بدن ما گیرنده اختصاصی تشخیص مایع از جامد رو نداره. ما صرفا به کمک ترکیبی از گیرنده های پیکری دیگه (دما، لمس، فشار و...) جنس رو تشخیص میدیم.
حالا فرض کنیم فردی سرش ضربه میبینه و استخوان می کشنه. از محل شکستگی خون روی پیشانی جریان پیدا می کنه. تا چند ثانیه اول طرف متوجه نمیشه‌. چرا؟ چون خون هم دما با بدنه ولی بعد که خون با هوای بیرون مجاورت پیدا می کنه سریع باهاش هم دما میشه و اون خنکی پایین رونده رو احساس می کنه و متوجه میشه.

حالا شاید یکی بگه خب احساس جاری شدن خون چطور؟ چون ویسکوزیته (گران روی) خون حدودا سه برابره آبه و فرد پایین امدنش رو احساس می کنه ولی همون اول متوجه نمیشه که خونه، یکم احساس قلقلک ایجاد می شه.

اینهم از باسیل کِشی نصف شبی 🦠 🌙 🌚

+ از شدت خستگی سه تا دایره گرد و خوش فرم نتونستم بکشم TT

بچه ها نظر شما چیه؟

چرا این سوال رو پرسیدم؟؟ چون امروز یکی رو دیدم که از سال ۹۸ پشت کنکوره و علت موفق نشدنش رو گذاشت پای "تغییرات این چند سال قوانین کنکور" من واقعا نمی تونم طرف رو قضاوت کنم و بگم کارت اشتباهه. از طرفی هم نمیشه گفت درسته که آدم ۷ سال کنکور بده :/

این هم یه دیدگاهه:

ولی می دونید بچه ها پشت کنکور موندن زیاد به معنای قبولی قطعی نیست!
این به خود طرف بستگی داره. حالا اگر سال اول مشکلاتی دست و پاش رو بسته بوده و بعدا انقلابی در اون شکل بگیره و خودش و عادت هاش رو تغییر بده قبول میشه. در غیر این صورت اگر به همون روند گذشته ادامه بده قبول نمیشه.

ما برای بدست اوردن نتیجه جدید باید خودمون رو تغییر بدیم. یکی که حاضر نیست خودش و عاداتش رو تغییر بده ده سال هم پشت بمونه بازم قبول نمیشه.

کسایی هستند که بعدا خودشون رو پیدا می کنن و قبول میشن. مثلا یه شکست تلخ یه انقلابی درشون بوجود میاره و باعث میشه خودشون رو از نو بسازند.

هر چه یکی بیشتر پشت کنکور بمونه به دلیل پروسه فرسایشی کنکور، دوری از مدرسه و جو رقابت، کم شدن انگیزه و مقایسه خودش با هم سن ها و حرف های دیگران ممکنه روی انگیزه اش تاثیر منفی بذاره 💔

امروز به یاد یکی از معلم های مدرسه ام افتادم. داشتم به این فکر می کردم که کاش میشد معلم هایی که بهم کمک کردند پیشرفت کنم رو پیدا کنم و ازشون یکی یکی تشکر کنم.

معلم ریاضی پایه دهم خیلی عالی بود‌. سخت گیر بود اما دلش مهربون بود‌. هر جلسه یه سری تست از کتاب میکرو گاج مشخص می کرد تا حل کنیم اما اصراری نمی کرد که تهدید کنه حتما باید حل کنید در غیر این صورت منفی میدم و... من خیلی این تکالیف رو دوست داشتم. چون تعداد کمی از بچه ها از تکالیف اختیاری استقبال می کردن هر جلسه که می بردم خیلی من رو تشویق می کرد. برای همین اگر جایی توی امتحاناتم مقداری نمره در اثر بی دقتی از دست میدادم بهم ارفاق می کرد. مثلا ۱۹.۲۵ رو ۲۰ می کرد. بهم لبخند می زد و می گفت تو داری تلاش می کنی برای همین حقت بیسته ♥️

به نظرم معلم خوب معلمی هست که کاری رو به بچه ها تحمیل نکنه و بچه ها رو به خاطر تلاش هاشون چه کوچیک چه بزرگ مدام تشویق کنه. چون وقتی یه چیز اجباری هست ما از انجام دادنش تنفر داریم ولی اگر اختیاری باشه چون با خواسته قلبی انجامش میدیم ارزش و نتیجه بهتری داره.

وقتی بر می گردی و عقب رو نگاه می کنی به این نتیجه می رسی که چطور اتفاقات ریز و درشت دست به دست هم دادن و خود الانت رو ساختند. اینقدر جالب بهم مربوط میشن که انگار از قبل برنامه ریزی شدن!!

من دوم دبستان بودم با یه تیکه پارچه مستطیلی کوچیک برای عروسک باربیم دامن می دوختم. دو لبه طرفی رو می دوختم و بالاش یکم چین می دوختم. عمه ام دید و گفت خیاط میشی :/
الان که بخیه های تمیز اینجوری رو میبینم خوشحال میشم که از بچگی سوچور دوختن تمیز و مرتب رو یاد گرفتم 😎

آدم های کمال گرا استرس بیشتری رو تحمل می کنن چون از دید اونها همه چیز باید بی نقص باشه یا همه چیز باید تحت کنترل باشه.

به این نتیجه رسیدم که زندگی جوریه که اصلا نمیشه تضمین کرد همه چیز تحت کنترله، نگرانی و استرس فقط اوضاع روانی خودت رو بدتر می کنه و باید باهاش کنار بیای.

کمال گرایی من فقط برای دوران مدرسه جواب می داد. جمعه شب بدون استرس می خوابیدم چون خیالم راحت بود که تمام مباحث جدید تدریس شده طول هفته رو خوندم و تست زدم ولی خب حالا دارم با خودم کنار میام که نمیشه مثل قبل همه کارها کامل و بی نقص انجام بشه.

کارما :
مامانم گفت مهمون آمده نیم ساعت بیا یه سلام احوال پرسی کن و بعد برو. گفتم "این خانواده مگر چقدر احوال من رو جویا میشن که وقت باارزشم رو براشون صرف کنم؟؟" منصرف شد و رفت و من مشغول نوشتن شدم که یه اشتباه کردم. غلط گیر رو برداشتم تا درستش کنم غلط گیر پوسته اش ترک خورد و پاشید توی صورتم.
خلاصه... الان یک ساعته که صورتم رو شستم ولی جلوی موهام پاک نشد و دارم با قیچی می چینم :(