ضمناً یک فرد بالغ که مسئول زندگی آینده خودش هست به هیچ عنوان با یک نوجوان که هنوز تحت حمایت خانواده هست و مسئولیت آنچنان بزرگی نداره قابل مقایسه نیست.

انتخاب رشته من هم بالاخره تموم شد. صفر تا صد رو به دست خودم انجام دادم. به کد ها زل می زنم و خودم رو در هر کدوم متصور میشم، اگرچه می دونم از شماره ۱۳ به بعد رو بیهوده نوشتم.

دارم به این فکر می کنم که الان کمتر از دو هفته دیگه تا پایان تابستون مونده. چطور اینقدر زود تموم شد؟
انگار این سه ماه برای من طی دو روز خلاصه شده. ظهر کنکور دادم شب نتیجه اش امد، فرداش تراز سوابق و عصر رتبه امد.

جالبه وقتی که توی گروه دانشجویی یک کنکوری عضو میشه و در مورد رشته های تاپ می پرسه. هر سه گروه از رشته خود بد میگند و اون کنکوری ناامیدتر میشه. فکر می کنم، کسایی که تصمیماتشون رو بر حسب گفته های دیگران تغییر میدن ادم های ضعیفی هستند، در آینده هم توی هر زمینه ای دنبال حرف دیگران میرن. به هر حال گروهی میگن راست بده گروهی میگن چپ بده و همه اینها رو برحسب توانایی و ظرفیت خودشون میگن نه شما.

مخاطبم کسایی هستند که علاقشون یک رشته خاص هست و بعد با دیدن نظر منفی دیگران بر می گردن

پرسیده شد چه چیزی می تونه خیلی خوشحالت کنه، گفتم قبولی یکی از ۴ اولویت اولم!

دختر آشنای بابام امروز بهم زنگ زد. رتبه اش ۱۲ هزار منطقه دو شده بود و گریه می کرد،

همش تکرار می کرد "به خدا خوندم."
منم همش می گفتم "قبولت دارم." خبر نداره که من پارسال انصراف دادم و دوباره کنکور دادم. نمی خواست پشت بمونه و فقط سه رشته تاپ رو می خواست. مامانش لیسانس پرستاری داره ولی استعفا داده، می گفت نمی خوام مثل مامانم بشم. واقعا نمی دونستم چی بهش بگم. وضعیت خیلی سختی بود، سعی کردم آرومش کنم و به سال بعد امیدوارش کنم. این تنها کاری بود که از دستم برمیومد. وقتی کسی بهم تکیه می کنه انگار خودم رو درش میبینم. اون مثل من بود، انگار داشتم با خودم حرف می زدم.

سعی کنید حتما رشته و دانشگاهی برید که هیچ وقت ازش انصراف ندین یا با آموزش سر و کاری نداشته باشید!!

امروز برای کارهای تکمیلی (مثل تسویه حساب و دریافت مدارک) انصراف از رشته قبلی که ۴۰۱ قبول شده بودم رفتم. به معنای واقعی نابووووود شدم، از صبح رفتم تا الان و هنوز کارم تموم نشده و باید چند روز دیگه برم!! اول از اکثر افراد حاضر توی دانشگاه باید امضا جمع کنم! تا الان فقط ۵ تا گرفتم :")))

مراحل انصراف از دانشگاه:

۱. نوشتن نامه درخواست انصراف
۲. تحویل دادن نامه به آموزش دانشکده
۳. پذیرفته شدن توسط اونها و ثبت کردن توی سایت دانشگاه
۴. مراجعه به آموزش کل وپیگیری درخواست
۵. دریافت فرم و جمع آوری امضا از همه مجموعه های دانشگاه
۶. دریافت شماره کارت برای تسویه حساب جریمه (امسال برای یک دانشجوی پیرا، به ازای هر ترم ۲۰ تومن)
۷. پرداخت جریمه مبارک و تحویل فیش واریزی به آموزش کل
۸. ارسال درخواست انصراف به وزارتخانه از طرف دانشگاه
۹. ارسال مجوز تحویل پرونده از طرف وزراتخانه به دانشگاه
۱۰. مراجعه به آموزش کل و تحویل پرونده و مدارک

پایان :)

در دومین روز از پیگیری انصراف به لطف یکی از مسئولان دانشگاه تونستم با ماشین توی محیط دانشگاه تردد کنم تا کارم سریع تر انجام بشه (ورود ماشین توسط دانشجوها ممنوعه، صرفا به کادر دانشگاه اجازه میدن). بالاخره ۷ امضای باقی مونده رو بدست آوردم و برگه نهایی رو گرفتم. ۴۰ تومن برای یکسال که خوندم و ۸ تومن برای یک سالی که دانشگاه نیومدم!

همینطور که میبینید، هم برای دوره ای که درس خوندم و هم برای دوره که اصلا دانشگاه نیومدم و هنوز انصراف نداده بودم هم پول زور می گیرند. لطفا اشتباه من رو تکرار نکنید.

دوستان همه دیپلم و لیست ریز نمراتتون رو از مدرسه بگیرید!

ظرفیت مازاد...
حتی با وجود ظرفیت قبلی به اندازه کافی توی دانشگاه ها و خوابگاه ها محدودیت هست، این حجم رو چطور می خوان مدیریت کنند؟؟
شما تصور کنید توی یک خوابگاه قراره امسال ۴۰ نفر فارغ‌التحصیل شن و ۹۵ نفر جدید بیان 😕

وقتی که کنکور دادم، همه اتفاقات بد ممکن رو پیش بینی کرده بودم و با این حال نظرم رو عوض نکردم چون من در هر صورت رشته قبلی رو نمی خواستم. ولی ای کاش زودتر به این موضوع پی می بردم.

فقط تنها اشتباهم این بود که خیال می کردم میشه به اندازه تلاش زیاد به رفاه مطلق رسید، که الان به این باورم که رفاه و آینده روشن فقط یه فانتزیه...

تصمیم گرفتم بزودی بعد از شروع شدن مسیر جدید دیگه به بخش دارک ذهنم اجازه ندم بیشتر از این افکارم رو تسخیر کنه.

نمی فهمم چرا نمی تونن یه خوابگاه جدید برای دانشجوها بسازن یا حداقل براشون اجاره کنند که دانشجویی دچار مشکل نشه!!
دفترچه پیوست رو که خوندم بعضی دانشگاه ها نوشتن بودند اولویت خوابگاه با رتبه برتر ها، خب مگه همه کسایی که اون دانشگاه رو قبول میشن دانشجوی اونجا محسوب نمیشن و دانشگاه در قبالشون مسئولیتی نداره؟؟

برای آخرین بار ویرایش کردم. یه سری تغییرات اساسی دادم و کدهایی که براشون احساسی تصمیم گرفته بودم بر اساس منطق مکانشون رو تغییر دادم. اگر برای امشب تمدید نمیشد آینده من می تونست خیلی تغییر کنه.

۱۵ دقیقه دیگه دوره استرس و انتظار سنگینمون شروع میشه ...

شاید برای یک هفته بالاخره بریم سفر. این تابستان خیلی عجیب بود، اصلا نمی تونم از چیزهایی که قبلا براشون هیجان زده می شدم لذت ببرم. پله پله توسط نتایج سوپرایز شدم تا اینکه الان به این باور رسیدم انگار قرار نیست تهش اتفاق شادی بیفته. شاید هم من خودخواه شدم و انتظارات بالایی دارم... نمی دونم.

ترم اول رشته قبلی، یه دوست داشتم که خوابگاهی بود. گاهی اوقات خوراکی می خرید با خودش میورد و به همه تعارف می کرد ولی من نمی خوردم. از اونجایی که باهوش بود منظورم رو بالاخره فهمید و از من پرسید: "چون خوابگاهی هستم فکر می کنی برام سخته بازم تهیه کنم؟" گفتم: "دقیقا." خندید و گفت: "نگران من نباش، شهرتون رو دارم یاد می گیرم می تونم بازم بخرم!"