حالا می خونم کم کم ولی حالم خوب نیست دلم می خواد مدتی زمان متوقف بشه و برم یه دنیای دیگه جایی که ندونم اصلا خاورمیانه چیه و استراحت کنم بعد برگردم.

تفریحی هم وجود نداره، از خونه که بیرون میری مردم غم زده، پدر های شرمنده و... رو می بینی غمگین تر میشی. کاش به روش اصحاب کهف میشد بخوابی وقتی همه چیز خوب شد بیدار شی‌.

سر کلاسم
من الان چطور به درس گوش بدم؟

برو اسکرین رکورد کن بعدا گوش کن

سوال می کنن برای حضور و غیاب 😭

خود استاد هم انگار تمرکز نداره، صداش بریده بریده هست.

خب کلاسم کنسل شد حالا بیشتر خبر می خونم.

امیدوارم هر جا هستید حالتون خوب باشه و مراقب خودتون باشین.

I'M STILL ALIVE.
امیدوارم زنده بمونم تا بتونم روز های خوب زندگی رو ببینم. می دونم این وصل شدن موقته و بعدش خدا می دونه بازم وصل شم یا نه ولی می خواستم بهتون بگم:
هر جا هستید خیلی خیلی مراقب خودتون و عزیزانتون باشید. برای کنترل استرس فیلم و سریال از سایت doostihaa.com می تونید دانلود کنید. خیلی مراقب کوچیکترها و اونهایی که قلبشون ضعیفه باشید 💔

وضعیت عجیبیه، انگار اینترنت از مرز های هوایی داره سختگیرانه تر کنترل میشه.

ما از بچگی با اینترنت بزرگ شدیم و به خاطر مشکلات اقتصادی سرگرمی های دیگه ای خارج از فضای مجازی نداریم. همه این سالها با اینترنت رشد کردیم، دوست پیدا کردیم. خندیدیم و گریه کردیم، فیلم دیدیم و بازی کردیم، یادگرفتیم، خرید کردیم و ثبت نام کردیم و... برای همینه که قطعی اینترنت اینقدر درد داره.

برای همینه که حتی با دیدن یه "updating..." ساده قلب ما تند می زنه 😔

هفته ای که گذشت فقط ۶ صفحه تونستم درس بخونم. استرس و ترس رو با دیدن یه سریال کنترل کردم.

سوال ریاضی-تاریخی ۱۴۱۲:
هر حرف انگلیسی ۸ بایت است. سارا برای دریافت پیام های تلگرام خود به چند بایت downlink برای کانفیگ خود نیاز دارد؟
۱) ۴۲۰ کیلوبایت
۲) ۱.۲ مگابایت
۳) ۱۵۶ بایت
۴) ۷۶۸ کلیوبایت

all we want is a normal life.

Can anyone's mentality survive a war?

هر وقت یه پروکسی شانسی وصل شد این پیامم ارسال میشه.
این روزها خیلی دلم می گیره. دلم می خواد آینده هممون قشنگ باشه. از یه سری واژه های تکراری که روز و شب دارن تکرار میشن خسته شدم. برای این جوانان دهه هشتادی خسته و تلاشگر دلم یه زندگی تازه می خواد. یه زندگی امن، یه شروع جدید ...

سلام
بعد از مدت زیادی کاملا شانسی وصل شدم.
عیدتون مبارک :)

اگر باز شانسی یه پروکسی وصل شد این پیامم ارسال میشه:

این روزها بیشتر شبها گریه می کنم. نمی دونم چرا، فقط احساس می کنم دارم خفه میشم چون یه توده از احساسات سنگین یه جا جمع شده ولی داره ذره ذره آزاد میشه. هر شب یه مقدار کم ... ولی دلم می خواد برم یه جای دور از این دنیا جایی که هیچ کسی صدام رو نشنوه. به قول خارجی ها به یه sanctuary! بعد تا جایی که می تونم جیغ بزنم و تمام گریه هام رو خالی کنم. یه چاه آب رو از اشک هام پر کنم بعد برگردم به ایران تا دفعه بعد ...
این روزا نمی تونم درس بخونم، هی دلم می خواد افکار و ذهنم رو توی سریال ها غرق کنم. یه سریال (artful dodger) خیلی خوب بود در حدی که حین دیدنش یادم می رفت جنگ شده. گاهی هم تصور میکنم من توی اون سریالم ولی انگار بعد از تموم شدن سریال ذهن آدم باز بر می گرده به واقعیت و جنگ و بدبختی و دنبال راه فرار می گرده و بعد هی می خواد بازم سریال ببینه تا دیگه حرص نخوره و آروم بشه. مثل معتادی که دنبال مواد می گرده تا احساس سرخوشی کنه یا شاید هم یه مکانیسم محافظتی ذهنی و روانی هست یا نمی دونم... سازگاری با شرایط؟ نمی دونم کنکوری ها و اونهایی که آزمون مهم دارن چیکار می کنن. خیلی نگرانتونم بچه ها، نگران همتون هستم.
گاهی هم خودم رو لعنت می کنم که اگر درس نخونم پزشک بدرد نخوری میشم، پس دوباره میرم سمت میز و چند صفحه می خونم. هم خود درگیری دارم هم دلم می خواد به خودم کمک کنم.

امیدوارم بازم بتونم وصل شم و حرفهام رو بنویسم.