باعث بشه یه عده ای از بچه ها از یه فیلتر رد شن (مثل آزمون تیزهوشان، کنکور و...) و متوسط و ضعیف ازشون جدا بشه، از اونها یه تیم قوی می سازه. حالا چون تعداد کمی توی مدارس تیزهوشان بعد از قبولی متوسط و ضعیف میشن دلیل نمیشه قوی ها رو نبینیم! توی مداری تیزهوشان رقابت بین قوی هاست و هر ساله ۹۹٪ رتبه های تاپ رو تشکیل میدن.

در حال خلاصه نویسی زبان برای امتحان دوشنبه. دوستان هر چه از قدرت خلاصه نویسی، لیست نویسی و نمودار درختی توی یادگرفتن و حفظ کردن بگم بازم کمه!!

به نظرم الان واقعا نمیشه ۷ سال بعد رو پیش بینی کرد. واقعا نمیشه گفت فلان رشته به این دلایل از فلان رشته بهتره... اصلا معلوم نیست شاید چند سال دیگه ورق برگرده. به نظرم آدم باید همون راهی که انتخاب کرده رو ادامه بده و سعی کنه بهترین باشه.

ولی بچه بیاید فکر کنیم، واقعا احمقانست که فرصت ترمیم مجدد رو به بچه ها نمیدن!
خب فرق نهایی با کنکور چیه؟؟ وقتی کسی می تونه هر سال کنکور بده باید بتونه هر بار ترمیم هم انجام بده! چطور هزار بار میشه کنکور داد ولی ترمیم فقط یه بار؟؟

حتی اگر فرصت ترمیم ندن (در بدترین حالت ممکن) شما بازم ۶۰ دیگه رو دارید، امیدتون رو از دست ندین 🙏

وبلاگ یکی که امسال دندان بهشتی قبول شده رو رندوم پیدا کردم، دیدگاهی که نسبت به مسائل داره جالبه. از این هم نگذریم اونجاهایی که در مورد تلاش هاش نوشته هم خواندنیه. یه جمله قشنگ داره میگه " وقتی نگاهم به کتاب تستهایی که تموم کردم میفته با خودم میگم زمان من توی اونها محبوس شده و دیگه بهم بر نمی گرده!" این جمله اش نشون میده که اون خیلی سختی کشیده.

امیدوارم حقتون رو ازشون پس بگیرید بچه ها 😭

از فردا ظهر که امتحانم تموم میشه، ناشناس من کاملا در اختیار شما کنکوری های عزیزمه. هر سوالی، نگرانی، درد و دلی چیزی دارید بهم بگید باهم رفعش می کنیم 🥺❤️

یه عالمه اسلاید عکس دار بدون توضیح رو با کمک تفسیرهای هوش مصنوعی خوندم. عجیب نیست؟! راه چاره چیه وقتی امتحان داری و منبع خوب نداری :"(

با این ربات بچه ها

اگر من استاد تربیت بدنی بودم به انضباط، نظم در کلاس، مسئولیت پذیری و احترام نمره می دادم نه به توانایی بدنی. می دونید یکی مثلا به طور ژنتیکی بدن قوی تری داره و خب می تونه در یک دقیقه ۵۰ تا شنا انجام بده یا توی ۵۰ ثانیه ۵ دور بدوه، یکی هم برعکس هر چی تلاش کنه نمی تونه حتی نصف اینها رو انجام بده. این مقایسه به نظرم ناعادلانست.

درسته، حالا این تلاش از کجا میاد؟؟ از دلیل!
ببین چرا می خوای قبول بشی؟ برای بعدش چه برنامه ای داری؟ دلیلت چیه؟؟ کسایی که یه دلیل محکم دارن هیچ وقت توی مسیر کم نمیارن.

دوستان من در مورد دو نوع روش تربیت خانوادگی می نویسم بعد شما نظرتون رو در این موارد بهم بگین:

1 - یکی از بچگی پدر و مادرش خیلی ازش غول ساختن. بچه که بود اگر خونه کسی می رفتن و اونجا ظرفی رو می شکست یا بچه دیگه ای رو میزد و خلاصه هر اشتباهی می کرد مادرش مینداخت گردن دیگران یا وانمود می کرد چون بچه است کسی حق نداره توبیخش کنه و خلاصه کلی ازش دفاع می کردن. از همون بچگی آقا (فلان) صداش می کردن و وقتی کسی یا حتی بچه ای به اسمش یا خودش بی احترامی می کرد جوابش رو می دادن! الان چی شده؟ شخص خاصی نشده و به جای خاصی هم نرسیده ولی اعتماد به نفس خیلی خیلی بالایی داره در حدی که انگار واقعا شخص مهمی هست و همه باید مثل یه مدیر عامل یا رئیس بهش احترام بزارن و خواسته هاش رو بپذیرند. خیلی عجیبه ولی اینجور اشخاص به خاطر اعتماد به نفس قویشون و توانایی های بروز دادن خودشون توی اجتماع توی جامعه بیشتر مورد توجه قرار می گیرن.
2 - یکی از بچگی همش سرزنش شده و مورد انتقاد همه حتی پدر و مادرش بوده. مثلا بهش می گفتند: " اینجوری حرف بزن، اونجوری بپوش، حق نداری با فلانی اینطوری حرف بزنی، چرا توی مهمونی اینکار رو کردی، چرا با خانم فلان اینجوری حرف زدی، این چه نمره ای هست، اینها چیه به دیوار اتاقت؟ و..." اون هر چقدر سعی می کرد طبق انتظارات اونها عمل می کنه انتظارات اونها هی بالاتر می رفت و اگر کوچیک ترین اشتباهی می کرد باهاش برخورد بدی میشد. هر چه می گذشت سطح انتظاراتش پایین تر امد، یعنی اگر کسی بهش احترام نمی گذاشت یا اگر ایده هاش یا خواسته هاش له میشد زیاد ناراحت نمیشد و اگر کسی کوچیک ترین محبتی بهش می کرد سریع جذبش می شد و می خواست صدش رو براش جبران کنه!

توی ناشناس بهم بگید اگر این اشخاص رو ببینید ولی تصور کنید از گذشته اونها خبر ندارید، چه برخوردی باهاش دارید؟ ایا می تونن خودشون رو تغییر بدن؟ خصوصا نوع دوم که توی جامعه خیلی بهش ظلم میشه.

نوع دوم میشن از همون اشخاصی که مثلا نمرشون 20 میشه ولی میگن "کاری نکرده، یه 20 شده." مثلا رتبه برتر کنکور میشن میگن "بس که خرخون بود، دیگه باید میشد، کار دیگه ای بلد نبود حداقل بره دانشگاه یه چیز بشه" بعد طرف تا میاد از خودش صحبت کنه سریع میگن "وای داری پز میدی؟ تو که هیچی نبودی رشته ات/درس خوندن که به درد نمی خوره" هی طرف رو سرزنش می کنن تا اینکه به خودش میاد میبینه همش برای دیگران زندگی کرده. برای اینکه پدر و مادرش رو راضی کنه که یه روز اون رو تایید کنن و بگن آره الان از نظر ما ادم بزرگی شدی. برای روزی که دیگه ازش ایرادی نگیرند و به عقایدش احترام بزارن.

دوستان شاید این موقعیت ها حقیقت دارن و این افراد بین ما هستند و شاید ما داریم اشتباه باهاشون رفتار می کنیم یا انتظارات اشتباهی ازشون داریم در حالی که مقصر نیستند.

من یه نکته کوچیک به صحبت های دکتر اضافه کنم:
جدا از این که می دونیم یه عده شاید به کافئین نیاز دارن برای درس خوندن و... ولی بیاین قبول کنیم "قهوه خوردن" یه جور ترنده و 99% به خاطر تاثیر مدیاست. یه جورایی طرز تفکر احمقانه ای هست ولی انگار تقریبا همه فکر می کنن قهوه خوردن باکلاسه. هر جایی از سوشال مدیا رو چک کنی امکان نداره فنجان قهوه نبینی. بس که اینها هی قهوه می خورن چه همکلاسی هام، چه توی عکسها میبینیم احساس می کنم منی که قهوه نمی خورم ازشون عقب افتادم. طرف صبح از خواب پا میشه واقعا نیازی به قهوه نداره، چون نه خسته است و نه می خواد درس بخونه ولی اول یه لیوان قهوه می نوشه، چرا واقعا؟

این جمله خیلی عمیق بود واقعا، انگار که یه جور پارادوکسه. چند لحظه فکر کردم که دقیقا از بچگی می خواستم متفاوت باشم و آرزوم متفاوت بودنه ولی در عین حال عده ای رو الگو قرار دادم و انگار دارم شبیه اونها میشم. تا حالا از این دید بهش فکر نکرده بودم.