وایب پاییز رو به همین صورت دوست دارم:
آروم، رازآلود، ترکیبی از نارنجی و زرد و قهوه ای، کلاسیک، یکم ترسناک، بوی خاک خیس شده با بارون، هالووین و...

جواب واضحه ولی خب کنجکاو بودم اکثریت چه دیدی نسبت به این رفتار دارن:

دیدگاه خودم: وقتی که یکی زیاد از یه دستاورد تعریف می کنه من این دید رو نسبت بهش دارم که انگار: ۱. این تنها دستاورد زندگیشه ۲. شاید دیگه دستاوردی نمی تونه بدست بیاره، انگار که به همین قانع شده و هویتش رو به همین پیوند داده.

رسیدم به مرحله که باید سوراخ های کف سقف جمجه رو حفظ کنم.

استاد اناتومی: پوستتون رو می کنم!

من:💀 (قبلا پوست و گوشتم توسط فیزیولوژی قلب، کنکور و.‌‌... کنده شده.)

فیلم theory of everything رو دیدم. هر وقت به ارزش زندگی یه انسان شک کردید این فیلم رو ببینید. این فیلم به وضوح نشون میده که یک انسان چه در سلامت کامل و چه در بیماری وخیم هنوز زندگی ارزشمندی داره و هنوز توانمنده تا در حد خودش تغییر ایجاد کنه.

این فیلم بر اساس داستان زندگی هاوکینگ ساخته شده. از زمانی که بیماریش تشخیص داده میشه و تا زمان مرگش. وقتی که دچار ذات الریه میشه به دلیل ضعف شدید ماهیچه های تنفسی پزشک ها به زنش پیشنهاد میدن که بهتره به جای تلاش برای حفظ زندگی یه فرد کاملا معلول یه مرگ آرامش بخش بهش عطا کرد. زنش شدید مخالفت می کنه و میگه تحت هر شرایطی باید زنده بمونه و بعد از اون هاوکینگ کتاب a brief history of time رو می نویسه، نظریه جدید ارائه می کنه و در سطح جهانی شناخته تر میشه.

دیدم که همه دارن در مورد "روز آخر تابستان" صحبت می کردن تصمیم گرفتم من هم بگم روز آخر تابستان من چطور گذشت:
از صبح تا 6 عصر دانشگاه بودم. وقتی رسیدم خونه از شدت خستگی سردرد داشتم و تا الان یکم استراحت می کردم و الان برام یاد آوری شد که امروز آخرین روز تابستانه

می دونید اگر یکی به چیزی علاقه داشته باشه سختی ها براش قابل تحمل میشن اما... تنها چیزی که باعث ناامیدی میشه افکار منفی راجع به آینده است.
مثلا اینکه بیان هر روز بهت بگن "هوش مصنوعی جات رو می گیره." "این رشته جمعیت خیلی زیاد شده دیگه ارزش نداره." "زندگی کردن توی این کشور ارزش نداره تو نمی تونی مدرکت رو آزاد کنی و مهاجرت کنی." "تو با این مدرک نمی تونی به راحتی مهاجرت کنی." "پزشک های عمومی بی سوادن و رزیدنت ها دارن خودکشی می کنن" و...

تا اینجا که خداروشکر به خودم اجازه ندادم این افکار به ذهنم مسلط بشن و امیدم رو از دست بدم. چون به این رشته واقعا علاقمندم و با هزار امید وارد این مسیر شدم و سختی هاش رو به جون خریدم و خوشبختانه هنوز به آینده امیدوارم :)

از طرفی هم یه دلیل محکم دیگه هم دارم و اون اینکه حداقل وقتی پیر شدم و به گذشته نگاه کردم با خودم میگم درسته که وقتهای ارزشمند زیادی رو از خودم دریغ کردم ولی حداقل‌ زندگیم رو با کارهای بیهوده تلف نکردم.

به قول یه فرد محترم : به کسی که توی دنیا صرفا مصرف کننده حاصل تجربه و دانش دیگران هست تبدیل‌ نشید و خودتون یه نقش توی دنیا داشته باشید.

راستش tbr های من جزوات ترم جدیده که ماشالله کمترینشون ۳۷۴ صفحه هست.
دارم محاسبات ریاضی انجام میدم که هر کدوم رو روزی چند صفحه بخونم ...

حسادت می کنم به کسایی که می تونن هر چی بخوان بخونن. چون من secret history رو بعد از امتحانت خریدم و داره توی کمد خاک می خوره. راجع به Babel هم تعریف زیاد شنیدم و اینکه راجع به زبان شناسیه. من هم عاشق زبانم دوست دارم اگر شد (شاید هم نشد) و کتاب هایی که فعلا دارم رو خوندم اون هم یه روز بخونم :")

ولی خب... اینها اصلا مهم نیست تا وقتی که دارم برای یادگرفتن اناتومی نقاشی می کشم ☺️

لیست tbr شما واقعا انگیزه بخشه ✨️
هر کتاب یه دنیای جادویی قشنگ برای زندگی کردن داره. دنیایی که هرچند برای مدت کوتاهی ما رو از واقعیت دور می کنه ولی اینقدر شیرینه که آدم دلش می خواد بارها این شیرینی رو تجربه کنه.

از میان همه اساتید اون استادی که واقعا پزشکی رو لذت بخش تدریس می کنه باعث میشه:
۱. بیشتر از قبل به رشته علاقمند بشی
۲. با انگیزه خیلی بیشتری مطالب علمی رو دنبال کنید
۳. رفتار شایسته استاد رو الگو قرار بدی و بهشون افتخار کنی