کاش حداقل یه شخصیت می گفت که می شناختم.
به نظرم چالش باحالیه، امتحان کنین.

استروژن هورمونی هست که باعث میشه بانوان توی دوره تخمک گذاری مهربون تر و دلسوز تر از قبل باشند. تمایلشون به روابط اجتماعی صمیمانه بیشتر بشه و دیرتر عصبانی بشن. خلاصه که بیشتر احساسی رفتار می کنن، ولی وقتی که موقع پریود استروژن به حداقل خودش می رسه رفتار منطقی تری دارن و حالا یکم از مهربونیشون و احساسی بودنشون کم میشه.

هیتلر با استروژن (🎀)

ظاهرا به هیتلر امیدی نیست.

در ادامه بحث استروژن و هورمون زنانگی دوست دارم به این نکته اشاره کنم که تعریف "انرژی زنانه" توی فضای مجازی امروزی و اینستاگرام معادل مدگرایی افراطی، اعتماد به نفس کاذب، غرور و ولخرجی شده.
در حالی که انرژی زنانه واقعی از نظر من شامل فاکتور های زیر میشه:
میل زیبایی و زیبایی دوستی در حد معقول نه افراطی، خوش رفتاری و خوش زبانی، مهربانی و دلسوزی، همکاری و همدلی، هوشمندی و خلاقیت و هر صفتی که یک انسان رو دوست داشتنی می کنه :)

ولی متاسفانه توی جامعه ما این روزها مهربانی سادگی تلقی میشه :(

بچه ها من می خوام در این مورد تحقیق کنم که آیا جوش صورت برای دختران بالای ۱۸ سال (بعد از سن نوجوانی و بلوغ و این داستانا...) یه مسئله نرماله یا به بیماری هایی مثل pcos می تونه ربط داشته باشه.
برای اینکار اول از این نظرسنجی کوچیک شروع می کنم:

بچه ها بالاخره بعد از ماه ها Babel رو از بلک فرایدی زبانمهر خریدممم TT

موافق این هستم که مردم هر جشنی رو که دلشون خواست جشن بگیرن و به هر بهانه ای شاد باشن.
فقط ای کاش جشن های باستانی قشنگ خودمون بر می گشتن. می دونید ایران باستان یه اپراتوری شاد بود و کلی جشن داشتیم مثل مهرگان، تیرگان و... ولی متاسفانه امروزه یه نوروز و یه یلدا ازش مونده 💔

من یه دوست زرتشتی داشتم که خیلی دختر گوگولی ای بود. یه روز اینقدر با ذوق از خاطرات جشن سده برام تعریف می کرد که منم دلم می خواست اونجا باشم.
با اینکه جفتمون ایرانی هستیم ولی من تفاوت زیادی بین خودم و اون احساس می کردم :(

برخی آدم ها رو وقتی از دور میبینی خیلی برات بعیده که طرف کاره ای باشه، می دونی مثلا فکر می کنی طرف صرفا یه فرد ساده منفعل منزوی باشه ولی وقتی بیشتر باهاش آشنا میشی میبینی اینقدر به همه چیز نفوذ داره که انگار برای خودش یه پا دولت سایه داره !

بارها برام پیش امده که از بین همکلاسی ها چه مدرسه چه دانشگاه همیشه یه بنده خدایی هست که یه فرد کیوت و توی جمع خیلی ساکته و به نظر آدم بی آزاری میاد ولی به مرور زمان می بینی اینها آدم های دورویی هستند جوری که دست های پشت پرده اند و هیچ کاری بدون اجازه اینها انجام نمیشه.

و من چقدر از آدم های غیرقابل پیش بینی بدم میاد. اصلا هیچ وقت نمی تونه کامل اونها رو بشناسی و بهشون اعتماد کنی !

می دونی من خیلی وقته که دارم به این فکر می کنم که ذات ادم ها از چی تشکیل شده ؟
آیا همه آدم ها وقتی بدنیا میان ذاتشون ۱۰۰٪ پاکه؟

چون من تجربه کردم وقتی که بخوای یکی رو ناراحت کنی واقعا باید از ته دلت قصدش رو داشته باشی. روزانه افراد زیادی رو میبینم که به دیگران تیکه های سنگین میندازن و اصلا براشون مهم نیست که دل یکی رو بشکنن. من هم گاهی از خودم متنفر میشم برای اینکه احساس می کنم زیادی با بعضی ها مهربونم (چون مهربونی سادگی تلقی میشه این روزا) و یه بار سعی کردم به یکی یه جمله کوتاه بگم که ممکن بود ناراحت بشه ولی اصلا نتونستم. من توان بیانش رو نداشتم و می دونستم اگه بگم عذاب وجدانش وجودم رو می گیره.

چندتا تست بیشتر زده بودی الان فردا امتحان نداشتی .... *غم

وضعیت: