نتیجه اخلاقی: سریال ها پزشکی واقعا علمی نیستن. البته شنیدم the pitt علمیه، گرچه هنوز اون رو ندیدم :(

داشتم به این فکر می کردم که بازی امشب آرژانتین و مصر یه درس ارزشمند برای ما داره؛ شاید تا دقایق آخر بازنده باشی ولی اگر به تلاش و پشتکار ادامه بدی می تونی نتیجه رو عوض کنی و برنده از زمین مسابقه بیرون بیای!
شاید فکر کنید این قاعده توی فیلم ها و داستان های تخیلی وجود داره و کسی که شکست خورد تا آخر بازنده می مونه ولی... می بینید که همواره توی دنیای واقعی هم صدق می کنه :)

پس هیچ وقت تا واقعا شکست نخوردی خودت رو بازنده ندون، حتی تا دقایق آخر...

الان من واقعا پنیک شدم، حجم زیادی از جزوه دارم که دانلود نکردم 😭

تعداد دانشجوها خیلی بیشتر از کنکوری ها و دانش آموزهایی که نهایی دارن هست ولی وقتی اوضاع مبهم میشه، مثلا احتمال جنگ و... 99% اخبار متشنج کننده و فیک که کانال ها برای جذب ممبر منتشر می کنن در مورد کنکور و امتحانات نهایی هست نه امتحانات دانشگاه ها. واقعا دلم می سوزه برای کنکوری که وقت و انرژی روانیش رو سر دنبال کردن این اخبار هدر بده! من اگر این روزها کنکوری بودم خانواده رو مسئول دنبال کردن اخبار می کردم که فقط اخبار قطعی رو از منابع معتبر بهم بگن.

دیگه هیچی برام مهم نیست. جنگ شد؟ اینجا همیشه جنگه :)
اینترنت قطع میشه؟ خب، چرا برای چیزی که کنترلش دست خودم نیست حرص بخورم؟
Que sera, sera

چند ماه گذشته به اندازه کافی سختی کشیدیم 😭

امروز یه کلاس دو ساعته توی بیمارستان داشتم که مربوط به درس آداب پزشکی با هدف آشنایی با بخش های بیمارستان بود.

چیزی که بیشتر از همه خوشحالم می کرد این بود که من حالا اجازه کنجکاوی و پرسیدن سوالات پزشکی در مورد بیمار ها رو دارم و وقتی که پزشک محترمی رو میبینم می تونم مفتخر باشم که در آینده جز این قشر زحمت کش خواهم بود.

چیزی که در لباس دانشجوی پرستاری در مدت زمان اون دو ترمی که خوندم نداشتم. انگار که من برای بدست اوردن این اجازه جنگیدم و برای همین برام خیلی ارزشمنده.
اگر می پرسیدم "چرا ضربان قلب این بیمار زیاد؟" "چرا شکم فلان بیمار بزرگه" "داروی sedative روی رشد نوزاد اثر نداره؟" و خلاصه کلی سوال دیگه... در جواب بهم می گفتن "به تو چه، مگه دکتری؟"
ولی الان هیچ محدودیتی جلودار من نیست و می تونم خودم رو توی این کنجکاوی ها غرق کنم و نهایت لذت رو ببرم.

قشنگ ترین جمله ای که امروز از استاد بزرگوار شنیدم این بود که "شما باید عاشق پزشکی باشید و یه پزشک علاوه بر دانش و مهارت باید خوش اخلاق هم باشه."

عشق به دانش پزشکی و کمک به بیماران، داشتن روحیه دلسوزی و همیاری با اونها نیروی محرکه اصلی یه پزشک خوبه :)

یک سوال از دیروز ذهنم رو درگیر کرده. توی بخش NICU یک نوزاد با ضربان قلب ۱۴۱ دیدم و یک بیمار مسن با ضربان قلب ۶۶ در بخش جنرال... برام سوال شد که دقیقا چرا ضربان قلب نوزاد از فرد بالغ بیشتره؟ چند تا دلیل به ذهنم رسید اینجا مطرح می کنم، گرچه مطمئن نیستم کدوم علت اصلیه و به هوش مصنوعی هم اعتماد ندارم.

۱. جثه نوزاد خیلی کوچیکتره پس هر سیکل قلبی کوتاه تره
۲. حجم خون نوزاد کمتره پس افزایش ضربان کمبود حجم ضربه ای رو جبران می کنه
۳. سرعت رشد نوزاد بیشتره پس متابولیسم بافتی بیشتر به خون بیشتر نیاز داره

Some need to know:

اگر شما ایده ای دارید بگید :)
همیشه از ایده های جدید و خلاقانه استقبال می کنم.

Do you like genetics?

سلام چطورییی
یچیزی کتابای زبان اصلی که میخونی رو از کجا میخری؟😭