راستش منم کلی همکلاسی دارم که یا والدین پزشک اند یا خواهر و برادر یا حداقل یه فامیل پزشک دارن.

اگر می خواید بدونید شانس قبولی رشته پزشکی رو دارید یا نه، این کار رو انجام بدید:

این عدد کمتر از ظرفیت کل پزشکی امسال شد، یعنی شانس دارید:

رتبه کشوریتون- ظرفیت کل دندان پزشکی امسال

اگر رتبه کشوری فرد x مثلا هست ۸ هزار بعد تعدادی که رتبه بهتر دارن میرن دندان، خب؟ حدودا ۳ هزار نفر (ظرفیت کل دندان). ۳-۸ که میشه حدودا ۵ هزار، بعد ظرفیت پزشکی امسال اگر ۱۲ هزار نفر باشه یعنی طرف جز ۵ هزار نفری قرار می گیره که می تونه قبول بشه، تازه یه عده هم فیزیو و بینایی سنجی میزنن با یه تقریب خوب میشه خوش بینانه تر هم نگاه کرد.

من دارم تقریبی فقط راجع به "احتمال شانس" صحبت می کنم، البته که به رتبه در منطقه، محبوبیت دانشگاه و... هم ارتباط داره.

تا کمال‌گرا بخواد یه شرایط بی‌نقص و قشنگ بسازه تا یه مسیر هموار برای رسیدن به هدف داشته باشه، عمل‌گرا با همون چیزی که در دسترسش بوده به مقصد رسیده.

نمی‌خوام حرف زرد و انگیزشی توخالی بزنم، ولی وقتی با خودت می‌گی "تا وقتی شرایط ایده‌آل فراهم نشده، شروع نمی‌کنم"، خودت رو توی یه چرخه گیر میندازی؛ تعلل، ناامیدی و در نهایت شکست.

توی هر وضعیتی که هستی همین الان شروع کن و اگر وسط راه کم آوردی فدای سرت. جا نزن و فقط ادامه بده.

طبق یه پژوهش پیش بینی ذهنی پاداش از تجربه کردن اون دوپامین بیشتری رو توی مغز آزاد می کنه. مثلا هیجان کادویی که قراره بگیری از زمانی که داری کادو رو میگیری بیشتره، مثال بعدی اینکه فکر کردن به تعطیلات تابستان در زمانی که هنوز توی خرداد داری امتحان های پایان ترم رو میدی خیلی لذت بخش تر از روزهای تابستونیه! چرا؟

چرا منتظر موندن برای غذا از خوردن غذا لذت بخش تره؟ این همون دلیلی هست که برنامه ریزی هامون به نتیجه نمی رسن بچه ها
مثال: شما امروز یه برنامه ریزی 10 ساعته انجام میدی و ذهنت راضی میشه، انگار که واقعا اون 10 ساعت رو کامل خوندی!

الان که بهش فکر می کنم احتمالا یه دلیل تکاملی داره: اینکه پیش بینی کار قبل از اتفاق افتادن اون لذت بخش تره شاید برایایجاد انگیزه انجام اون کاره. مثلا نیاکان ما باید برای بدست اوردن غذا شکار می کردن، خب؟ حالا اگر این نیروی قوی "پاداش پیش بینی" نبود که نمی رفتن تو دل حیات وحش دنبال یه شکار بگردن!
ولی چرا برنامه ها شکست می خورن؟
چون ذهن ما مقصد محوره یا مسیر محور، منظورم اینکه ذهن با فکر کردن به نتیجه راضی میشه نه با مسیری که برای رسیدن به اون نتیجه الزامیه!

برای من هم سوال شد که چرا برای استان محروم مثل سیستان خیلی کمتر از این تعداد پزشک تعهدی پذیرش می کنن.

قطعا تهران محروم نیست. من واقعا اطلاعی ندارم و فقط دارم حدس خودم رو می نویسم پس به حرف من استناد نکنید: من فکر می کنم شاید برای برنامه پزشک خانواده باشه، خصوصا چون توی شهر های بزرگ تراکم جمعیت خیلی بیشتره.

توضیح ضرورت نظام ارجاع و پزشک خانواده:
خب دوستان این اطلاعاتی هست که من می دونم و از گروه های تلگرام و پرس و جو یادگرفتم، اگر کسی هست که ایرادی در توضیحات من دید ممنون میشم من رو اصلاح کنه.

فرض کنید یک نفر از خانواده A یه روز به گلودرد مبتلا میشه. مادر خانواده سریع یه نوبت از پزشک متخصص میگیره! در کل علی رغم جدیت شکایت بیمار مراجعه مردم به پزشک متخصص خیلی زیاده.
چون در کشور کمبود متخصص داریم و تعداد زیادی افراد با شکایت های مختلف به پزشک متخصص مراجعه می کنن، این میشه که مطب ها خیلی شلوع میشن.

حالا پزشک خانواده فردیه که پزشک چند تا خانواده است، مثلا ۱۰ تا خانواده و بیمار دیگه ای نداره. حقوق ثابتی از دولت دریافت می کنه. این پزشک از همه سوابق بیماری و داروهای مصرفی این خانواده ها اطلاع داره. مثلا می دونه مادر خانواده A, چند ساله که داره داروی کنترل فشار خون مصرف می کنه و فرزند خانواده B داره مکمل رشد دریافت می کنه و...
در کل پزشک خانواده مثل فردی نزدیک به اون خانواده ها از همه چیز باخبره. حالا این افراد اگر دچار مشکلی بشن اول باید به پزشک خانوادشون مراجعه کنن، اگر اون پزشک نتونست بیماری رو حل کنه و تشخیص داد که اونها باید به متخصص مراجعه کنن اونها رو به متخصص ارجاع میده.
در این صورت، دسترسی خانواده ها به پزشک راحت تر و سریعتره، هزینه های درمان کمتر میشه و ارجاع به متخصص کمتره و فقط برای مشکلاتی هست که یه پزشک عمومی نمی تونه حل کنه.

اگر علوم پایه نداشتم برای فارماکولوژی کاتزونگ می خوندم.

انگار هر چه که زندگی آدمی محدود تر میشه خلاقیتش توی انتخاب خواسته هاش هم بیشتر میشه.
ولی آیا واقعا به اون ها عمل می کنه؟ شما چند درصد خواسته هایی که زمان کنکور داشتید رو بعد از کنکور انجام دادین؟ شاید کمتر از ۱۰٪.

واکنش من به این خبر :

اولین باری که با طاعون آشنا شدم ۱۲ سالم بود، بعد در موردش توی ویکی‌پدیا و سایت های مختلف خوندم. با خودم می گفتم "چه باکتری سرسختی! کلی آدم رو نابود کرده!"
این خبر هم احتمالا تا ماه آینده فراموش میشه و این وضعیت قبل از اینکه اپیدمی بشه با آنتی بیوتیک کنترل میشه ولی دنیا گاهی نیاز به هیجان داره 😅

من وقتی اخبار کشفیات برندگان نوبل رو می خونم خیلی هیجان زده میشم که توی عصری زندگی می کنم که چنین آدم های خلاق و هوشمندی وجود دارن.

شواهد نشون میده متخصصین پوست هم از زیبایی جادوان بهره می برن. فلوی درماتوپاتولوژی رو دیدم، بانو به زیبایی ماه بود ✨

داشتم دفترچه کنکور رو چک می کردم که به این بند رسیدم. دوستانی که می خوان رشته های تعهدی رو انتخاب کنند حواسشون به این نکته باشه. انگار که محدود به مناطق تحت پوشش اون دانشگاه علوم پزشکی نیست.