الیزابت بلک ول،

اولین پزشک خانم که موفق به تحصیل پزشکی شد. زمانی که زنان حق تحصیل پزشکی نداشتند و زنها رو ناتوان تصور می کردند و پزشکی حرفه ای مردانه تصور می شد. او اولین زنی بود که اصرار داشت توی رشته پزشکی تحصیل کند. برای تعداد زیادی دانشکده پزشکی درخواست فرستاد ولی همه اون رو رد می کردند، تا اینکه بعد از سالها یه دانشکده کوچیک درخواست اون رو پذیرفت و به خاطر این بود که می خواستند اون زن رو ببینند. زمانی که برای ثبت نام رفت و مصمم بودن اون رو دیدند تصمیم گرفتند برای ثبت نام کردنش از بین دانشجوها رای گیری کنند!! بسیاری از دانشجو ها برای مزاح و مسخره بازی رای مثبت به او دادن که وقتی شکست خورد بهش بخندند. حضور یک دانشجوی زن برای اونها خنده دار بود، برخلاف تصور اون الف کلاسشون شد و با نمرات ممتاز از اونجا فارغ‌التحصیل شد. پدرش زمانی که الیزابت بچه بود فوت کرده بود و ۹ تا فرزند و کلی بدهی به جا گذاشت، برای همین الیزابت برای مخارج تحصیلش به عنوان معلم کار می کرد. زمانی که فارغ‌التحصیل شد توی هیچ مرکز یا بیمارستانی اون رو استخدام نکردند تا اینکه خودش یک بیمارستان برای مادران و کودکان فقیر در نیویورک تاسیس کرد و اولین بیمار اون یک کودک بود.

می پرسید: "ایشون واقعا اولین پزشک زن بود؟"
نه عزیزم، قبل از ایشون هم پزشک زن بود ولی با این تفاوت که اونها آموزش ندیده بودند و به صورت تجربی کارشون رو از پزشک های مرد یادگرفته بودند و مخفیانه طبابت می کردند. ایشون اولین کسی بود که پا شد و جلوی همهههههه دنیا که می گفتند یه زن حق نداره پزشکی بخونه ایستاد و حقش رو گرفت!

استفاده من از فضای مجازی در زمان کنکور:

از طریق mac adress دسترسی اینترنت لپ تاپ رو قطع کرده بودم، برای اینکه اگر همچنان به اینترنت متصل بود موقع درس خوندن (چون pdf می خوندم) وسوسه می شدم از گوگل و سایر امکانات تفریحیش استفاده کنم. برای موبایل هم هیچ سختگیری از طرف والدین نبود بلکه خودم کنترلش می کردم. گوشی رو داخل کشوی کمد یه اتاق دیگه نگهداری می کردم و فقط از اپلیکیشن تلگرام استفاده می کردم. برای اینکه کانال های مفید نمونه سوالات تستی، pdf کتابها و آزمون ها و فیلم های آموزشی قرار می دادند و من اونها رو دانلود می کردم و با رابط فلش روی لپ تاپم منتقل می کردم یا پرینت می کردم. بعد عضو چندتا کانال دانشجوی های پزشکی (ترجیحا دختر، مثل آیدا سوری و کاروتید و آتوسا و...) عضو شده بودم تا اون حس رقابت (و حسادت😂) درونی من تبدیل به تلاش حداکثری بشه و وقتایی که می خواستم فایل دانلود کنم (مثلا آخر هفته ها یا هر چند روز یکبار) اون کانال ها رو هم چک می کردم ولی خودم اصلا کانال شخصی نداشتم. چون مدل درس خوندن من رقابتی هست، همینطور که میگن برای پیشرفت اول باید به خودشناسی برسید!!

به کجا رسیدیم که دانشجویی که خودش به لطف افرایش ظرفیت قبول شده میاد از افزایش ظرفیت گله می کنه 😂

بالاخره به بافت همبند (همون پیوندی سابق) رسیدم.

چند روز پیش یکی از اینترن ها از کنارم رد شد و از این لیتمن های رنگی داشت، اینقدر ذوق کردم که منم قراره یه روزی از اینها بپوشم 🩺✨️

این دویدن ها هیچ وقت تمومی نداره!
دانشگاه داره رویداد هایی رو برگزار می کنه که رتبه های ۲.۵ درصد برتر علوم پایه بیان برای ترم اولی ها سخنرانی کنند، دقیقا شبیه وقتی که دانش آموز بودم و مدرسه رتبه برتر های کنکور رو دعوت می کرد بیان برامون صحبت کنند. مسیر کنکور ادامه داره فقط مرحله به مرحله اسمش عوض میشه.

جوابش سخته، شاید در آینده خیلی دور زمانی که دیگه انگیزه کاری رو نداشته باشی ولی دلسرد نشو زندگی توی همین لحظه‌ها جریان داره :))

من که علت قبول نشدن سال اولم رو برخی دوستانم می دونم که باعث میشدن بهشون فکر کنم و چون خودشون کنکوری نبودن وقت تلف کردن اونها روی من تاثیر می گذاشت و باعث می‌شد منم وضعیتم رو جدی نگیرم، دوست داشتن توی کنکور رو منع می کنم ولی همکلاسیم که با یه دوست قوی رقابتی درس می خونده و طول سال به هم کمک می کردن و صندلی پزشکیش رو مدیون دوستش می دونه، دوست داشتن توی دوران کنکور رو پیشنهاد می کنه.

ما مثل هم نیستیم، ما برحسب تجربیات خودمون حرف می زنیم. پس خودت باید راه خودت رو پیدا کنی!!

شیمی من در حد دبیرستان خیلی قوی بود، ولی آخه اینها رو ببین؟! چطور این همه رو حفظ کنم؟! 😭

از صبح تا الان کلاس داشتم، الان بالاخره رسیدم خونه و پاهام می تونن نفس بکشند 🤕

یکی از شاهکار های سنجش این بود که با دیر دادن نتایج کلاسها دیر شروع شدند و الان با حجم زیادی از جبرانی ها مواجه شدیم!!
به همین زودی هم تاریخ امتحانات میانترم رو مشخص کردند!

+ از من به شما نصیحت اگر سال بعد هم نتایج دیر آمد، نیمه بهمن رو در اولویت قرار بدید.

اگر از من بپرسن "کار گروهی یا انفرادی؟" صد در صد کار انفرادی رو انتخاب می کنم، چون حداقل اگر اشتباه کنم "اشتباه خودم" هست و کمتر حرص می خورم.
هفته گذشته توی کلاس بیوشیمی عملی اولا به خاطر یک هم گروهی سر به هوا همه منفی گرفتیم و دوما بعد از زحمت زیاد جواب آزمایش، قند ساکارز رو جز دسته "مونوساکارید های آلدوز" نوشتند و موقع تحویل به استاد با من مشورت نکردند، در حالی از کلاس دهم می دونیم یک دی ساکارید هست.
این هفته داشتم قسم می خوردم که نمی زارم از این بیشتر نمره کم شود که همگروهی خیلی نابغه ام که فرق آمینواسید "آلانین" و "فنیل آلانین" رو نمی دونست، زحمات یک ساعت آزمایش رو هدر داد و جواب آزمایش رو به اشتباه "فنیل آلانین" توی برگه نوشت!!

- بچه ها سه هفته دیگه میانترم داریم.
+ گروه بزنیم رقابتی بخونیم؟
- آره چه فکر خوبی، از همین شنبه رفع اشکال هم می کنیم.
(بیست دقیقه بعد)
- میگم بیخیال، گوشی حواسمون رو پرت می کنه.
+ کنکور که نیست، امتحان میان ترمه 😭
- نمره اونهم مهمه...

وقتی دوازده سالم بود یه جوجه رنگی داشتم که خیلی زود مرد. توی باغچه دفنش کردم ولی هر روز دلم براش تنگ میشد قبرش رو می کندم ببینم چه شکلی شده بعد دوباره دفنش می کردم. دو سه بار اینکار رو تکرار کردم تا بابام فهمید و وقتی مدرسه بودم انداختش دور، بهم گفت روی روحیه ات تاثیر بد میزاره.