مقلا یک بحث کوچیک به اسم "هم انتقالی یونها" از کتاب زیست دهم چاپ ۹۸ به بعد حذف شده. باورتون نمیشه چقدر همین مبحث کوچیک برای بچه ها مشکل ایجاد کرده! تا می رسیم بهش چه توی فیزیولوژی، چه بیوشیمی و... بچه ها میگن این حذف شده نمی دونیم، استاد هم که نمی تونه درسش بده، بیخیال ازش عبور می کنه.

واقعا انگیزه اصلیتون روپوشه؟؟ خیلی راحت روزهای اول براتون عادی میشه. بچه ها همه یه روپوش تا شده همیشه کیفشون دارن، چون هر روز یا آزمایشگاه باید بریم، یا سالن تشریح و...
بعد می دونستید تقریبا اکثر رشته ها روپوش سفید دارند، از همه رشته های مربوط به بهداشت و پزشکی تا رشته های علوم پایه مثل شیمی و... که آزمایشگاه دارند.

ولی اسکراب یه چیز دیگست 😭👌

بچه ها یه سایت پیدا کردم، شیک طب. زیباترین اسکراب های زنانه رو داره. درسته اصلش نیست ولی حداقل از اینکه کلا نتونیم اسکراب بپوشیم بهتره... اگرچه که میگن توی مطب های خصوصی فقط میشه اینطور پوشید.

اینجا شما ولاگ یه دانشجوی پزشکی تازه فارغ‌التحصیل شده بسیار لوس و مرفه رو میبینید که دلش می خواست لندن محل خدمتش باشه ولی حتما لندن نیازی به پزشک عمومی نداشته و اون رو به یکی از شهر های کم برخوردار انگلستان (البته محل های کم برخوردار اونها از برخوردار ما برخوردار تره!) فرستادن و بهش یه خونه یک نفره قشنگ و تمیز دادن با فول امکانات! ولی پرنسس خانم ناراحته 😐 واقعا اگر اینها ایران بودن چیکار می کردن؟؟ تازه قرار نیست توی یه مرکز بهداشت کار کنه، یه بیمارستان اونجا وجود داره!

• اصلاح رفتار های بچگانه:
معتقدم دانشگاه جایی هست برای اینکه از لاک دور از جامعه و خودبین خودمون بیرون بیایم و رشد کنیم. متاسفانه هنوز خیلی از بچه ها نمی خوان ازش بیرون بیان، فکر می کنن می تونن تنهایی رشد کنن.

چند روز پیش قرار بود برای یکی از اساتید جواب یک سوال رو از اینترنت پیدا کنیم. من فراموش کرده بودم، سر کلاس استاد گفت "جواب سوال رو پیدا کردین؟" همون لحظه من از دوستم پرسیدم و گفت "بله" بعد گفتم که فراموش کردم، عکس العمل "خب به من چه" به خودش گرفت. من برگه ای رو از کلاسور بیرون اوردم که سریع جوابی که فکر می کردم درسته رو در همین حین که استاد داره درس میده و جواب سوال رو فعلا نمی خواد بنویسم. از دوستم پرسیدم "جوابش اینه؟" گفت نه، جوابی که نوشته بود رو به من نشون داد و گفت "آره تقریبا". من برگه اون رو ازش گرفتم تا بخونم، چون برگه و خودکار من رو آماده دید و ترسید گفت "رونویسی نکنی!"
راستش من خیلی از این حرفش ناراحت شدم، با خودم گفتم "واقعا نمی دونه که من خودم می دونم نباید کپی کنم؟!" گفتم "نه فقط می خواستم جواب رو ببینم تا با ادبیات خودم بنویسم" سریع برگه رو گرفت و من جوابی که خودم فکر می کردم درسته رو نوشتم و حتی جواب اون رو خوب نخونده بودم. در نهایت استاد کلا فراموش کرده بود که برگه ها رو جمع کنه و یکی از خودشیرین های کلاس برگه خودش رو داد بقیه هم دنبال استاد دویدن و برگه رو دادند که یه وقت استاد فراموش نکنه کلاس یک نفره نیست.

مسئله اینکه:
۱. توی دانشگاه باید روابط اجتماعی رو تقویت کرد، چون ما همه به وجود هم نیاز داریم.
۲. استاد اصلا این برگه ها رو نمی خونه و نخواهد خواند! اونقدر بیکار نیست که جواب صد و چند نفر رو بخونه!
۳. من از دوستم دلخور شدم ولی میزارم پای بچگیش.
۴. این تمرینی بود که دوست واقعی/خودشیرین استاد رو از هم تشخیص بدیم.
۵. شاید کنکور ماراتون بود ولی دانشگاه دیگه ماراتون نیست که علم با ارزشت رو از دوستت پنهان کنی!
#تجربه

بچه ها خیلی با بیوشیمی مشکل دارند. من فهمیدم بیوشیمی رو باید فهمید نه اینکه حفظ کرد. وقتی برای بار اول بیوشیمی رو حفظ می کردم بعد یک ساعت دیگه نتونستم اسامی رو به یاد بیارم. فهمیدم که هر کدوم از این اسامی مربوط به یک بخش خاص اند. مثلا وقتی میگیم گالاکتوسربروزیداز, باید اول اون رو به چند بخش تقسیم کنیم :
گالاکتو
سربروزید
از
گالاکتو یعنی اینکه مونوساکارید گالاکتوز بهش وصل میشه. سربروزید یعنی اسفنگولیپید اون سربروزید هست و پسوند آز یعنی اینکه آنزیمه.

بافت شناسی امروز:

• اهمیتِ اهمیت ندادن!!

راستی، چه خبر از اون دوست؟
بعد که از این کارش یکم دلخور شدم امروز صبح و دیروز کمتر باهاش صحبت کردم و باور نمی کنید بعد از دو روز بی محلی خودش رو تغییر داد!! انگار که یک ادم دیگه شده بود. ساعت ۱۲ بود که با حال و روی خوش آمد کنار من نشست و تا آخر کلاس برام لبخند می زد. مشتاقانه به حرفهام گوش می داد و کیوت تر از قبل شده بود. این رفتار رو به عنوان عذرخواهی ازش می پذیرم :))

• یکی توی ناشناس پرسید "چرا طردش نکردی؟"

مسئله اینکه نمیشه هر کسی که با یه کلمه باعث ناراحتیمون شد رو طردش کنیم، چون همه مردم همینطور اند. گاهی اوقات عمدا و گاهی تصادفی کاری می کنن که باعث ناراحتی ما میشه. اگر سریع ازشون دلخور شیم و طردشون کنیم در نهایت تنها میشیم. گاهی شرایط و مشکلات یکی باعث میشه رفتار خوبی با بقیه نداشته باشه. ما باید بهش فرصت بدیم، حداقل ۳ بار بهش فرصت بدیم که بدونه ما مثل آدم های دیگه که بهش آسیب زدن نیستیم. اون وقت اگر ناامیدمون کرد طردش می کنیم.

به دانشگاه که وارد میشید می فهمید که دیگران قرارداد امضا نکردن که به شما احترام بزارن. استاد، همکلاسی، مستخدم و... ممکنه بهتون حرفی بزنه که ناراحت شید و این طبیعیه چون شما دیگر وارد جامعه بزرگسالانه ای شدید که انعکاسی از جامعه واقعی هست. تازه از جامعه خیلی بهتره چون تصور کنید افرادی اونجا هستند که تحصیل می کنند یا استاد اند!! باید تمرین کنید که تحمل کنید، وقتی دانشگاه اینطوره دیگه از عامه مردم نمیشه انتظاری داشت!
تا قبل از این توی محیط خانه و مدرسه بودین، اونجا با احترام با شما برخورد میشه چون اگر اشتباه کنید میزارن پای سن کمتون ولی توی دانشگاه از هیچ اشتباهی چشم پوشی نمی کنن، دانشجو رو به خاطر اشتباه کوچیک مثلا آهنگ گوش دادن سر کلاس از اون کلاس تا آخر ترم بیرون می کنند، چه بسا شکستن دلتون هم برای کسی مهم نیست.

ولی برای کنترل کردن این احساس ناراحتی اول باید فکرمون رو کنترل کنیم. فرض کنید یکی هم شما و هم به دوست شما توهین می کنه. دوست شما هفته بعد دیگه فراموش می کنه چی شده ولی شما تا دو سال به یاد دارید که اون فرد بهتون توهین کرده و هنوز ازش دلخورید! چرا؟ چون دوستتون براش مهم نیست و دیگه بهش فکر نمی کنه ولی شما هی به خودتون یادآوری می کنید که اون روز چی شده و اون فرد چی بهتون گفته! به نظرم فرد باید توی این موقعیت ها بی حس باشه، خاطرات خوب رو حفظ کنه و بدها رو فراموش کنه.

امتحان بیوشیمی دوشنبه فرصت فکر کردن رو هم از من گرفت، با این حال فردا شب به مهمانی دعوت شدیم و مامانم اصرار داره که بریم! منم هیچ بهانه ای ندارم! یکم که گله کنم سریع میگن: "کنکورت رو دادی دیگه، حالا باید همه جا بیای!"

امشب بازم قراره مهمونی رو بپیچونم و دور از اجتماع توی لاک تنهایی خودم برای امتحان بخونم.

می خواستم بگم زندگی ما همینه، وقتی که مسیر زندگیت رو درس خوندن انتخاب کردی باید تا آخرش ادامه بدی.

بدون علم زندگی خیلی از ماها بی هدف بود.

داشتم فکر می کردم که چه اسم قشنگی بعضیا به پشت کنکوری ها نسبت میدن، میگن "پشت رویایی"!
واقعا فکر کردین همه سال اول قبول شدن؟! خیلی از پزشکان اگر پشت کنکور‌ نمی موندن دیگه پزشک نبودن.

اما پشت کنکور موندن برای عده ای صرفا برای رسیدن به رویا نیست. بعضی ها کلا از تغییر کردن می ترسند و نمی تونند دوره در خانه و کنار والدین بودن رو ترک کنند و وارد مرحله بعدی زندگی بشن. برای همین وابستگی به گذشته یا کمال گرایی نسبت به رتبه شون تمایل دارند دیرتر دانشگاه برن.