شاید این عادت غیر ارادی شده و طرف متوجه نشه که بیشتر با کدوم طرف می جوه یا اینکه اصلا صورتش متقارن هست یا نیست، چون شما وقتی بارها به آینه نگاه کردید انگار مغز به چهره شما عادت کرده اما اگر به عکس هایی که با دوربین پشت گرفته می شوند نگاه می کنید (درصورت وجود) متوجه عدم تقارن صورت خودتون میشید. خلاصه: افرادی که تقارن صورتشون براشون مهمه می تونن این هیپرتروفی رو با بوتاکس اصلاح کنند.

امروز به این فکر کنید که بیشتر با کدوم طرف فک می جوید 😁
این یه گام مهم از خودشناسیه🗿

سه تا کرم و یه لوسیون ۴ تومن...
زیباست، باید مولکول به مولکول استفاده کنم.

کوله و جامدادیم رو شستم. احساس می کنم از زمان مدرسه چیزی تغییر نکرده.

ولی لکه های خودکار داخل جامدادی هنوز پاک نشدن، باید دوباره بشورم 😭

دیروز نوبت درماتولوژیست داشتم. دکتر گفت "چقدر خوب شرح حال میدی دانشجو پزشکی هستی؟" و من گفتم "بله" در ادامه دکتر همش می گفت "خب دیگه اینها رو خودت بلدی، من دیگه توضیح نمیدم." متاسفانه باید می گفتم "نه من هنوز به اینجاها نرسیدم لطفا توضیح بدید 😭" ولی نگفتم... نمی دونم چرا فقط با لبخند بهش زل زدم.

سنی که باید آناتومی و فیزیولوژی رو شروع می کردم:
جالب اینجاست که گاهی حتی اساتید هم اشتباه می کنن. امروز استاد پرسیدند شاخه supra scapular از چه شریانی جدا میشه و من گفتم تنه کوستوسرویکال شریان سابکلاوین، استاد تایید کردند ولی بعد چند دقیقه به گفته خودم شک کردم و یادم آمد از تنه تیروسرویکال جدا میشد و پیامم رو ویرایش کردم و استاد هم اصلاح کردند 😅

من خوابگاهی نیستم و اینها رو از دوستهای نزدیکم شنیدم.
مزایا:
۱. رقابت درسی رو بیشتر احساس می کنی و وقتی امتحان داری میبینی که هر کسی چقدر درس می خونه و این خودت رو هم ترغیب می کنه.
۲. اگر دوست خوبی داشته باشی می تونی باهاش هم اتاقی بشی.
۳. بچه های خوابگاه زودتر از بقیه از حواشی و اتفاقات باخبر میشن. نمی دونم این رو جز مزایا بذارم یا معایب 😅
معایب:
۱. اگر روی تمیزی حساس هستید به مشکل می‌خورید. برخی متاسفانه اهمیت نمیدن. ظرف هاشون رو نمیشورن، دیر حمام میرن، شلخته هستند و... مثلا دوستم می گفت هم اتاقیش شیرکاکائو ریخته روی زمین و هفته هاست جاش رو تمیز نمیکنه. حتی شنیدم که بچه ها میگن اتاق ها کوچیکه و بو میده :(
۲. بقیه ممکنه از شما درخواست کنند وسایل شخصیتون رو بهشون قرض بدید و این می تونه شما رو ناراحت کنه.
۳. خوراکی هاتون رو نمی تونید توی یخچال نگه دارید، خورده میشن 😅
۴. دیگران ناظر زندگی شخصی شما هستن و می تونن پشت سرتون غیبت کنن؛ مثلا فلانی اینطور می خوابه، فلانی لباسش رو اتو نمی کنه و...
۵. اگر ساده باشید تبدیل به برده دیگران میشید. مثلا ظرف های دیگران رو می‌شویید یا فقط شما اتاق رو جارو می کنید. دیگران تقسیم کار انجام نمیدن‌. بارها شنیدم که میگن "فلانی ظرف هاش رو نمیشوره و منتظره من بشورم"
۶. دلتنگی خانواده‌، اگر وابسته هستید.
۷. فرهنگ های مختلف، نژاد پرستی و تفاوت زبان ها...
۸. برخی خوابگاه ها امکانات کمی دارن، مشکل آب و برق... برخی دور از شهر هستند و نمی تونید برای خرید کردن راحت باشید، هزینه اسنپ هم زیاد شده‌‌.

متاسفانه خوابگاه جایی هست که مردم از جاهای مختلف میان و فرهنگشون می تونه برای شما عجیب باشه. من داستان های ترسناک زیادی شنیدم 😅
مثلا فلانی از دوستم خواسته بود مانتو و روسریش رو بهش قرض بده. فلانی دمپایی های دوستم رو برد و دیگه گم شدن، بعد دیگه راجع بهشون چیزی بهش نگفت. فلانی دوستم رو مجبور کرد براش اینترنت بخره. فلانی لباس زیرش رو توی کاسه میشوره 🤢 و...

یه بنده خدایی بود که شاید پدر و مادرش مشکل مالی داشتن، هیچ وقت غذا برای خودش نمی خرید. حتی اگر غذای سلف حدود ده هزار تومن اینا بود. صبح ها هم صبحانه نمی خورد و دهنش بو میداد. هر روز صبح از بچه ها گدایی خوراکی می کرد، ترفندش این بود "بچه ها قندم افتاده، کسی شکلات یا کیک داره؟" بچه ها هم بهش میدادن. موقع ناهار می رفت توی سلف ظرف خالیش رو می گذاشت جلوی میز دوستهاش و ادعا می کرد که باباش زنگ زده و می رفت بیرون با تلفن صحبت کنه. دوستهاش هم غذاشون رو تقسیم می کردن و هر کسی یه قاشق توی ظرفش می ریخت 😔
من اولش فکر می کردم یه بار براش اتفاق افتاده ولی متاسفانه اغلب اوقات اینکار رو می کرد. اکثر اوقات هم گروه دوستهاش رو عوض می کرد، دیگران به خاطر رودربایستی بازم ظرفش رو پر می کردن 😔

اگر در مورد پشت کنکور موندن شک دارید این سوالات رو حتما از خودتون بپرسید:

۱. من رشته x رو قطعا امسال نمیارم. آیا واقعا هنوز این رشته رو دوست دارم؟
۲. آیا حسرت قبول نشدن توی این رشته قراره مادام العمر باهام بمونه و از یه سال پشت موندن بیشتر بهم آسیب بزنه؟
۳. آیا من امسال کمتر از ٪۱۰۰ توانایی خودم رو پای درس خوندن گذاشته بودم؟
۴. آیا از لحاظ روانی و فیزیکی آمادگی تلاش مجدد رو دارم؟
۵. آیا امسال می تونم بیشتر از قبل تلاش کنم؟
۶. آیا سختی ها و غیرقابل پیش بینی بودن سال پیش رو را می تونم تحمل کنم؟

اگر جواب شما به همه سوالات مثبت بود، می تونید با خیال راحت به پشت موندن فکر کنید. از سختگیری های والدین و فامیل هم اصلا نترسید، همینطور که می‌بینید هیچ سوالی راجع به اونها نپرسیدم. فقط و فقط نظر شماست که اهمیت داره. نه دیگران!

برای دانشگاه هر لوازم التحریری که دوست داشتی بخر؛ جامدادی، کوله‌پشتی، کلاسور، دفتر ...
واقعا هیچ کس اونقدر بیکار نیست چک کنه ببینه تو جامدادی داری و بیاد بهت گیر بده. اصلا هیچ کس اهمیت نمیده دیگران چه وسایلی با خودشون میارن 😂
واقعا هر کسی سرش توی کار خودشه، حتی از من هم بپرسید "دوستت خودکارهاش رو با چی حمل می کنه؟" در جواب میگم "یادم نمیاد."

It's ok to be sad. That's how we cope with ups and downs of life :)

۱. به هیچ کس اعتماد نکنید.
۲. اگر جایی میرید محل و تایم رو در جریان مورد اعتماد ترین فرد خانواده بذارید.