فرض کنید یک نفر از خانواده A یه روز به گلودرد مبتلا میشه. مادر خانواده سریع یه نوبت از پزشک متخصص میگیره! در کل علی رغم جدیت شکایت بیمار مراجعه مردم به پزشک متخصص خیلی زیاده.
چون در کشور کمبود متخصص داریم و تعداد زیادی افراد با شکایت های مختلف به پزشک متخصص مراجعه می کنن، این میشه که مطب ها خیلی شلوع میشن.

حالا پزشک خانواده فردیه که پزشک چند تا خانواده است، مثلا ۱۰ تا خانواده و بیمار دیگه ای نداره. حقوق ثابتی از دولت دریافت می کنه. این پزشک از همه سوابق بیماری و داروهای مصرفی این خانواده ها اطلاع داره. مثلا می دونه مادر خانواده A, چند ساله که داره داروی کنترل فشار خون مصرف می کنه و فرزند خانواده B داره مکمل رشد دریافت می کنه و...
در کل پزشک خانواده مثل فردی نزدیک به اون خانواده ها از همه چیز باخبره. حالا این افراد اگر دچار مشکلی بشن اول باید به پزشک خانوادشون مراجعه کنن، اگر اون پزشک نتونست بیماری رو حل کنه و تشخیص داد که اونها باید به متخصص مراجعه کنن اونها رو به متخصص ارجاع میده.
در این صورت، دسترسی خانواده ها به پزشک راحت تر و سریعتره، هزینه های درمان کمتر میشه و ارجاع به متخصص کمتره و فقط برای مشکلاتی هست که یه پزشک عمومی نمی تونه حل کنه.