نظریه نامحبوب:
دانشگاه دو چیز رو ازت می گیره:
۱. اعتماد به نفست ۲. اعتمادت به دیگران

اینارو کنکور گرفته چیزی نمونده دانشگاه بخواد بگیره

بعد از کنکور وارد دانشگاه که میشی سعی می کنی جای زخم کنکور رو پاک کنی چون اولا به آینده اعتماد داری (همون جمله که کنکوری ها میگن: کنکور بدم آینده ام تضمینه، کنکور رو بدم همه چیز تمومه و...)
ولی بعد با واقعیت دنیا و زندگی آشنا میشی و اون اینکه تو باید برای زندگی کردن همچنان بدوی، سخت تر و بیشتر از قبل جوری که کنکور اصلا برات هیچی نبود و انگار شروعش بود. مسئولیت هر کسی فرق می کنه، یکی رشته اش آسونه کارش سخته، یکی رشته اش و کارش سخته، یکی هم دو براش آسونه ولی درآمد خوبی نخواهد داشت و باید یه کار دیگه در کنارش انجام بده و خلاصه ...

بیست و پنج صفحه از مسیر های عصبی نتر رو پرینت رنگی گرفتم و حدس بزنین چقدر شد؟ ۸۰۰ هزار تومن 🙂

توی کتاب نبود در غیر این صورت کتاب می خریدم :))

اگر یه روز دیدید نیستم، نپرسید کجا رفتم؛ احتمالا به یه ایستگاه فضایی رفتم و دارم به یه سیاره جدید مهاجرت می کنم. احتمالا چندتا جسد آدم فضایی هم کالبد شکافی می کنم.

حتی تصورش هم قشنگه :))))

این روزها درگیر امتحانات هستم. هم سطح مطالب و هم حجمشون زیاده و وقت کافی نداریم و اینکه من داشتم به این فکر می کنم که رشته،پزشکی واقعا یه رشته پر زحمتی هست. هم درس خوندن و هم کار کردن...

واقعا اون کسایی که علم طب سنتی رو بهتر می دونن یا اینکه با سواد ناچیزشون میان و توی اینستاگرام نظریه های پزشکی میدن جدا از بی احترامی به علم و مسائل دیگه حداقل دارن به ساعاتی که من دارم شبانه روز از تفریح و زندگیم می زنم و بی خوابی می کشم توهین میکنن.

همه افرادی که دارن برای پیشرفت علم تلاش می کنن جز آدم هایی هستند که واقعا زحمت کشیدن، این اکتشافات پزشکی واقعا چیزی نیست که بتونیم نادیده بگیریم.

می دونین الان چه احساسی دارم؟ چون سرم چند روز روی جزوه پایین انداختم اینقدر گردنم درد می کنه انگار که یکی محکم از پشت زده به سرم و هنوز جاش درد می کنه :) یا یه بار سنگین از گردنم اویزونه.

من اصلا خودم رو بالا نمی بینم و نمیگم "من". من واقعا در مقابل پزشکان دیگه و دانشمندان هیچی نیستم ولی همینکه می بینم به عنوان کسی که تازه وارد رشته پزشکی شده چقدر این وضعیت زحمت داره ناراحت میشم.

امروز یه چیز جدید یادگرفتم که گفتنش خالی از لطف نیست.
پدیده سازش گیرنده ها رو یادتون میاد؟

من تا همین امروز فکر می کردم ما از گیرنده های حسی صرفا رشته های آوران داریم (رشته های قرمز، از گیرنده به مغز) ولی نمی دونستم رشته های وابران هم داریم (رشته های آبی، برعکس). خلاصه که خیلی برام جالب بود و فهمیدم اینها نقش تنطیم کننده دارن.
البته ۱۰۰٪ پدیده سازش گیرنده نسبت به محرک توسط رشته های وابران انجام نمیشه ولی بخش بزرگیش دست اینهاست 🥹

وقتی زندگی روتینه و وقتی که امتحان داری زمان سریعتر می گذره.

ارزشش رو داشت 70% سوال ها از این چند صفحه بود.