موضوعی که می خوام در موردش براتون بگم اینکه:
اگر خدایی نکرده ناتوانی جسمی دارید هیچ وقت توی دانشگاه جار نزنید!!

قضیه از این قراره که من یه دوست داشتم که پرستاری می خوند. ایشون دوربین بود و نزدیک رو درست نمی دید ولی به لطف عینک می تونست تا حدی ببینه. مشکل از اونجایی شروع شد که توی امتحانات ترم دانشگاه که با سیستم برگزار میشدن ایشون جملات سوال رو به زحمت می دید. از حق نمی گذرم که فونت سیستم کمی ریز بود. به لطف مسئولین فونت رو براش تا حداکثر افزایش دادن و زمان امتحان رو براش دو برابر در نظر گرفتند. ولی ایشون راضی نمیشد. چون توی دوره مدرسه همیشه با شیوه خاصی ازش امتحان می گرفتن، مثلا براش هر یک سوال رو روی یک برگه a4 چاپ می کردن و جدا از بقیه بچه ها امتحان می داد و گاهی یکی متن سوال ها رو براش می خوند. ایشون انتظار داشت به همون روشی که قبلا بهش عادت داشته دانشگاه براش به کار ببره، که ممکن نبود. متاسفانه این مسئله رو زیادی شلوغش کرد و والدینش جاهای مختلفی پیگیر شدند و اصرار داشتند با ذره بین و چاپ دونه دونه سوال و با کمک همراه و... ازش امتحان بگیرن. دانشگاه نه تنها قبول نکرد بلکه اون رو از ادامه اون رشته منع کرد. چرا؟؟ چون با پیگیری اونها دانشگاه به این باور رسید که مشکل اون انگار خیلی جدیه و نمی تونه در آینده یه پرستار خوبی بشه و با جون آدمیزاد بازی کنه. بنابراین دانشگاه نامه ای به شورا فرستاد و شورا هم سریع قبول کرد که منع از تحصیل بشه :)) به همین راحتی همه چیز براش تموم شد. الان واقعا ازش خبر ندارم ولی حدس می‌زنم که احتمال داره در حال تحصیل در رشته غیر از علوم پزشکی باشه.

یه مثال هم از تبعیض جنسیتی اساتید بگم براتون:

ببینید دوستان شاید خیلی از بچه ها با این عقیده میان دانشگاه که استاد شبیه معلمه دبیرستان/استاد کنکوره ولی اسمش متفاوته، رئیس دانشکده/دانشگاه شبیه مدیر مدرسه است ولی فقط اینجا اسمش متفاوته... در حالی که اینها کااااملا متفاوت اند و تفاوت هاشون توضیح دادنی نیست و خودتون باید تجربه کنید. ما یه سری رفتارهایی رو که توی دبیرستان انجام می دادیم رو توی دانشگاه باید ترک کنیم، چون این دو محیط اصلا شبیه به هم نیستند.
ترم اول استاد میکروب شناسی خیلی سخت‌گیر بود. یه روز گوشی یکی از پسرها توی کلاس زنگ خورد و استاد عصبانی شد و گفت "مگه من نگفتم که سر کلاس گوشی هاتون رو خاموش کنید؟" پسر گفت که مامانشه و باید جواب بده، پس میره بیرون سریع جواب میده و بر می گرده ولی استاد گفت که اگه پاش رو از در بزاره بیرون خودش رو افتاده فرض کنه. بچه ها همه اصرار کردند که پسر بیخیال بشه ولی اون گوش نکرد و رفت بیرون. کمتر از ۵ دقیقه برگشت و استاد گفت چرا داری میای داخل؟ تو دیگه دانشجو لین کلاس نیستی، آخر کلاس هم یه پسره داشت می خندید و استاد به اون هم گفت تو هم دیگه دانشجوی این کلاس نیستی. همین باعث شد که ما کلییی از اون استاد بترسیم.
یه روز با همین استاد رفتیم آزمایشگاه باکتری بکاریم. بعد استاد خیلی تاکید داشت که نظم داشته باشیم. من خیلی رندوم باکتری هایی که برای تست واکسن بودن رو توی ظرف آگار معمولی و باکتری های اشتباهی رو توی ظرف بلاد آگار کاشتم. وقتی به اشتباهم پی بردم به هیچ کس نگفتم، اولش خیلی ترسیدم ولی بعد با خودم گفتم ایرادی نداره استاد که نمیاد بزاره زیر میکروسکوپ بفهمه که من اشتباه کاشتم پس هیچی نمیگم و به خوبی تموم میشه، ولی یه همکلاسیم که اصلا تا حالا باهاش حرف هم نزده بودم داشت من رو دید میزد. آزمایش تموم شد و داشتیم ظرف ها رو به استاد می دادیم استاد ناخودآگاه حدس زد که جواب آزمایش من متفاوته، بهم گفت باکتری های تست واکسن رو که درست کاشتی و من هم داشتم قسم می خوردم که بله و از ترس صدام و دست و پام می لرزید، همون دختره یهو پیداش شد و به استاد گفت این دروغ میگه. شاید باورتون نشه ولی اون لحظه تمام نفرت های دنیا توی قلبم جمع شد و داشتم توی ذهنم بهش فحش می دادم که اصلا به تو چه که من اشتباه کردم!! مگه من به تو بدی کردم که داری زیر آب من رو میزنی؟؟ (خلاصه تا وقتی که انصراف دادم با اون دختره قهر بودم)
خلاصه... من خودم رو افتاده در نظر گرفتم و با همون صدام و حالتم شروع کردم به التماس کردن استاد که ببخشید من حواسم نبود و ...
با کمال تعجب استاد یه لحظه آروم شد، اخماش باز شد و گفت "ایرادی نداره، پیش میاد." و من واااقعا مات و مبهوت شده بودم. گفتم الانه که من رو بندازه یا کم بیاره یا دعوام کنه که آگار ها رو هدر دادم ولی هیچی نگفت! همون استاد چند روز بعد که داشتم با دوستم پیاده می رفتم با ماشینش بهمون نزدیک شد خیلی خوش رو بهمون گفت "خوبید بچه ها؟ می خواید برسونمتون؟" و اون روز که من فهمیدم شاید اینها به خاطر دختر بودنم بود یا چی؟؟

به این اشاره نکردین که حتی به بچه اول میگن باید دقیقا اونجوری که ما می خوایم باشی تا خواهر و برادرت ازت الگو بگیرن. اون فشاری که روی بچه اول میارن روی بچه های دیگه نیست. میگن: "تو الگو خوبی نیستی" یا "وای چرا اینکارو کردی الان اون هم یاد می گیره دیگه به من گوش نمیده."

چه خبره!! دو تا کنکور و درسهای یازدهم رو ثبت نام کنی نزدیک ۱.۵ تومن میشه !!

کلاس ها جبرانی یعنی تا 6 بعد از ظهر و حتی روزهای پنج شنبه هم کلاس خواهیم داشت.
طولانی تر شدن ترم هم یعنی احتمالا فرجه قبل از امتحانات ترم نداریم.

*بعد از تموم شدن ترم حدودا 2 هفته وقت میدن که برای امتحانات ترم بخونیم ولی اینجور که به نظر میاد انگار فرجه ای نخواهیم داشت.
** با این اوضاع نیم سال دوم قبول شدن خیلی بهتر از نیم سال اوله.

اینقدر در انتظار نتایج بودن هم خوب نیست، شبها خواب امدن نتایج رو میبینم 😔

یکم برام عجیبه. من امسال که زیست می خوندم توی کتاب آیکیو به صورت یه نکته بود که می گفت ما رناهای ریزی داریم که توی تنظیم بیان ژن نقش دارن، ولی چرا این رناها امسال کشف شدن؟؟

+کار این مدل رناهای کوچیک ویرایش بعد از رونویسیه که با رناهای کوچیکی که باهاشون اشنا بودیم فرق دارند.

۱ آبان کلاس ورودی های ۴۰۳ به روایت تصویر:
+ باز از قبول نشدن بهتره.

وقتی که بومی باشی، یعنی بعد دانشگاه بری خونه و خوابگاهی نباشی، همیشه احساس می کنی از بقیه بچه ها عقبی، چون اونها چیزایی رو می دونن که تو نمی دونی و دوست داری بپرسی "من نبودم چی شد؟ دیشب چیکار کردین؟ چی گفتین؟" گاهی هم یه سری شوخی های ریز می کنن یا خاطره هایی رو یادآوری می کنن که معنیشون رو متوجه نمیشی مگر اینکه یه دوست خوابگاهی خوب داشته باشی که برات تعریف کنه.

یه بار از یه دانشجوی دختر پرسیدم وقتایی که توی خوابگاه حوصلتون سر میره چیکار می کنید، اونهم گفت همه دور هم میشینیم و اسم تمام پسرای دانشگاه رو می نویسیم روی کاغذ و هر کدوم به نوبت یکی رو بر می داریم و در موردش نظر میدیم.

بدون شک The boy in striped pajamas بهترین فیلمی بود که توی تعطیلات دیدم. این فیلم مفاهیم زشت جنگ، تنفر بی جهت، کوره آدم سوزی و... رو به بهترین شکل به تصویر می کشه.

سایت برای من نمیاد😭

نمی تونم تا فردا صبر کنم😭

کی باورش میشد وقتی که همه فکر می کردن فردا میاد دقیقا دو ساعت بعداز این نظر سنجی بیاد!

من از فامیل بابام فقط دو تا عمه و از فامیل مامانم فقط دو تا خاله و دو تا دایی دارم که باهامون ارتباط تلفنی دارن و سالی دو سه بار میان خونمون... فقط به اونها زنگ میزنم میگم. خوشبختانه زیاد به زندگی خصوصی ما کاری ندارن خودم باید بهشون بگم.

الان به خاله بزرگم زنگ زدم بهش گفتم خیلی خوشحال شد، گفت به بقیه نمی خواد زنگ بزنی خودم بهشون پيام میدم. الان فقط مونده عمه ها.

خاله کوچیکم خودش زنگ زد😭

وای سیسی الان چنلو دیدممم
مبارکت باشه دختر ❤️
(یکی از نفراتی که خیلی از هم صحبتی باهاش لذت میبرم)