شنبه اولین روز شروع کلاس هاست.
کلاس ها در حالی دارن شروع میشن که من هنوز ۵٪ فیلم هایی که توی save messages ذخیره کرده بودم هم نتونستم ببینم 💔

امروز رفتم کیفم رو شستم، کفش هام و لباس هام رو آماده کردم. وسایلم رو هم همینطور

نمی دونم چرا این روزها وایب مدرسه رو احساس می کنم 🍁🍂

یه دیکشنری دارم که از ۱۰ سالگی ازش استفاده می کنم. تا اینکه دیگه نمیشه ازش استفاده کرد و مجبور شدم یه نو بخرم :)

از من پرسیده شد که اگر به پزشکی علاقه نداشتم چه رشته ای رو دنبال می کردم یا به عبارت دیگه علاقه دوم من چی می تونست باشه. در جواب گفتم "نجوم".
از بچگی زیاد به آسمون خیره میشم. در مقابل وسعت زیادش احساس ناتوانی می کنم و مثل دریایی از چیزهایی ناشناخته می مونه که دلم می خواد در موردشون بدونم.

امیدوارم وایب پاییزی امسال به قشنگی over the garden wall باشه :)

وایب پاییز رو به همین صورت دوست دارم:
آروم، رازآلود، ترکیبی از نارنجی و زرد و قهوه ای، کلاسیک، یکم ترسناک، بوی خاک خیس شده با بارون، هالووین و...

جواب واضحه ولی خب کنجکاو بودم اکثریت چه دیدی نسبت به این رفتار دارن:

دیدگاه خودم: وقتی که یکی زیاد از یه دستاورد تعریف می کنه من این دید رو نسبت بهش دارم که انگار: ۱. این تنها دستاورد زندگیشه ۲. شاید دیگه دستاوردی نمی تونه بدست بیاره، انگار که به همین قانع شده و هویتش رو به همین پیوند داده.

رسیدم به مرحله که باید سوراخ های کف سقف جمجه رو حفظ کنم.

استاد اناتومی: پوستتون رو می کنم!

من:💀 (قبلا پوست و گوشتم توسط فیزیولوژی قلب، کنکور و.‌‌... کنده شده.)

فیلم theory of everything رو دیدم. هر وقت به ارزش زندگی یه انسان شک کردید این فیلم رو ببینید. این فیلم به وضوح نشون میده که یک انسان چه در سلامت کامل و چه در بیماری وخیم هنوز زندگی ارزشمندی داره و هنوز توانمنده تا در حد خودش تغییر ایجاد کنه.

این فیلم بر اساس داستان زندگی هاوکینگ ساخته شده. از زمانی که بیماریش تشخیص داده میشه و تا زمان مرگش. وقتی که دچار ذات الریه میشه به دلیل ضعف شدید ماهیچه های تنفسی پزشک ها به زنش پیشنهاد میدن که بهتره به جای تلاش برای حفظ زندگی یه فرد کاملا معلول یه مرگ آرامش بخش بهش عطا کرد. زنش شدید مخالفت می کنه و میگه تحت هر شرایطی باید زنده بمونه و بعد از اون هاوکینگ کتاب a brief history of time رو می نویسه، نظریه جدید ارائه می کنه و در سطح جهانی شناخته تر میشه.

دیدم که همه دارن در مورد "روز آخر تابستان" صحبت می کردن تصمیم گرفتم من هم بگم روز آخر تابستان من چطور گذشت:
از صبح تا 6 عصر دانشگاه بودم. وقتی رسیدم خونه از شدت خستگی سردرد داشتم و تا الان یکم استراحت می کردم و الان برام یاد آوری شد که امروز آخرین روز تابستانه

می دونید اگر یکی به چیزی علاقه داشته باشه سختی ها براش قابل تحمل میشن اما... تنها چیزی که باعث ناامیدی میشه افکار منفی راجع به آینده است.
مثلا اینکه بیان هر روز بهت بگن "هوش مصنوعی جات رو می گیره." "این رشته جمعیت خیلی زیاد شده دیگه ارزش نداره." "زندگی کردن توی این کشور ارزش نداره تو نمی تونی مدرکت رو آزاد کنی و مهاجرت کنی." "تو با این مدرک نمی تونی به راحتی مهاجرت کنی." "پزشک های عمومی بی سوادن و رزیدنت ها دارن خودکشی می کنن" و...

تا اینجا که خداروشکر به خودم اجازه ندادم این افکار به ذهنم مسلط بشن و امیدم رو از دست بدم. چون به این رشته واقعا علاقمندم و با هزار امید وارد این مسیر شدم و سختی هاش رو به جون خریدم و خوشبختانه هنوز به آینده امیدوارم :)