امروز رفتم آناتومی سر و گردن رو بخرم ولی آخرش فعلا میکروب شناسی مورای رو خریدم.

فکر نمی کنم این ترم وقت رفرنس خوندن داشته باشم فقط برای اینکه اگر اشتباهی توی جزوه ها باشه یا وقتهایی که نسبت به نکاتی کنجکاو میشم به رفرنس رجوع کنم.

رفتم دفتر و کاغذ کلاسور بخرم. ۹۰٪ دفتر ها طرح لبوبو داشت. آخه این چه ویروسیه* که همه جا هست 😭

اگر نمی دونستید:
* ویروس و کلمه وایرال یه ریشه مشترک دارن و معنی هر دو "قابل انتشار بودن" و "همه گیری" هست.

استاد بدون اینکه حتی یک هزارم ارفاق کنه این نمره رو نهایی کرد :)
درسی که خیلی های افتادن. واقعا دارم باور می کنم که قراره به دانشجوی های پزشکی به خاطر افزایش ظرفیت سخت بگیرن.

شنبه اولین روز شروع کلاس هاست.
کلاس ها در حالی دارن شروع میشن که من هنوز ۵٪ فیلم هایی که توی save messages ذخیره کرده بودم هم نتونستم ببینم 💔

امروز رفتم کیفم رو شستم، کفش هام و لباس هام رو آماده کردم. وسایلم رو هم همینطور

نمی دونم چرا این روزها وایب مدرسه رو احساس می کنم 🍁🍂

یه دیکشنری دارم که از ۱۰ سالگی ازش استفاده می کنم. تا اینکه دیگه نمیشه ازش استفاده کرد و مجبور شدم یه نو بخرم :)

از من پرسیده شد که اگر به پزشکی علاقه نداشتم چه رشته ای رو دنبال می کردم یا به عبارت دیگه علاقه دوم من چی می تونست باشه. در جواب گفتم "نجوم".
از بچگی زیاد به آسمون خیره میشم. در مقابل وسعت زیادش احساس ناتوانی می کنم و مثل دریایی از چیزهایی ناشناخته می مونه که دلم می خواد در موردشون بدونم.

امیدوارم وایب پاییزی امسال به قشنگی over the garden wall باشه :)

وایب پاییز رو به همین صورت دوست دارم:
آروم، رازآلود، ترکیبی از نارنجی و زرد و قهوه ای، کلاسیک، یکم ترسناک، بوی خاک خیس شده با بارون، هالووین و...

جواب واضحه ولی خب کنجکاو بودم اکثریت چه دیدی نسبت به این رفتار دارن:

دیدگاه خودم: وقتی که یکی زیاد از یه دستاورد تعریف می کنه من این دید رو نسبت بهش دارم که انگار: ۱. این تنها دستاورد زندگیشه ۲. شاید دیگه دستاوردی نمی تونه بدست بیاره، انگار که به همین قانع شده و هویتش رو به همین پیوند داده.

رسیدم به مرحله که باید سوراخ های کف سقف جمجه رو حفظ کنم.

استاد اناتومی: پوستتون رو می کنم!

من:💀 (قبلا پوست و گوشتم توسط فیزیولوژی قلب، کنکور و.‌‌... کنده شده.)