مدتهاست که دیگه آرزویی (آرزوهای بزرگ) ندارم، چون ناامید شدم از اینکه می دونم با این وضعیت بهشون نمی رسم.

اما برای سال جدید برای همه آرزوی:
سلامتی، موفقیت و شادی می کنم.

علت:
من از طبقه متوسط جامعه ام و تا ۱۰ سال پیش تنها راه ارتقا از راه درس خوندن بود که دیگه با این اوضاع نمیشه از راه درس خوندن پول بدست آورد. برای همین دیگه هیچی برام مهم نیست، فقط برای یادگرفتن چیزهای جدید و کمک به دیگران تلاش می کنم.

منِ ده ساله حرفت رو قلبا می پذیرفت ولی منِ ۲۳ ساله نمی تونه، چون واقعیت رو داره میبینه و به دلش امید الکی راه نمیده.

هر وقت تونستی یه فرد رندوم رو قانع کنی که برای گلودرد سر خود آنتی بیوتیک مصرف نکنه یا یکی دیگه با هوش مصنوعی دانشت رو قضاوت نکنه اینهم درست میشه. البته when pigs fly

why would someone lose dreaming?

People don’t lose dreams randomly. They abandon them as a defense.

Main reasons, ranked by brutal honesty:

1. Repeated reality mismatch
Effort in, nothing out. The brain cuts hope to stop wasting energy. Strategic, not weak.


2. Early responsibility overload
When survival or duty comes too early, dreaming feels like a luxury item. It gets deprecated.


3. High pattern awareness
The more clearly you see systems, limits, politics, probability, the harder it is to lie to yourself with fantasies.


4. Punishment for wanting
If wanting led to pain, disappointment, or humiliation, the mind learns:
Desire = vulnerability. So it shuts it down.


5. Control bias
Some minds prefer certainty over possibility. Dreams are probabilistic. Control-oriented thinkers demote them.



Key point, don’t miss this:
They don’t stop wanting.
They stop expecting.

Dreaming isn’t lost. It’s quarantined.

Chatgpt:

واقعا به این باور دارم:
دست از خواستن و تلاش برای رسیدن برندار ولی توقعاتت رو بیار پایین که آسیب نبینی.

۸ ماهه دارم این کتاب رو می خونم. (به خاطر دانشگاه و امتحانات روندم کنده مثلا هر سه ماه دو سه چپتر می خونم)
تازه به تیکه معروفش رسیدم که باهاش ادیت می سازن.

بهترین خبری هست که امروز خوندم.
(توجه کنید: من اصلا از جنبه های فمنیستی و آزادی بشر و.... حرف نمی زنم.)
تنها دلیل خوش حالی من برای اینکه ما بهترین کاری که در حق یه بچه "ناخواسته" می تونیم انجام بدیم این هست که از بدنیا امدنش به یه زندگی پر مشقت جلوگیری کنیم.

و الان دیگه ۱۹۹۰ نیست که یه عده بیکار با شعار "mommy don't ki*ll me, I'm alive🥲" بریزند توی خیابان های لندن و نیویورک تا جلوی تصویب قوانین رو بگیرند، چون به لطف اینترنت و همهگیری مدیا حالا پرونده ها ومستندات خیلی زیادی از کودک آزاری، ت*جاوز، کودک ک*شی، قاچاق اعضا و... به صورت ثبت شده داریم.

جدی میگم بچه ها، منظورم اینکه کاش این ۷۰۰ صفحه رو از نزدیک میدیدم (خصوصا کیس های بالینی رو) تا بهتر درکشون کنم.

کارما بالاخره گریبان گیر خودم شد.
قبلا بچه ها ارائه زبان می دادن، من دقت می کردم به اشتباهاتشون و گاهی طرف اصلا برای ارائه اش آماده نبود و همینطور حاضر شده بود من با خودم طرف قضاوت می کردم که چرا آماده نیست؟ چرا اشتباه می کنه و...

امروز خودم ارائه دادم و وااااقعا افتضاح بود. مطالبی که براشون تمرین کرده بودم و پاورپوینت عالی بود اما اشکال کجا بود؟

ببینید بچه ها برای ارائه دادن هیییچ کس (تکرار می کنم) هیچ کس به چیز هایی که میگید دقیق گوش نمیده زیبایی ظاهری اسلاید ها هم توجه اندکی رو فقط جلب می کنه.

پس چی مهمه؟ اعتماد به نفس

شما اگر مسلط نباشی، پاورپوینت خوب اماده نکرده باشی و... اما اگر همون چیزی رو که بلدی رو رسا، با اعتماد به نفس و بیای با مخاطب تماس چشمی برقرار کنی اون وقت از دید اونها بهترین ارائه رو دادی حتی اگر ۵۰٪ چیز هایی که حفظ کردی رو نگی.

#تجربه

نقاط ضعف ارائه امروز من:
من یه جایی هایی رسا صحبت نکردم و با مخاطب ها تماس چشمی برقرار نکردم. یه جا ثابت ایستادم، صدام بالا و پایین داشت و سریع صحبت می کردم.

بقیه دانشجو دنبال اینن روز بعد از یلدا کلاس نیان، اون وقت ترم بالایی هامون فردا امتحان فارماکولوژی دارن.
تو انتخاب دانشگاه دقت کنین.

خودم همین امروز امتحان هم داشتم. حالا خداروشکر امروز بود شب یلدا خراب نمیشه.