یادتون باشه که با 🐘 تر شکن کار می کنه.

دو تا آنزیمی که علامت زدم توی فرایند ترجمه نقش دارن. هیچ وقت فکرش رو نمی کردم مطالب زیست دبیرستان اینقدر پیوند قوی با مطالب دانشگاه داشته باشن. خوب شد که فرایند ترجمه رو هنوز یادم هست.

کتاب نوروآناتومی خفنم رسید. دلم می خواد ذره ذره اش رو حفظ کنم. با صفحاتش زندگی کنم. با سرفصل هاش خاطره بسازممممم 🧠

بچه ها من واقعا عاشق پزشکی ام. هر چند بابت سختی هاش غر می زنم ولی از ته دل اگر هزار بار هم به عقب برگردم این مسیر رو انتخاب می کنم.

بچه ها واقعا خدا به هر کسی یه استعداد داده و دیگری نداده. امروز واقعا به این نتیجه رسیدم. من واقعا استعداد آرایش کردن ندارم.
برای عروسی یه فامیل نزدیک دعوت شدیم و من تصمیم گرفتم خودم رو آرایش کنم. با این خواهرم بهم یاد داد ولی تهش یاد نگرفتم یه خط چشم درست بکشم و به چنین افتضاحی تبدیل شد :

تفریح دانشجوی پزشکی:

می دونم اوج بی مزه بودنه ولی باید یه جوری به سلامت روانم برسم ...

حالا که فصل سرماخوردگیه یه سوال ذهنم رو درگیر کرده. این سوال بیشتر حالت آماری داره، چون فکر می کنم تقریبا برای همه یکسان نیست.

شبیه صحنه جرم توی فیلم های جنایی می مونه. با ورود به پزشکی دیگه هیچ صحنه (خون، جسد، اسکلت و...) برات ترسناک نیست.

کاش تولدم نزدیک نبود. واقعا خوشحال نیستم که داره به سنم اضافه میشه. اصلا توی این یک سال ۷۰٪ فقط توی اتاقم با کتاب و جزوه سپری شده و هیچ تجربه جدیدی بدست نیوردم. تازه لایف استالم هم که از ۱۵ سالگی ثابت مونده

چقدر خوندن یه کتاب می تونه روی تغییر دیدگاه ما اثر بذاره.
تقریبا همه مایی که تا حالا یه مغز رو لمس نکردیم فکر می کنیم که یه ساختار نرم و تراکم پذیر مثل پنیر تازه می مونه ولی این کتاب مغز رو از نظر تراکم ناپذیری به یه تیکه چوب خیس تشبیه کرده بود 😭

خب پس فعلا فرض می کنیم مغز فقط یه سطح خارجی لزج و نرم داره ولی تراکم ناپذیره تا من برم سالن تشریح و یه مغز رو فشار بدم.

با آمدن ورودی جدید محوطه دانشگاه شبیه زنگ تفریح مدرسه شده، البته از نظر شلوغی. بچه هایی که از سلف دانشگاه غذا می گیرن به مشکل خوردن چون صف های طولانی تشکیل میشه تا غذا بگیرن، البته من که از سلف غذا نمی گیرم این شلوغی برام اهمیتی نداره اما تا وقتی که صندلی های کتابخونه پر بشه.